23 - Irene Anders

23 - IRENE ANDERS

En toch…
Betekende dat niet dat het daarna ineens vanzelf ging.

Het zat ‘m juist in de kleine momenten.
De momenten die niemand ziet.
Maar waarin van alles gebeurt.

Ik weet nog, dat moment.
Gewoon een doordeweekse dag. Niets bijzonders.
Iemand stelde me een vraag
klein en onschuldig bijna.
Of ik iets kon doen. Iets kon oppakken.Iets kon regelen.

En zonder na te denken hoorde ik mezelf zeggen:
Ja hoor, is goed.

Alsof er niets was veranderd.
Maar nog voordat de woorden echt geland waren, voelde ik het al.
Dat kleine, scherpe randje vanbinnen.
Dat stemmetje dat ik o zo goed ken.

Dit wil je niet.

Ik glimlachte. Knikte. Deed alsof het oké was.
Zoals ik altijd deed.

En precies daar..
Zag ik het.

Oude patronen dienden zich weer aan, sneller dan ik wilde toegeven.
Alsof ze me recht aankeken en vroegen: meen je dit echt?
Of val je straks gewoon weer terug?

En dit keer kon ik het niet meer ontkennen.
Want ik wist beter.
Ik voelde beter.

En toch deed ik het bijna weer.
Dat is misschien nog wel het meest confronterende.
Niet dat het gebeurde,
Maar dat het zó automatisch ging.

Dat ik mezelf nog steeds kon kwijtraken,
Zonder dat iemand het doorhad.

Behalve ik.

En dit keer deed ik iets wat ik eerder nooit deed.
Ik kwam erop terug.
Niet sterk. Niet zelfverzekerd.
Mijn stem een beetje zachter dan normaal.

Eigenlijk…lukt het me toch niet.

Een simpele zin.
Maar alles in mij voelde het.
De spanning.
De twijfel.
De neiging om het terug te draaien, om het goed te maken.

Maar ik bleef.

Ik bleef bij die keuze.
Bij dat gevoel.
Bij mezelf.

En er gebeurde…niets.

Geen oordeel.
Geen afwijzing.
Geen drama.

Alleen ruimte.
En ergens in die ruimte voelde ik het.

Dit is nieuw.
Dit is wat het betekent.
Niet perfect zijn.
Niet alles meteen goed doen.

Maar het zien.
En dan alsnog kiezen.

Voor mezelf.
Langzaam begon ik te begrijpen dat groeien niet zit in het nooit meer fout doen.
Maar in het moment waarop je jezelf terugpakt.

Al is het later.
Al is het spannend.
Al voelt het ongemakkelijk.

Ik begon niet opnieuw.
Ik bouwde verder.

Met alles wat ik had geleerd.
Met alles wat ik nu durfde aan te kijken.
Met alles wat ik niet meer wilde wegstoppen.

En misschien is dat wel het grootste verschil.

Dat ik nu blijf.
Ook als het schuurt
Ook als het spannend.
Ook als ik het liever makkelijker maak.

Ik blijf.
Niet omdat het vanzelf gaat.
Maar omdat ik mezelf niet meer wil verliezen in wat van mij wordt gevraagd.

En als jij dit leest
Herken je ook dat moment
Dat je “ja” zegt terwijl alles in je “nee” voelt

Kom erop terug.

Ook al is het later.
Ook al voelt het ongemakkelijk.
Ook al twijfel je.

Zeg het alsnog.
Kies alsnog.

Want daar
In dat ene eerlijke moment
Begint het verschil.

@ Irene Anders is een creatieve doorzetter met een sterk gevoel voor stijl en een diepgewortelde drang om te creëren. Als creatieve ziel beweegt zij zich door het leven met een open hart en een scherpe blik voor schoonheid, betekenis en echtheid. Doorzettingsvermogen kenmerkt het pad van Irene: steeds opnieuw durft zij te kiezen voor groei, zelfs wanneer de weg ongemakkelijk of onzeker is.