Blog

<figure id="figure-613yqguep7mrubqv35"><img id="613yqguep7mrubqv35" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="35%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 35%;"></figure><h2>Een gewone donderdag - Anja van Aken</h2><p>Wat zou je doen als vandaag de laatste gewone dag is? Niet de laatste dag van je leven, maar de laatste dag waarop alles nog vanzelfsprekend is.</p><p>Deze donderdag in juli begint als iedere andere werkdag. Tegen mijn gewoonte in schoon ik alvast mijn mailbox op, al start de vakantie pas over twee weken. Tussen mijn werkafspraken door breng ik mijn man naar het ziekenhuis voor een darmonderzoek. Na een paar dagen vezelarm eten kijkt hij uit naar het moment wanneer het dieet achter de rug is. Hij wil eigenlijk alleen met de bus gaan maar het advies is om niet alleen te reizen.<br>Mijn directeur adviseert gewoon de hele dag ‘voor thuis’ te nemen. Dat waardeer ik, toch probeer ik tussendoor nog wat werk te doen. Het voelt als een gewone donderdag.</p><h3>Daar valt goed mee te leven</h3><p>Sinds een paar weken voelt mijn man zich niet fit. Hij is vermoeid, misselijk en heeft wat kleine ongemakken. Mogelijk komt het door de hitte? Maar wanneer een bloedonderzoek verhoogde ontstekingswaarden laat zien en omdat auto-immuunziekten in de familie voorkomen, volgt verder onderzoek.<br>Een collega vraagt die ochtend: 'Ben je ongerust?' ‘Nee’, antwoord ik, 'het ergste waar we rekening mee houden is een auto-immuunziekte. Niet fijn, maar daar valt goed mee te leven.' Zo staan we er beiden in.</p><h3>Jaarlijks ijsje op de hoek van de straat</h3><p>Halverwege een werktelefoontje belt het ziekenhuis. Mijn man ligt nog op de uitslaapkamer maar ik kan alvast die kant op komen. Onderweg naar de auto leg ik thuis nog snel een briefje klaar voor onze dochter die straks terugkomt van een logeerpartij. Morgen begint de zomervakantie ook voor de basisschool. Als jaarlijkse traditie zullen we dan de vakantie inluiden met het halen van een ijsje op de hoek van de straat.</p><h3>Wachten in de wachtkamer</h3><p>In de wachtkamer zie ik mijn man meteen zitten. Na twintig uur zonder eten is hij maar wat blij met de meegebrachte broodjes. Na een half uur wachten informeren we bij de balie of ze ons misschien vergeten zijn. Van een afstand hoor ik iemand zeggen: 'Nee... ze wil hen zelf graag spreken.' Heel even schiet het door me heen: zou dat over ons gaan? Een paar minuten later worden we opgehaald.</p><h3>Ik hoor een 'maar'</h3><p>De arts komt direct ter zake: ‘De dikke darm ziet er goed uit en een auto-immuunziekte kunnen we uitsluiten.' Nog voordat ze verder praat, hoor ik een niet uitgesproken ‘maar’. En dat klopt, want tijdens het onderzoek is een groot gezwel ontdekt. De biopten moeten het nog bevestigen maar de arts kan met redelijke zekerheid zeggen dat het kwaadaardig is. ‘Wat?’ Ik hoor de woorden, maar ze dringen totaal niet tot me door. Gaat dit over ons?</p><p>Mijn man stelt rustig vragen. Ik voel een warme traan over mijn wang lopen. Terwijl de arts verder praat, schieten in enkele seconden allerlei toekomstscenario’s door mijn hoofd. Is mijn man bij de diploma-uitreiking van onze dochter over een paar jaar? Voeden we de kinderen misschien niet samen op? In één gesprek is onze toekomst onzeker geworden.</p><h3>Annuleringsverzekering</h3><p>Dan vraagt de arts of we vakantieplannen hebben. 'Hebben jullie een annuleringsverzekering?' We kijken elkaar aan. Die sluiten we eigenlijk nooit af. We zien altijd mogelijkheden. 'Ga er maar vanuit dat de vakantie niet doorgaat’, zegt ze, 'de komende weken zullen vooral in het teken van ziekenhuisafspraken staan.' Voor morgen staat de eerstvolgende afspraak.</p><h3>Eerst koffie</h3><p>Buiten de spreekkamer breek ik in snikken uit. Hoe vaak zullen we nog door deze ziekenhuisgangen lopen? Hoe vertellen we dit aan de kinderen? Ook voel ik me schuldig over onzinnig kleine dingen waar ik de laatste tijd een punt van heb zitten maken bij m’n man. Hij blijft opmerkelijk rustig. 'Eerst goede koffie’ zegt hij. De gewone dingen blijven doen, dat typeert hem. En ik moet zeggen dat het me enorm helpt, omdat we samen even boven alle onzekerheid uitstijgen.</p><h3>Stap voor stap</h3><p>Met een kop koffie voor ons besluiten we ons niet gek te laten maken door alle mogelijke scenario's. We weten simpelweg nog niet wat er komt. We hebben elkaar én boven alles hebben we God. Stap voor stap. Nog diezelfde middag willen we het onze kinderen vertellen zodat we tijd voor hen kunnen nemen.</p><h3>Cupcakes aan de keukentafel</h3><p>Thuisgekomen vragen we iedereen aan de keukentafel te komen zitten. De cupcakes, eigenlijk bedoeld voor het slaapfeestje van morgen, zetten we erbij. Als dit gesprek een herinnering wordt, zal het niet alleen met narigheid geassocieerd worden. Terwijl we samen cake eten, vertellen we dat papa kanker heeft. Ik besef me dat we dit nieuws zelf amper twee uur geleden te horen kregen. Onze eigen emoties verdwijnen naar de achtergrond. Er is ruimte voor de kinderen, voor hun vragen, tranen, boosheid en er is ruimte voor knuffels.</p><h3>De laatste schooldag</h3><p>Die nacht slaap ik nauwelijks. Mijn hoofd loopt vooruit op alles wat misschien komt. Maar de volgende ochtend wordt het gewoon weer licht en de laatste schooldag is aangebroken. We staan op het schoolplein voor de erehaag van groep 8. Even baal ik ervan dat ik mijn zonnebril vergeten ben, mocht ik straks tranen willen verbergen. Maar het doet me vooral goed om hier te zijn. Om te genieten van onze zoon die klaar is voor de middelbare school. Het is oprechte blijheid, die zeker niet afdoet aan hoe ik het anders zou hebben ervaren.</p><p>Direct daarna gaan we door naar het ziekenhuis voor een vervolggesprek. We missen daardoor het moment waarop de kinderen samen de vakantie beginnen. Het ijsje stellen we uit.</p><h3>De dag van vandaag</h3><p>Sinds die donderdag kijk ik anders naar gewone dingen. Alles is momenteel intenser, alles kleurt feller, ik ervaar alles bewuster. Wat eerst vanzelfsprekend was, voelt ineens kostbaar en het waard om bewust van te genieten. Een fietstochtje door de stad, een laatste schooldag of een ijsje eten op de hoek van de straat. Wat we een dag later alsnog gedaan hebben. Ik zie ineens scherp waar ik mijn tijd, energie en liefde aan wil geven. En beter dan voorheen weet ik wat ik niet wil en waar ik mijn grens wil trekken.</p><p>We hebben geen idee wat er allemaal gaat veranderen, maar voor nu zie ik de rijke ervaringen in de dag van vandaag. Het ijsje van onze gezinstraditie had dit jaar denk ik niet beter kunnen smaken.</p><p><br></p><p><em>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p>

Een gewone donderdag - Anja van Aken

<figure id="figure-95ah5zu7j7mqal09z4"><img id="95ah5zu7j7mqal09z4" src="https://cdn.durable.co/covers/9BqD30QJQcBOdiPCij5izLanIAOAsLJmeoObOOkanyYDJDtSSQf49JboY20idHJO.jpg" alt="Clara Opoku, Araya Sumter en Lucinda Douglas op Lefwijf Live" title="Clara Opoku, Araya Sumter en Lucinda Douglas op Lefwijf Live" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="(V.l.n.r.) Lucinda Douglas, Clara Opoku & Araya Sumter op Lefwijf Live 2026" data-positionX="undefined" data-positionY="undefined" data-fullWidth="false"/><figcaption class="body-normal text-gray-500 mt-2">(V.l.n.r.) Lucinda Douglas, Clara Opoku & Araya Sumter op Lefwijf Live 2026</figcaption></figure><h2>Clara en de lefwijven - Lucinda Douglas</h2><p>Tijdens de boeklancering van Lefwijf Inspires zag ik haar: Clara. Clara Opoku. Ik schrok. Ze was enorm afgevallen en duidelijk slecht ter been.</p><p>Ik stond op het podium en registreerde alles wat er in de zaal gebeurde. Toen het moment kwam dat zij naar beneden moest komen om haar boek in ontvangst te nemen, kostte haar dat zichtbaar alles wat ze in zich had. Maar ze kwam.</p><h3>Samen, liefdevol en financieel</h3><p>De volgende ochtend werd ik om vier uur wakker. Het beeld van Clara liet me niet los. Ik dacht: als we écht een sisterhood zijn dan moeten we nu iets voor haar doen. Ik kreeg een idee, appte haar en deelde het verhaal in onze online community.</p><p>Binnen een paar dagen was het rond. Zoveel vrouwen hebben bijgedragen, financieel en met liefde. En nu komt Clara voor een paar dagen naar Zweden, naar Casa Solhem, mijn huis.</p><p>Ik moest denken aan wat ik ooit tegen Miriam Nies zei: ‘Een huis moet gevuld worden met liefde.’ Clara vliegt op Kopenhagen en neemt daarna de trein naar Lessebo. Charmaine heeft alles tot in de puntjes uitgezocht: vluchten, overstappen, reistijden. Lydia Huiskes en Esther Wijnschenk zorgen voor het ophalen en wegbrengen vanaf het vliegveld.</p><h3>Het verhaal groeit</h3><p>Waarom deel ik dit? Omdat Lefwijf zoveel meer is dan een boek. Het is een levensstijl. Het is omkijken naar elkaar. Het is geven en er zijn. Precies de boodschap die Faith Bruyning en Araya Sumter zo sterk uitdragen. Ook de vrouwen van Becoming ME hebben massaal meegedaan.<br></p><p>Wat zegt dit over ons? Over Lefwijf? Is er eigenlijk nog iets wat wij samen níét kunnen? We klappen elkaar omhoog. We zijn er écht voor elkaar.<br></p><p>Toen Fiona van Lingen me laatst vroeg wat ik het mooiste vond aan Lefwijf Inspires, antwoordde ik zonder twijfel: ‘Het verhaal met Clara.’ Dat verhaal groeit, maar de kracht van Lefwijf is nu al voelbaar. En dit… dit wil ik altijd blijven doen. Wat denk jij? ❤️</p><p><br></p><p><em>@ Lucinda Douglas is de enthousiasmerende verbinder en drijvende kracht achter de Lefwijf-beweging die vrouwen wereldwijd activeert om hun volledige potentieel te benutten. Met haar unieke mix van brutale flair en oprechte warmte doorbreekt ze barrières en zet ze aan tot gedurfd ondernemerschap en zelfvertrouwen. Als meester in zichtbaarheid inspireert ze vrouwen (via onder andere de training Best Talks en de Lefwijf-boekenreeks) om met trots en lef hun eigen podium te pakken en een leven zonder excuses te leiden.</em></p><p><em><a data-mce-href="http://www.lucindadouglas.nl" href="http://www.lucindadouglas.nl" target="_blank" rel="noopener">lucindadouglas.nl</a></em></p>

Clara en de lefwijven - Lucinda Douglas

<figure id="figure-tzl6pu8pmmpxsf422"><img id="tzl6pu8pmmpxsf422" src="https://cdn.durable.co/blocks/9qFfQlgMrxe5Bxhehh3UxLDSdvDImdPkFuOEwySbE0meo1NLb6srBWiksZmJzA6Z.jpg" alt="Lefwijf Claudin Martina blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Claudin Martina blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="35%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/9qFfQlgMrxe5Bxhehh3UxLDSdvDImdPkFuOEwySbE0meo1NLb6srBWiksZmJzA6Z.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;"></figure><h2>Haar naam was Daniëlle - Claudin Martina</h2><p>Zij was een van de eersten die me warm en enthousiast verwelkomde toen ik als tiener op een zondag de kerk in Rotterdam binnenliep. Wij waren net van Curaçao naar Nederland verhuisd.<br>Ik voelde me meteen thuis in die kerk. Op dat moment had ik geen idee wat het leven allemaal zou brengen - laat staan dat zij een van mijn vriendinnen zou worden.</p><h3>Die coole tante</h3><p>Ze was ouder dan ik en werd mijn jeugdgroepleidster maar dat leeftijdsverschil heb ik nooit gevoeld. Ze behandelde me als haar gelijke. We konden uren praten. Wat hadden we veel om uit te wisselen we raakten niet uitgepraat.&nbsp;<br>Later trouwde ze en kwam er een gezin bij. Ik werd de ‘coole tante’ die overal aan meedeed en dus was ik ook voor haar kinderen een graag geziene gast. Toen ze van baan wisselde en nagelstyliste werd, werd ik een vaste klant. Ze maakte de meest creatieve ontwerpen; nagels waar mensen altijd naar bleven kijken. Maar die afspraakjes werden meer dan alleen nagels doen. Het werden momenten van verdieping. We deelden verhalen, adviezen, frustraties, dromen en vooral heel veel lachbuien. Wat kon ze genieten van mijn grapjes.</p><p>Zelfs toen zij met haar gezin emigreerde, bleef het contact bestaan. Wanneer het kon, zocht ik hen op in het buitenland. Uiteindelijk kwamen ze weer terug naar Nederland en natuurlijk plande ik meteen weer een afspraak in voor mijn nagels. Ik keek uit naar een middag vol gezelligheid, zoals altijd. Maar die dag liep anders.&nbsp;</p><h3>'We gaan dit samen doen’</h3><p>Ik kwam binnen en meteen voelde ik dat er iets was. Ze keek me serieus aan en vertelde dat ze knobbels in haar borst had gevonden. Er moesten onderzoeken komen. Zonder na te denken stond ik op, pakte haar hand en zei: ‘We komen hier wel doorheen. We gaan dit samen doen.’<br>En dat deden we. Er volgden spannende jaren van hoop en teleurstelling. Niet alleen rondom haar gezondheid, maar ook rondom andere gebeurtenissen in het leven. Toch bleven we plannen maken. Blijven hopen, bidden en &nbsp;vooruitkijken naar betere tijden. In december 2024 &nbsp;waren we haar bijna kwijtgeraakt. Maar ze krabbelde weer op en voorzichtig durfden we opnieuw te geloven dat het vanaf daar alleen maar beter kon gaan.</p><p>Een paar maanden later kwam het bericht dat ze was uitbehandeld. En toch bleven we hopen. In die periode speelde er ook veel in mijn eigen leven en ons contact raakte meer op de achtergrond. Ze mocht niet meer alleen zijn en er werd een schema gemaakt om bij haar te zijn. Iedereen die kon, hielp mee. Dus ik ook.<br>De laatste keer dat ik haar in leven zag, schrok ik hoe hard ze achteruit was gegaan. De tranen sprongen in mijn ogen, maar ik kon haar dat niet laten merken. Daar had zij niets aan. Dus ik deed wat ik moest doen. Ik was er voor haar. Ik zorgde voor haar. Ik mocht bij haar zijn in haar laatste vierentwintig uur op aarde.</p><h3>Rust en onrust</h3><p>De nacht van zaterdag op zondag zal me altijd bijblijven. Ze was onrustig, alsof ze bang was om te gaan slapen, alsof ze wist wat eraan kwam. Ze hield zichzelf - en mij - bezig. Dan wilde ze naar buiten, dan weer iets anders. Ze wilde niet in bed slapen, dus werd het de bank. Even later moest ze naar de wc. Daarna vroeg ze om thee, water, haar medicijnen. ‘Dit zit niet goed… dat zit niet goed.’ En steeds weer was ik daar. Midden in de nacht keek ze me aan en zei: ’Het is genoeg zo. De kinderen hebben al genoeg meegemaakt.’ Maar ik dacht het is waarschijnlijk de vermoeidheid die praat.&nbsp;</p><p>In de vroege ochtend werd ze rustiger. We hadden toen weer zo’n heerlijk gesprek en even viel alle ellende weg. Uiteindelijk viel ze in slaap. Toen ik werd afgelost, lag ze vredig te slapen. Ik durfde haar niet wakker te maken. Ik was gewoon blij dat ze eindelijk rustig sliep. Zondagavond rond 21.15 uur belde ze me nog. Ze vroeg of ik wist hoe lang ze die nacht ervoor had geslapen en of ze me echt de hele nacht wakker had gehouden. Ik stelde haar gerust: ‘Maak je geen zorgen, we komen hier samen doorheen. We zien elkaar maandagavond weer.’ Dat was onze afspraak. Ik zou die avond weer de hele nacht bij haar blijven. Ik zei nog:<br>‘Zorg dat je je rust pakt, zodat je kunt aansterken.’</p><h3>Dankbaar</h3><p>Ik besloot het gesprek met: ‘Love you.’ En zij zei: ‘Love you too.’ Niet veel later is ze heengegaan. Ik was een van de laatsten die haar sprak. Dat besef raakt me nog steeds diep.<br>En ja, nu - een jaar later, ze overleed op 1 juni 2025 - is het gemis er nog altijd. Haar nummer staat nog steeds in mijn favorieten. Er zijn momenten waarop ik automatisch denk: ik moet haar even bellen. En dan komt dat besef weer. Ze is er niet meer. Maar boven alles voel ik dankbaarheid.</p><p>Dankbaarheid dat ik er voor haar mocht zijn.<br>Dankbaarheid dat ik haar vriendin mocht zijn.<br>Dankbaarheid voor haar lach, haar warmte, haar liefde.<br></p><p>Haar naam is Daniëlle.</p><p><br></p><p><em>@ Claudin Martina schrijft, spreekt en zingt vanuit ervaring. Ze beweegt zich tussen zakelijkheid en zachtheid met woorden die raken en stiltes die spreken.&nbsp;<br></em><em>Als professional werkzaam bij het Rijk streeft ze naar behoud van menselijkheid, recht en herstel. De hoogtes en dieptes die ze ervaarde, leerden haar te bouwen op haar geloof en identiteit. Ze is ervan overtuigd dat als zíj het kan, een ander het ook kan. Vanuit haar hart inspireert en bemoedigt ze een ieder die ook op weg is.</em></p><p><a data-mce-href="https://www.instagram.com/thejourneyofbecomingbydc/" href="https://www.instagram.com/thejourneyofbecomingbydc/" target="_blank" rel="noopener"><em>@thejourneyofbecomingbydc (Insta)</em></a></p>

Haar naam was Daniëlle - Claudin Martina

<figure id="figure-eqjpmtfhokmpp9h3ce" class=""><img id="eqjpmtfhokmpp9h3ce" src="https://cdn.durable.co/blocks/0SZXXFsjZUZqOWwkTurwgIIKxypUCU4DCJSZAvxL7sj9CInnqwKBsgAJ9OBZycF3.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross met burgemeester Mieke Baltus" title="Lefwijf Valerie Kross met burgemeester Mieke Baltus" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/0SZXXFsjZUZqOWwkTurwgIIKxypUCU4DCJSZAvxL7sj9CInnqwKBsgAJ9OBZycF3.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Dat moment van erkenning en verbinding - Valerie Kross</h2><p>Soms zijn er momenten in het leven die je niet snel vergeet en waarvan je voelt: dit is groter dan alleen ikzelf. 27 mei 2026 was zo’n moment voor mij.</p><h3>Mijn verhaal tastbaar</h3><p>Met trots, maar ook met gezonde spanning, mocht ik mijn persoonlijke verhaal en het boek LEFWIJF Inspires, waar mijn verhaal in staat, overhandigen aan Mieke Baltus, burgemeester van Lelystad.</p><p>Een bijzonder moment niet alleen omdat mijn verhaal nu tastbaar is geworden in een boek, maar vooral omdat het verhaal achter die pagina’s staat voor iets veel groters.Veerkracht, doorzettingsvermogen en het zichtbaar maken van de onzichtbare strijd waar zoveel mensen dagelijks mee leven.</p><h3>Leven met MS</h3><p>Toen ik jaren geleden de diagnose MS kreeg, had ik nooit kunnen bedenken dat mijn eigen ervaringen ooit zouden uitgroeien tot een missie om anderen te helpen. Toch heeft juist die moeilijke weg mij gevormd tot wie ik vandaag ben. Niet alleen als ervaringsdeskundige of therapeut, maar vooral als mens.</p><p>De ontvangst gisteren voelde warm en oprecht. We hebben een mooi gesprek gehad over gezondheid, bewustwording en de impact die chronische klachten op iemands leven kunnen hebben. Wat mij misschien nog wel het meest raakte, waren de woorden dat ik een voorbeeld ben voor velen en vooral door moet gaan met wat ik doe.</p><h3>Onzichtbare pijn</h3><p>Dat kwam binnen.... Want eerlijk? De weg hiernaartoe was niet altijd makkelijk. Achter iedere stap zit een verhaal van vallen en weer opstaan. Van momenten waarop opgeven makkelijker leek dan doorgaan. Maar juist daarom geloof ik zo sterk in mijn missie. Omdat ik weet hoe belangrijk het is dat mensen zich gezien, gehoord en begrepen voelen.</p><p>Veel mensen dragen dagelijks pijn, vermoeidheid, overprikkeling of onzekerheid met zich mee zonder dat de buitenwereld dat ziet. En precies daarom blijf ik mij inzetten voor meer bewustwording, verbinding en ondersteuning voor mensen met chronische klachten.Niet omdat ik alle antwoorden heb. Maar omdat ik geloof dat niemand er alleen voor hoeft te staan.</p><h3>Een stem voor iedereen</h3><p>Het overhandigen van dit boek voelde daarom niet als ‘mijn succes’ maar als een stem voor iedereen die zich ooit onbegrepen heeft gevoeld. Voor een ieder die ondanks alles blijft vechten. Voor een ieder die probeert van overleven weer leven te maken.</p><p>Ik ben dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting, voor de warme ontvangst en voor alle mensen die mij onderweg zijn blijven steunen. Iedere ervaring, iedere ontmoeting en ieder verhaal bevestigt opnieuw waarom ik doe wat ik doe.<br>En… dit is nog maar het begin.&nbsp;</p><p><br data-mce-bogus="1"></p><p><em><a data-mce-href="http://www.krosshealth.nl" href="http://www.krosshealth.nl" target="_blank" rel="noopener">krosshealth.nl</a></em></p><p><em>@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.</em><br><em>Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.&nbsp;</em></p><p><br></p>

Dat moment van erkenning en verbinding - Valerie Kross

<figure id="figure-27g9e30zccmpglb407"><img id="27g9e30zccmpglb407" src="https://cdn.durable.co/blocks/19xJYNshCm59mkIpmQG1paCra0ij4kGQzXs8T6qivmOu3NXzFfF76Vct0ozWpgg3.jpg" alt="Lucinda Douglas en Hannie van Schaik op lefwijf.nl" title="Lucinda Douglas en Hannie van Schaik op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 10%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="10%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Hannie met de gouden ziel - Lucinda Douglas</h2><p>In een wereld vol ruis en vluchtige schijn ontmoet je zelden een unicorn zoals jij, Hannie van Schaik. Met een levensverhaal zo rijk en diep en vol bewuste keuzes. Waarbij Hannie altijd geloofde - en gelooft - in de pure liefde met een hart dat klopt voor vrouwen, warm en zacht. ‘Hoe kan ik van waarde zijn voor jou?’ ‘Kom, laten we de pijn samen dragen, nu.’</p><h3>Betekenis is geen woord</h3><p>Jouw denken is scherp als een zwaard maar altijd geworteld in goedheid. Je ziet de ander werkelijk helemaal met een lach die verhalen vertelt en vol plezier. Altijd op tijd, in werk en in leven, want betekenis is geen woord, het is geven. Wat er écht toe doet, dat zoek je, dat kies je bewust als vrouw van God die haar pad begrijpt en viert.</p><p>Straks ga je naar Borneo, twee maanden lang, naar het weeshuis waar kinderogen wachten. Jij maakt ruimte voor hun verhaal, hun pijn, hun droom want naast de ander staan is jouw natuurlijke vorm.<br>Wat is het doel van dit leven, vraag je soms? Van waarde zijn? Genieten? Een arm om iemands schouder? Jij kiest oordeelloosheid, compassie als wapen. Zelfs na alles wat je meemaakte, blijf je open.</p><h3>Lefwijf met een gouden ziel</h3><p>Lefwijf met een gouden ziel, voelbaar jezelf, authentiek, kwetsbaar en sterk tegelijk. Hannie, bent het bewijs dat liefde geen sprookje is maar een keuze, iedere dag opnieuw, met heel je zijn. Dank je wel Hannie voor wie je bent. En dat de wereld een beetje lichter wordt waar jij loopt.</p><p><br></p><p><em>@ Lucinda Douglas is de enthousiasmerende verbinder en drijvende kracht achter de Lefwijf-beweging die vrouwen wereldwijd activeert om hun volledige potentieel te benutten. Met haar unieke mix van brutale flair en oprechte warmte doorbreekt ze barrières en zet ze aan tot gedurfd ondernemerschap en zelfvertrouwen. Als meester in zichtbaarheid inspireert ze vrouwen (via onder andere de training Best Talks en de Lefwijf-boekenreeks) om met trots en lef hun eigen podium te pakken en een leven zonder excuses te leiden.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.lucindadouglas.nl" href="http://www.lucindadouglas.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>lucindadouglas.nl</em></a></p>

Hannie met de gouden ziel - Lucinda Douglas

<figure id="figure-r6ic2u2uusmp83d1dl"><img id="r6ic2u2uusmp83d1dl" src="https://cdn.durable.co/blocks/1097a4cD57n5n7LH2JAbRqM7r9SPSJCu7qcx2RjLOtZOBazwHL6z0keNZOZOqtKG.jpg" alt="Lefwijf Ilona Groot op lefwijf.nl" title="Lefwijf Ilona Groot op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 0%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="0%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1097a4cD57n5n7LH2JAbRqM7r9SPSJCu7qcx2RjLOtZOBazwHL6z0keNZOZOqtKG.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 0%;"></figure><h2>Ilona’s vuur - Lucinda Douglas</h2><p>In de stormen van het leven, waarin velen breken, stond Ilona Groot met een hart vol kracht. Nooit alleen, altijd met Hem aan je zijde, een stille kracht, een fluisterend licht in de strijd.</p><h3>'Het is genoeg!'</h3><p>Mentaal geweld in elke hoek en drie prachtige kinderen, jouw grootste geschenk, jouw troost. Alles wat je deed, werd geblokkeerd, verstikt. Toch probeerde je alles en tot je op een dag zei: ‘Klaar. Het is genoeg.’ Toen kwam de val: gezondheid die wegglipte als zand, straten als thuis, kou in je botten maar nooit in je hand. Je hield je kinderen vast als anker in de nacht.</p><p>En elke keer nét op tijd een redding, een licht, een nieuwe dag. Opnieuw vond je de liefde, puur en diep en echt en met een onzichtbare rugzak vol littekens en leed. Toch zing je liedjes die raken, die helen, die leven, woorden als balsem, melodieën die de ziel verheffen. Je leert, je lacht, je blijft een meisje in je kracht en je vader loopt mee; naar het theater, naar het hart.</p><h3>Missie</h3><p>Dieptepunten kende je, donker als de nacht maar je koos voor licht en liefde. Nu sta je als coach, warm, grappig, liefdevol en sterk voor vrouwen in de storm met jouw vuur een baken in het werk. Liefdevol, aardig, een krachtige ziel vol vuur, biddend en vertrouwend, elke keer opnieuw.</p><p>Long COVID fluistert vaak, probeert je neer te halen maar jouw missie brandt helderder dan welke pijn ook kan doven. Het leven is niet makkelijk, dat weet jij als geen ander, toch navigeer je met gratie, geloof en met een wonder.</p><h3>Hart en vuur</h3><p>Ilona, jij bent het bewijs dat een gebroken hart kan bloeien als een roos in de hardste grond. Jij kiest leven, jij kiest licht, jij kiest door te gaan. Een vrouw van goud met een missie en een lied. Koester vooral jouw hart en jouw vuur en jouw missie die vele harten kan raken en helen. Vrouwen zoals jij, echt en puur, zijn het bewijs dat liefde altijd wint.</p><p><br></p><p><em>@ Lucinda Douglas is de enthousiasmerende verbinder en drijvende kracht achter de Lefwijf-beweging die vrouwen wereldwijd activeert om hun volledige potentieel te benutten. Met haar unieke mix van brutale flair en oprechte warmte doorbreekt ze barrières en zet ze aan tot gedurfd ondernemerschap en zelfvertrouwen. Als meester in zichtbaarheid inspireert ze vrouwen (via onder andere de training Best Talks en de Lefwijf-boekenreeks) om met trots en lef hun eigen podium te pakken en een leven zonder excuses te leiden.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.lucindadouglas.nl" href="http://www.lucindadouglas.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>lucindadouglas.nl</em></a></p>

Blogs, lefwijven vertellen

Een gewone donderdag - Anja van Aken

Clara en de lefwijven - Lucinda Douglas

Haar naam was Daniëlle - Claudin Martina

Dat moment van erkenning en verbinding - Valerie Kross

Hannie met de gouden ziel - Lucinda Douglas

Ilona’s vuur - Lucinda Douglas