Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os
Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os
Ik zit in de gevangenis aan een ronde tafel in een lokaal met kleurrijke stoelen en zitkubussen. Op tafel koekjes, thee en koffie. Verschillende vrouwengezichten passeren. En keer op keer vertel ik mijn verhaal. Over vallen en opstaan, over de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Foute keuzes, goede keuzes, keuzes die niet zo goed voor me uitpakten, keuzes die ik maakte om daar weer bovenop te komen.
En iedere keer als ik mijn verhaal vertel, zie ik het in de ogen van mijn tafelgenoten. Verbazing, medeleven, respect en vooral ook herkenning. Dit is voor mij een ‘gewone’ maandagmiddag. En het enige verschil tussen degenen aan wie ik mijn verhaal vertel en ikzelf is dat ik degene ben die aan het eind van deze middag weer vrij door de deur naar buiten kan lopen.
Vrouwen zoals jij en ik
Ja, ik was in de gevangenis, in een vrouwengevangenis in Nederland. De weg ernaar toe was prachtig langs alle mooie grote huizen langs de Vecht, maar eenmaal achter het hek belandde ik in een andere wereld. Ik ging in gesprek met de vrouwen die daar zitten, vrouwen die ook keuzes hebben gemaakt in het leven. Goede keuzes, maar ook soms verkeerde keuzes. Keuzes die ervoor hebben gezorgd dat ze daar terecht zijn gekomen. Maar het zijn vrouwen zoals jij en ik. Gewone vrouwen, lieve vrouwen, beschadigde vrouwen, stoere vrouwen, krachtige vrouwen. Vrouwen met een eigen leven en kinderen.
Het zet me weer even met mijn voeten op de grond. Het kan ons namelijk allemaal overkomen. Dat punt in je leven dat je keuzes maakt die misschien niet zo goed uitpakken. Met als gevolg de gevangenis.
De vrouwen luisteren. Echt luisteren. Geboeid. Ze gaan mee in het verhaal. Je ziet het en je voelt het. Ze knikken, kijken elkaar soms even aan en dan delen ze hun eigen verhaal. Hun eigen keuzes. Hun eigen momenten. Ze nemen hun gedrag onder de loep, hardop en bloedeerlijk. Zonder enig masker. En wat me raakt, is hoe puur en nederig ze zijn. Geen grote woorden, geen excuses. Gewoon eerlijk. Menselijk.
Deze rust…
Wat me ook opvalt, is wat deze vrouwen zeggen over rust. Dat ze juist hier, op deze plek, rust ervaren. Niet hoeven hollen. Niet constant moeten. Niet voldoen aan verwachtingen van anderen. Niet die druk voelen die het dagelijks leven vaak met zich meebrengt. Ze hebben tijd. Tijd om na te denken. Tijd om naar zichzelf te kijken. Tijd om aan zichzelf te werken.
En één van de vrouwen zei iets wat me echt bijbleef. Toen ik haar vroeg wat ze het allerliefste zou willen, zei ze: ‘Deze rust… maar dan ook buiten het hek.’ En dan komt die vraag binnen. Hebben wij het nodig om opgesloten te worden om eindelijk aan onszelf te mogen en kunnen denken?
Wij zijn daar als onderdeel van het initiatief van Lucinda Douglas, de Lefwijven. Vrouwen die opstaan, delen en verbinden. En precies dat gebeurt daar, aan die tafel.
Dankbaar
Wat me het meest bijblijft, is de dankbaarheid. De pure dankbaarheid van de vrouwen dat wij de moeite hebben genomen om van ‘buiten’ bij hen naar ‘binnen’ te komen, om met ze te praten, om ze te zien. Niet om wat ze hebben gedaan, want daar hebben we het niet over, maar ze te zien als vrouw, als mens, als moeder, als dochter. En dat is wat we nooit mogen vergeten. Ma afloop van ons bezoek krijgt iedere vrouw een exemplaar van een boek uit de Lefwijf-reeks. Enthousiast vragen ze ons te signeren. Wat een dankbaarheid, wat een mooi en liefdevol gebaar.
We gaan naar buiten, naar de andere kant van het hek. Op het parkeerterrein, achter het hek, roepen twee vrouwen die aan tafel zaten. Ze zwaaien uitbundig naar ons en zeggen nogmaals gedag op oprechte en liefdevolle toon. We zwaaien terug en voelen het waardevolle moment, de verbinding. Ik hoop dat wij iets hebben kunnen bijdragen. Aan hun hoop, inspiratie en toekomstdromen.
De dunne lijn
En ergens raakt het me nog dieper. Want terwijl ik daar zit en mijn verhaal deel, besef ik hoe dun de lijn soms is tussen vrijheid en vastzitten. Tussen de keuzes die je maakt en de gevolgen die daaruit voortkomen. Het maakt me stil en tegelijk ook ontzettend dankbaar. Dankbaar voor mijn eigen pad, voor de kansen die ik heb gekregen, voor het feit dat ik iedere dag opnieuw kan kiezen.
De grootste les
En misschien is dat wel de grootste les van deze middag. Dat we niet alleen moeten kijken naar waar iemand staat, maar vooral naar wie iemand is. Dat we zachter mogen worden in ons oordeel en krachtiger in onze verbinding. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde. Gezien worden, gehoord worden en ertoe doen.
@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless & Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.
Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless & Fabulous-sparkle.