Blog

<figure id="figure-sg0ymcmfvsmnrgbayh"><img id="sg0ymcmfvsmnrgbayh" src="https://cdn.durable.co/blocks/cywBllfO0N6lJ06RRVLvl3ZLzEiG1cCYvXvMHdWPekqqPnM1oB6elnwte3yFBPTX.jpg" alt="Lefwijf Agnes Vreede blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Agnes Vreede blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/cywBllfO0N6lJ06RRVLvl3ZLzEiG1cCYvXvMHdWPekqqPnM1oB6elnwte3yFBPTX.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h2>Auw… ik ben een autist - Agnes van Vreede</h2>Auw… ik ben een autist. Ik heb een lichte vorm vastgesteld bij mezelf maar ik loop er normaal gesproken niet mee te koop om het als excuus te gebruiken. Mijn autisme doet ook geen pijn. Ik heb er - gelukkig - mee leren leven. Hoe ik dat doe?<h3>Op mijn eigen manier</h3>Voorheen dacht ik niet na over autisme. Eerst werd vastgesteld dat ik helderwetend ben, dat weet ik inmiddels wel. Daarna volgde de constatering van een lichte vorm van autisme, die eigenlijk veel verklaarde. Als kind vond ik het best spannend om vriendschappen aan te gaan. Ik had een paar hele waardevolle vriendinnen, maar daar bleef het ook bij. Het mocht bij mij altijd wat meer tijd krijgen… meer vertrouwen, voordat het echt kon groeien.Praten was ook niet vanzelfsprekend voor mij. En verandering? Daar hield ik helemaal niet van. Ik wilde het liefst dat alles bleef zoals het was, omdat dat veilig voelde.En toch… met de jaren is daar iets in verschoven. &nbsp;Ik ben gaan ontdekken dat ik op mijn eigen manier denk en voel. En juist die beweging, die verandering, brengt me nu zoveel. Hoe meer er stroomt, hoe fijner het voor me voelt. Af en toe ben ik té enthousiast, dan wil ik zoveel mogelijk vertellen tegen alle mensen die het willen horen. Ook het ontmoeten van mensen die dezelfde interesses delen en de wereld op een vergelijkbare manier beleven, &nbsp;dat voelt als thuiskomen, echt helemaal jezelf kunnen zijn. Geweldig!Want diep van binnen ben ik altijd iemand geweest van verbinding. Alleen heb ik mijn eigen weg en lef (vandaar mijn deelname aan het boek Lefwijf Inspires) mogen vinden om daar te komen.&nbsp;<h3>Mijn podium</h3>Autisme betekent dat de wereld via mijn zintuigen nét even anders bij mij binnenkomt. Alles wat ik zie, hoor en voel, maakt een reis naar mijn hersenen om verwerkt te worden. Zo kan het zijn dat contact maken met anderen niet vanzelf gaat. Non-verbale signalen, zoals oogcontact of gezichtsuitdrukkingen, kunnen lastiger te begrijpen zijn, en het aangaan van vriendschappen vraagt soms net wat meer. Soms komt het spreken wat later op gang, omdat alles eerst van binnen een plek mag krijgen. Herhaling, vaste patronen en voorspelbaarheid kunnen rust geven.&nbsp;Wellicht herken jij ook deze kenmerken. Bij jezelf of bij je kinderen. En wat het ook is, schaam je er niet voor. In de podcast met Lucinda Douglas kan ik er meer over vertellen.En ik ben aanwezig op onze boekenlancering tijdens LEFWIJF LIVE! op 16 april 2026 in Theater Zuilen in Utrecht. Ook al heb ik een vorm van autisme, ik ga ook gezien en gehoord worden en pak mijn podium op mijn manier.&nbsp; <a href="https://open.spotify.com/episode/2ZJmnfrCGShe1oaRpnbmd4" target="_blank" rel="noopener" data-mce-href="https://open.spotify.com/episode/2ZJmnfrCGShe1oaRpnbmd4">Mijn podcast met Lucinda</a>@ Agnes van Vreede-Dunnewijk is een ondernemende, liefdevolle, integere dame die mensen helpt groeien in rust, energie en balans met ruimte voor eigen tempo en waarheid bij het Vital Five Your Life team. Daarnaast is zij holistisch begeleider in haar praktijk Vrede met Jezelf. Agnes is een echte verbinder, doorzetter, optimist en familiemens met een groot hart voor haar man, twee dochters, schoonzoon, kleinzoon en hondjes Ollie &amp; Sammie. Ze leeft vanuit muzikaliteit, spiritualiteit, vrijheid en blijheid; een weerspiegeling van haar innerlijke vrede met zichzelf.<a data-mce-href="http://www.vitalfiveyourlife.com/agnes-business" href="http://www.vitalfiveyourlife.com/agnes-business" target="_blank" rel="noopener">vitalfiveyourlife.com/agnes-business</a> &amp; <a data-mce-href="http://www.vredemetjezelf.nl" href="http://www.vredemetjezelf.nl" target="_blank" rel="noopener">vredemetjezelf.nl</a>

Auw… ik ben een autist - Agnes van Vreede

<figure id="figure-4lhiqymufpmnskss05"><img id="4lhiqymufpmnskss05" src="https://cdn.durable.co/blocks/0UwIMvX1Bd1wwe3RSkQ7wCz91LpXZ0zYEtZCbJ5q01jPY49Scw2BChKTbLphiB85.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="50%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Het verlies dat niemand ziet - &nbsp;Valerie Kross</h2>Onzichtbaar voor de buitenwereld, maar voelbaar in alles. Mijn proces van rouw, een afscheid van mezelf. Want hoe ga je om met rouw door en over niet-aangeboren hersenletsel?<h3>Mijn lichaam en ik</h3>Toen mijn lichaam veranderde door MS, veranderde mijn hele leven. Niet in één keer, maar stap voor stap. Dingen die eerst vanzelf gingen, kostten ineens energie. Mijn hoofd en lichaam werkten niet meer samen zoals ik gewend was. En ergens onderweg……raakte ik een stukje van mezelf kwijt. Een rouwperiode begon. Rouw, niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar voelbaar in alles. Het verlies dat niemand ziet.Ik heb moeten leren leven met:<ul><li>Vermoeidheid die je niet ziet.</li><li>Overprikkeling door geluid en drukte.</li><li>Concentratie die niet meer vanzelf gaat.</li><li>Emoties die harder binnenkomen</li></ul>Maar wat mij het meest raakte, was niet alleen wat ik niet meer kon. Het was het gevoel dat ik mezelf kwijt was. Wie ben je nog als je lichaam niet meer doet wat jij wilt? Mijn rouw… in stilte Wat het extra moeilijk maakte, was dat het vaak niet gezien werd.“Je ziet er goed uit.” “Het zal wel meevallen.” “Gewoon even doorzetten.”<h3>Ik weiger mezelf op te geven</h3>Maar van binnen was het allesbehalve “meevallen”. Ik rouwde. Om wie ik was. Om wat ik kwijt was. Zonder dat iemand het echt zag. Er kwam een punt waarop ik keuzes moest maken. Ik kreeg hulpmiddelen aangeboden; een rollator en andere aanpassingen. En ja…ik heb er even gebruik van gemaakt. Maar diep van binnen voelde ik, dit is niet waar mijn verhaal stopt. Niet uit ontkenning, maar omdat ik voelde dat er nog iets mogelijk was. Ik besloot; ik ga mezelf niet opgeven!<h3>Mijn keerpunt, luisteren in plaats van vechten</h3>Mijn grootste doorbraak kwam niet door harder te vechten, maar door te stoppen met vechten. Ik begon te luisteren, maar mijn lichaam, naar mijn grenzen. Naar wat ik écht nodig had. En daar gebeurde iets bijzonders. Ik vond mezelf niet terug zoals ik was, maar ik ontdekte een nieuwe versie van mezelf. Sterker, bewuster, echter. Van verlies naar kracht en erkenning. Mijn leven ziet er anders uit dan vroeger, dat is de waarheid. Maar het is niet minder. Mijn rouw heeft mij niet gebroken, maar het heeft mij gevormd. Van klacht naar kracht. Niet in één rechte lijn, maar stap voor stap.<h3>Lefwijf van het jaar 2026</h3>En misschien is dat ook waarom ik ben genomineerd voor LEFWIJF van het JAAR 2026. Niet omdat het pad makkelijk was, maar juist omdat het dat niet was. Omdat ik ben blijven staan, blijven zoeken en blijven voelen. En nu…mag ik anderen daarin begeleiden.Rouw bij niet-aangeboren hersenletsel is echt! Ook als niemand het ziet. Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken maar ook hoe het voelt om jezelf opnieuw te vinden. En geloof me... ook die versie van jou is het zeker waard om ontdekt te worden! <a data-mce-href="http://www.krosshealth.nl" href="http://www.krosshealth.nl" target="_blank" rel="noopener">krosshealth.nl</a>@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden. Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.&nbsp;

Het verlies dat niemand ziet - Valerie Kross

<figure id="figure-kx97gdlydamnppffa5"><img id="kx97gdlydamnppffa5" src="https://cdn.durable.co/blocks/11AScf5FkB27klXi4O6zlPwzf7m9R7zKH6OlNKKhM7opQ1Km2GUzsWdR1KWHnSj4.jpg" alt="Lefwijf Merari Richardson blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Merari Richardson blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 10%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="10%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/11AScf5FkB27klXi4O6zlPwzf7m9R7zKH6OlNKKhM7opQ1Km2GUzsWdR1KWHnSj4.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 10%;"></figure><h2>Omdat wij het waard zijn! - Merari Richardson</h2>Het is 1971 als een jonge vrouwelijke copywriter bij L'Oréal Paris een zin schrijft die de wereld zal veranderen: "Because I am worth it." Vijf woorden. Eén revolutie. Voor het eerst in de reclamegeschiedenis richtte een beautymerk zich niet tot de man die een vrouw mooi wilde maken, maar tot de vrouw zelf. Haar eigen wensen, haar eigen keuze, haar eigen waarde.Die zin klonk decennialang door badkamers, televisietoestellen en in hoofden over de hele wereld. En toch… hoeveel van ons geloven het echt, diep van binnen? Leerden we tegelijkertijd ook niet om onszelf weg te cijferen? Ik in ieder geval.<h3>Overtuiging versus waarheid</h3>Van jongs af aan kreeg ik mee dat je iets moest presteren om erbij te horen. Een goed cijfer voor een knuffel. Stilzitten voor een compliment. Mezelf kleiner maken zodat anderen groter kunnen lijken. Soms zo subtiel dat ik het zelf niet eens doorhad. Het resultaat? Een stille, hardnekkige overtuiging dat mijn eigenwaarde iets is dat je moest verdienen. Dag na dag, bewijs na bewijs. Dat ik gezien wilde worden, maar de twijfel of ik het waard was om gezien te worden. Dat ik gehoord wilde worden, maar mijn stem en gedachten voor mijzelf hield.&nbsp; Maar wat als die overtuiging, die ik als waarheid had aangenomen, simpelweg niet klopt?<h3>‘Dit ben ík'</h3>Gezien worden gaat niet over opvallen. Want dat is wat ik dacht. Maar het gaat over present zijn in mijn eigen leven, in mijn relaties en in mijn lichaam. Het gaat over durven zeggen: ‘Dit ben ík’, zonder direct de reactie van de ander te checken.En zichtbaar zijn is kwetsbaar. Het vraagt moed om jezelf te laten zien zoals je bent, niet zoals je denkt dat je zou moeten zijn. En dat is precies waarom ik het zo lang niet deed. Maar toen ik het eenmaal deed? Kon ik veel vrijer ademhalen en bewegen.<h3>Jouw stem telt!</h3>Veel zinnen heb ik ingeslikt. Hoeveel heb jij er ingeslikt? Hoeveel meningen heb je voor je gehouden omdat je bang was dat ze er niet toe deden, of erger, dat ze iemand teleur zouden stellen? Gehoord worden begint bij jezelf horen. Bij de stem in jou die weet wat ze wil, wat ze voelt, wat ze nodig heeft. Geef die stem de ruimte om te spreken en niet alleen bij grote momenten, maar ook bij - ogenschijnlijk - kleine. Van het kiezen van een restaurant tot het aangeven van je grenzen of simpelweg bij het uitspreken van een behoefte. Jouw woorden hebben gewicht. Jouw verhaal heeft waarde. And that is nothing but the truth!<h3>Zelfrespect in plaats van angst</h3>De grootste verschuiving die ik kan maken? Stoppen met proberen mijn waarde te bewijzen en beginnen met leven vanuit de wetenschap dat die waarde er al is. Oh… dat betekent niet dat ik passief achterover ging leunen. Het betekende dat ik keuzes ging maken vanuit zelfrespect en eigenwaarde in plaats van angst. Het betekende dat ik mensen om mij heen verzamelde die mij niet klein maakten. Dat ik nee zeg omdat dat gewoon het eerlijke antwoord is. Dat ik mezelf dezelfde vriendelijkheid gun die ik zo makkelijk aan anderen geef. Gewaardeerd worden begint met jezelf waarderen. Jezelf waarderen als fundament.<h3>Wij zijn het waard!</h3>Die reclame was slim, want die slogan was nooit echt over haarverzorging. Deze slogan ging over toestemming. Toestemming om te kiezen voor jezelf. Toestemming om te investeren in wie jij bent. Toestemming om te zeggen… ik doe dit voor mezelf!Vijftig jaar later heeft die boodschap aan kracht niet ingeboet, eerder gewonnen. Want in een wereld die constant vraagt om meer productiviteit, meer perfectie en meer bewijslast is de meest radicale daad misschien wel simpelweg dit:Stilstaan, ogen sluiten en inademen! Besef en weet: ‘Ik ben genoeg! Ik verdien het om gezien te worden. Ik verdien het om gehoord te worden. Ik ben het waard.’Ja, ik heb nog niet alles bereikt. Wellicht begrijpt niet iedereen mij en ja ik maak fouten. Desondanks ben ik het waard! Gewoon omdat ik ben zoals ik ben. Dat is genoeg. Dat was altijd al genoeg. En dat geldt ook voor jou. Bemoedig vandaag een vrouw met deze boodschap want… wij zijn het waard! <a data-mce-href="http://www.stichtingewcc.org" href="http://www.stichtingewcc.org" target="_blank" rel="noopener">stichtingewcc.org</a>@ Merari Richardson is een duizendpoot-verpleegkundige, trainer en ondernemer in hart en nieren en in opleiding voor Integrative Nurse and Lifestylecoach. Met haar stichting Education, Wellbeing and Care Caribbean zet ze zich in voor zorg, welzijn en educatie. En één van Merari’s missies is om vrouwen te helpen om zichzelf terug te vinden, om ruimte te maken voor wie ze zijn en te voelen dat zij óók belangrijk zijn. &nbsp;

Omdat wij het waard zijn!- Merari Richardson

<figure id="figure-4vakos0a1cmno9d091"><img id="4vakos0a1cmno9d091" src="https://cdn.durable.co/blocks/0R3l7SVXiF9RcbICb5ciTDWHDt4RYofyOEFBesaKYMh2Jw2WrfJN9c9suTAnAZh1.jpg" alt="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 60%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="60%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/0R3l7SVXiF9RcbICb5ciTDWHDt4RYofyOEFBesaKYMh2Jw2WrfJN9c9suTAnAZh1.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 60%;"></figure><h2>Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os</h2>Ik zit in de gevangenis aan een ronde tafel in een lokaal met kleurrijke stoelen en zitkubussen. Op tafel koekjes, thee en koffie. Verschillende vrouwengezichten passeren. En keer op keer vertel ik mijn verhaal. Over vallen en opstaan, over de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Foute keuzes, goede keuzes, keuzes die niet zo goed voor me uitpakten, keuzes die ik maakte om daar weer bovenop te komen.En iedere keer als ik mijn verhaal vertel, zie ik het in de ogen van mijn tafelgenoten. Verbazing, medeleven, respect en vooral ook herkenning. Dit is voor mij een ‘gewone’ maandagmiddag. En het enige verschil tussen degenen aan wie ik mijn verhaal vertel en ikzelf is dat ik degene ben die aan het eind van deze middag weer vrij door de deur naar buiten kan lopen.<h3>Vrouwen zoals jij en ik</h3>Ja, ik was in de gevangenis, in een vrouwengevangenis in Nederland. De weg ernaar toe was prachtig langs alle mooie grote huizen langs de Vecht, maar eenmaal achter het hek belandde ik in een andere wereld. Ik ging in gesprek met de vrouwen die daar zitten, vrouwen die ook keuzes hebben gemaakt in het leven. Goede keuzes, maar ook soms verkeerde keuzes. Keuzes die ervoor hebben gezorgd dat ze daar terecht zijn gekomen. Maar het zijn vrouwen zoals jij en ik. Gewone vrouwen, lieve vrouwen, beschadigde vrouwen, stoere vrouwen, krachtige vrouwen. Vrouwen met een eigen leven en kinderen.Het zet me weer even met mijn voeten op de grond. Het kan ons namelijk allemaal overkomen. Dat punt in je leven dat je keuzes maakt die misschien niet zo goed uitpakken. Met als gevolg de gevangenis. De vrouwen luisteren. Echt luisteren. Geboeid. Ze gaan mee in het verhaal. Je ziet het en je voelt het. Ze knikken, kijken elkaar soms even aan en dan delen ze hun eigen verhaal. Hun eigen keuzes. Hun eigen momenten. Ze nemen hun gedrag onder de loep, hardop en bloedeerlijk. Zonder enig &nbsp;masker. En wat me raakt, is hoe puur en nederig ze zijn. Geen grote woorden, geen excuses. Gewoon eerlijk. Menselijk.<h3>Deze rust…</h3>Wat me ook opvalt, is wat deze vrouwen zeggen over rust. Dat ze juist hier, op deze plek, rust ervaren. Niet hoeven hollen. Niet constant moeten. Niet voldoen aan verwachtingen van anderen. Niet die druk voelen die het dagelijks leven vaak met zich meebrengt. Ze hebben tijd. Tijd om na te denken. Tijd om naar zichzelf te kijken. Tijd om aan zichzelf te werken.En één van de vrouwen zei iets wat me echt bijbleef. Toen ik haar vroeg wat ze het allerliefste zou willen, zei ze: ‘Deze rust… maar dan ook buiten het hek.’ En dan komt die vraag binnen. Hebben wij het nodig om opgesloten te worden om eindelijk aan onszelf te mogen en kunnen denken?Wij zijn daar als onderdeel van het initiatief van Lucinda Douglas, de Lefwijven. Vrouwen die opstaan, delen en verbinden. En precies dat gebeurt daar, aan die tafel.<h3>Dankbaar</h3>Wat me het meest bijblijft, is de dankbaarheid. De pure dankbaarheid van de vrouwen dat wij de moeite hebben genomen om van ‘buiten’ bij hen naar ‘binnen’ te komen, om met ze te praten, om ze te zien. Niet om wat ze hebben gedaan, want daar hebben we het niet over, maar ze te zien als vrouw, als mens, als moeder, als dochter. En dat is wat we nooit mogen vergeten. Ma afloop van ons bezoek krijgt iedere vrouw een exemplaar van een boek uit de Lefwijf-reeks. Enthousiast vragen ze ons te signeren. Wat een dankbaarheid, wat een mooi en liefdevol gebaar.We gaan naar buiten, naar de andere kant van het hek. &nbsp;Op het parkeerterrein, achter het hek, roepen twee vrouwen die aan tafel zaten. Ze zwaaien uitbundig naar ons en zeggen nogmaals gedag op oprechte en liefdevolle toon. We zwaaien terug en voelen het waardevolle moment, de verbinding. Ik hoop dat wij iets hebben kunnen bijdragen. Aan hun hoop, inspiratie en toekomstdromen.<h3>De dunne lijn</h3>En ergens raakt het me nog dieper. Want terwijl ik daar zit en mijn verhaal deel, besef ik hoe dun de lijn soms is tussen vrijheid en vastzitten. Tussen de keuzes die je maakt en de gevolgen die daaruit voortkomen. Het maakt me stil en tegelijk ook ontzettend dankbaar. Dankbaar voor mijn eigen pad, voor de kansen die ik heb gekregen, voor het feit dat ik iedere dag opnieuw kan kiezen.<h3>De grootste les</h3>En misschien is dat wel de grootste les van deze middag. Dat we niet alleen moeten kijken naar waar iemand staat, maar vooral naar wie iemand is. Dat we zachter mogen worden in ons oordeel en krachtiger in onze verbinding. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde. Gezien worden, gehoord worden en ertoe doen. <a data-mce-href="http://www.nancyvanos.com" href="http://www.nancyvanos.com" target="_blank" data-mce-selected="inline-boundary">nancyvanos.com</a>@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless &amp; Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless &amp; Fabulous-sparkle.

Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os

<figure id="figure-ec3zyifsbmnmxb0oq"><img id="ec3zyifsbmnmxb0oq" src="https://cdn.durable.co/blocks/2dFOCavOUwplsQh7rTWNg3Bj5Jl7G1PCH2f7jWpsVBvkVr4DNc6oGZCx9DoP1Gpu.jpg" alt="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2dFOCavOUwplsQh7rTWNg3Bj5Jl7G1PCH2f7jWpsVBvkVr4DNc6oGZCx9DoP1Gpu.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>23 - IRENE ANDERS</h2>En toch… Betekende dat niet dat het daarna ineens vanzelf ging.Het zat ‘m juist in de kleine momenten. De momenten die niemand ziet. Maar waarin van alles gebeurt.Ik weet nog, dat moment. Gewoon een doordeweekse dag. Niets bijzonders. Iemand stelde me een vraag klein en onschuldig bijna. Of ik iets kon doen. Iets kon oppakken.Iets kon regelen.En zonder na te denken hoorde ik mezelf zeggen: Ja hoor, is goed.Alsof er niets was veranderd. Maar nog voordat de woorden echt geland waren, voelde ik het al. Dat kleine, scherpe randje vanbinnen. Dat stemmetje dat ik o zo goed ken.Dit wil je niet.Ik glimlachte. Knikte. Deed alsof het oké was. Zoals ik altijd deed.En precies daar.. Zag ik het.Oude patronen dienden zich weer aan, sneller dan ik wilde toegeven. Alsof ze me recht aankeken en vroegen: meen je dit echt? Of val je straks gewoon weer terug?En dit keer kon ik het niet meer ontkennen. Want ik wist beter. Ik voelde beter.En toch deed ik het bijna weer. Dat is misschien nog wel het meest confronterende. Niet dat het gebeurde, Maar dat het zó automatisch ging.Dat ik mezelf nog steeds kon kwijtraken, Zonder dat iemand het doorhad.Behalve ik.En dit keer deed ik iets wat ik eerder nooit deed. Ik kwam erop terug. Niet sterk. Niet zelfverzekerd. Mijn stem een beetje zachter dan normaal.Eigenlijk…lukt het me toch niet.Een simpele zin. Maar alles in mij voelde het. De spanning. De twijfel. De neiging om het terug te draaien, om het goed te maken.Maar ik bleef.Ik bleef bij die keuze. Bij dat gevoel. Bij mezelf.En er gebeurde…niets.Geen oordeel. Geen afwijzing. Geen drama.Alleen ruimte. En ergens in die ruimte voelde ik het.Dit is nieuw. Dit is wat het betekent. Niet perfect zijn. Niet alles meteen goed doen.Maar het zien. En dan alsnog kiezen.Voor mezelf. Langzaam begon ik te begrijpen dat groeien niet zit in het nooit meer fout doen. Maar in het moment waarop je jezelf terugpakt.Al is het later. Al is het spannend. Al voelt het ongemakkelijk.Ik begon niet opnieuw. Ik bouwde verder.Met alles wat ik had geleerd. Met alles wat ik nu durfde aan te kijken. Met alles wat ik niet meer wilde wegstoppen.En misschien is dat wel het grootste verschil.Dat ik nu blijf. Ook als het schuurt Ook als het spannend. Ook als ik het liever makkelijker maak.Ik blijf. Niet omdat het vanzelf gaat. Maar omdat ik mezelf niet meer wil verliezen in wat van mij wordt gevraagd.En als jij dit leest Herken je ook dat moment Dat je “ja” zegt terwijl alles in je “nee” voeltKom erop terug.Ook al is het later. Ook al voelt het ongemakkelijk. Ook al twijfel je.Zeg het alsnog. Kies alsnog.Want daar In dat ene eerlijke moment Begint het verschil. @ Irene Anders is een creatieve doorzetter met een sterk gevoel voor stijl en een diepgewortelde drang om te creëren. Als creatieve ziel beweegt zij zich door het leven met een open hart en een scherpe blik voor schoonheid, betekenis en echtheid. Doorzettingsvermogen kenmerkt het pad van Irene: steeds opnieuw durft zij te kiezen voor groei, zelfs wanneer de weg ongemakkelijk of onzeker is.

23 - Irene Anders

<figure id="figure-vpq6y8fkkmnmwpeb0"><img id="vpq6y8fkkmnmwpeb0" src="https://cdn.durable.co/blocks/2b4fntCduzT7CyB8IHgTHlnTXW0BYai41IKOrvHh3Adxv5MQ2VyGq9ucnT5GU39p.jpg" alt="Lefwijf Joan Hofman blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Joan Hofman blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 45%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="45%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2b4fntCduzT7CyB8IHgTHlnTXW0BYai41IKOrvHh3Adxv5MQ2VyGq9ucnT5GU39p.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 45%;"></figure><h2>De gesloten wereld - Joan Hofman</h2>Hoe zou het voelen als iemand anders bepaalt wanneer jij weer naar buiten mag? Dat is de vraag die bij mij binnenkomt nog voordat ik het zelf goed doorheb. Op het moment dat ik aankom bij de vrouwengevangenis, schuifel ik een beetje heen en weer voor de hekken en mijn gedachten schieten alle kanten op. Zou de rest van onze lefwijvenclub al binnen zijn? Wat staat ons straks te wachten? Hoe zal het verlopen? Wat vinden de vrouwen van onze verhalen? Zal het ze inspireren? Herkenning brengen?<h3>Geen bereik, geen afleiding</h3>Ik meld mijzelf aan bij de wacht en loop door het hek dat ik direct achter mij hoor dichtvallen. Dit ontgaat me niet. En ik merk dat vanaf hier alles anders aanvoelt. Hier gelden andere regels. Vervolgens toon ik mijn legitimatiebewijs en word ik doorverwezen naar het gebouw waar we in gesprek gaan met de vrouwen die hier soms al jaren opgesloten zitten.&nbsp;Als laatste voeg ik me bij onze groep in de hal, nadat ik eerst mijn telefoon veilig opgeborgen heb in een kluisje, mijn legitimatiebewijs nogmaals gecheckt wordt en vervolgens al mijn overige bezittingen zoals mijn tas en jas door de X-ray gaan. Hier binnen bestaat de digitale wereld niet. Geen bereik, geen afleiding, geen “even snel iets checken”.<h3>Leven met één smaak</h3>We lopen met een medewerker door lange gangen naar een ontmoetingsruimte, waar wat tafels en stoelen staan. Er staat koffie en thee klaar met wat lekkers. Het valt me meteen op dat hier geen keuzes zijn. Het is koffie of het is English blend thee, geen groene thee, geen vruchtenthee. Ik kijk ernaar en het raakt me meer dan ik had gedacht, want thuis heb ik altijd een keuze. Vaak nog te veel ook. Hier is er maar één smaak. En dat is het. En ineens besef ik dat wij leven in een wereld buiten de muren en zoveel kunnen kiezen, dat we het soms niet eens meer waarderen. Hier is veel minder. Maar het voelt op één of andere manier wel echter.We krijgen een korte introductie over wat we gaan doen, wat ons te wachten staat en de do’s en dont’s. We zijn hier om onze verhalen te delen. Niet om te kijken van een afstand of “een ervaring op te doen”. Maar echt contact maken met complete vreemden. Ik voel spanning en nieuwsgierigheid tegelijk.<h3>Veertien vrouwen</h3>Veertien vrouwen hebben zich vrijwillig aangemeld voor een sessie van bijna twee uur. Indrukwekkend denk ik gelijk, veertien vrouwen die oprecht interesse hebben in ons en onze verhalen. Wauw, dit blijft door mijn hoofd gaan. In een wereld waarin zoveel vastligt voor hen, kiezen zij ervoor om zich open te stellen en zich vrijwillig hiervoor aan te melden. Hier hebben zij lijkt het wel een keuze, echter weten ze van tevoren nooit of ze de gehele sessie kunnen of mogen blijven. Soms kan het zomaar zijn dat ze opgehaald worden voor transport.Ik besef direct dat zelfs iets simpels als ergens aanwezig mogen zijn hier niet vanzelfsprekend is. Direct realiseer ik me dat ik altijd ergens zolang kan blijven als ik wil, ik word niet onverwacht opgehaald. Maar hier is helemaal niks van jou, zelfs de tijd niet. De vrouwen komen achter elkaar aan binnen lopen en iedereen stelt zich persoonlijk aan elkaar voor.&nbsp;<h3>Verhalen delen verbindt</h3>Wat me opvalt, is de sfeer. Ik zie geen harde blikken. Geen afstand. Ik voel ook geen afstand. Ik zie openheid, ik zie oprechte interesse, ik zie blije lachende gezichten. Vrouwen maken onderling grappen. Deze vrouwen zijn zo positief, helemaal niet geforceerd, maar echt oprecht positief. Ik zie dankbaarheid in kleine dingen. Begrip voor elkaar. Attentheid in de manier waarop ze reageren. Als iemand praat, wordt er geluisterd. Niet half, zoals ‘in onze wereld’ vaak gebeurd. Maar volledig. Ik merk dat ik daar bijna stil van word.De eerste vrouw met wie ik mijn verhaal uit Lefwijf Inspires deel, is meteen zichtbaar geraakt. Terwijl ik vertel, zie ik haar ogen vochtig worden. Ze knikt langzaam, alsof elk woord bij haar binnenkomt. Ze vertelt dat ze veel herkent in wat ik zeg. Haar stem trilt een beetje wanneer ze uitlegt hoe dicht het bij haar eigen ervaringen komt en hoe &nbsp;het haar diep raakt. Ik neem een moment om stil te staan bij haar reactie en laat haar uitspreken zonder te onderbreken. Daarna toon ik haar mijn medeleven, niet alleen met woorden, maar ook door mijn houding, aandachtig en open. Ik laat haar weten dat het me raakt om te horen wat het bij haar losmaakt, en dat ze daar niet alleen in staat. Verhalen delen is herkenning, is toestemming en die herkenning en inspiratie, die raakt.&nbsp;<h3>Herkenning en erkenning</h3>Ik zie geen gedetineerden. Ik zie vrouwen, vrouwen zoals jij en ik. Het zou zomaar je beste vriendin, je buurvrouw of collega kunnen zijn. Ze hebben in dit leven een andere afslag genomen, een andere keuze gemaakt, bewust of onbewust. En dat heeft hen hier gebracht. Maar we zijn en blijven allemaal mens. Met onze emoties, met onze momenten van twijfel, met situaties waarin het leven anders loopt dan gepland. Het verschil zit soms in één beslissing, één moment, één verkeerde inschatting.Wat mij het meest raakt, is dat achter elk verhaal geen “fout” persoon zit, maar een mens, een vrouw. Iemand die liefheeft. Iemand die gemist wordt. Iemand die zelf ook mist. Ik zie kracht. Kwetsbaarheid. Spijt. Hoop. En misschien nog wel het meest confronterend, ik zie herkenning. Want hoe anders hun situatie ook is, de gevoelens zijn hetzelfde. De behoefte om gezien te worden. Om gehoord te worden. Om niet alleen afgerekend te worden op wat er misging, maar ook op wie ze echt zijn. En op dat moment besef ik dat het verschil tussen “wij” en “zij” vaak veel kleiner is dan we denken.<h3>Terug naar de andere kant</h3>En dan zit het bezoek erop. Bij de kluisjes valt mij op dat ik onmiddellijk mijn binnengekomen berichten en socials check. En daarbij het besef, zij kunnen dat niet. Zij hebben alleen de stilte van dat moment, geen afleiding, geen haast, geen FOMO.. En dat besef raakt me. Een lichte schaamte misschien? Of een ongemakkelijk inzicht dat ineens boven komt.&nbsp;Het maakt me bewust van hoe automatisch het is geworden; hoe snel ik teruggrijp naar dat scherm. Vervolgens merk ik op bij mezelf dat ik soms ook naar die rust verlang. Naar het simpelweg zijn, zonder meteen te hoeven reageren, te checken en te weten. Ik hoor het hek opnieuw dichtvallen, alleen nu sta ik aan de andere kant. Ik mag weg, zij moeten blijven. Dit is een rare gewaarwording. Op weg naar buiten zien we twee vrouwen die we ontmoet hebben van achter de hoge hekken naar ons zwaaien. Wij doen hetzelfde, maar dan in totale vrijheid met keuzes.<h3>De smaak van vrijheid</h3>Deze middag heeft iets in mij verschoven. Het heeft me op een andere manier leren kijken. Hoe dankbaar ik ben om vrijheid te ervaren. Ik heb gezien hoeveel menselijkheid er zit op een plek waar je het misschien niet verwacht. Ook heb ik geleerd dat wij, hier in de buitenwereld, misschien wel het meest mogen veranderen. Meer dankbaar mogen zijn. Meer aandacht voor elkaar mogen hebben. Liever voor elkaar zijn. Minder oordeel hebben.En telkens als ik nu een kop thee pak, denk ik even terug aan de English blend en aan die ene vraag die me bij blijft. Hoe zou het voelen als iemand anders bepaalt wanneer jij weer naar buiten mag? <a data-mce-href="http://www.smartexecutivesupport.nl" href="http://www.smartexecutivesupport.nl" target="_blank" rel="noopener">smartexecutivesupport.nl</a>@ Joan Hofman (1983) is een gedreven executive assistent en projectondersteuner en ontzorgt op freelance basis, CEO’s in hun dagelijkse werkzaamheden. In haar vrije tijd is zij veel buiten in de natuur te vinden om lange wandelingen te maken samen met haar teckel Teun.

Blogs, lefwijven vertellen

Auw… ik ben een autist - Agnes van Vreede

Het verlies dat niemand ziet - Valerie Kross

Omdat wij het waard zijn!- Merari Richardson

Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os

23 - Irene Anders

De gesloten wereld - Joan Hofman