Blog

<figure id="figure-bv0o9jo7fiml6c07ll" class=""><img id="bv0o9jo7fiml6c07ll" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt voor lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt voor lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>Sekswerk of prostitutie? – Anja van Aken</h2><p>Jaarlijks loop ik één of twee marathons. Langs de kant van de weg staan vaak toeschouwers met kartonnen borden met handgeschreven aanmoedigingen of flauwe grappen. Zo zag ik eens een bord met de tekst: ‘If a marathon was easy, they called it football’.</p><p>Met een man die fanatiek voetballiefhebber is, een ietwat gewaagde uitspraak. Maar we kunnen dat van elkaar hebben. We maken er grappen over, maar daaronder ligt altijd ruimte voor de ander. We gunnen elkaar de trainingen, de wedstrijden en de tijd met sportvrienden. Het onderscheid is ook prettig, we hoeven niet hetzelfde te doen. Gelukkig ook maar want ik kan totaal niet voetballen. Elkaar ruimte gunnen, daar gaat het om.</p><h3>Lauwe koffie &amp; schaamte</h3><p>Ruimte is wat ik mis tijdens een landelijke kennisdag waar ik in een grote zaal met inspirerende sprekers, gedreven ervaringsdeskundigen, politie, hulpverleners en beleidsmakers zit. Terwijl mijn koffie alweer lauw geworden is, kookt het vanbinnen. Prostitutie en uitbuiting worden voortdurend in één adem genoemd, alsof het hetzelfde is. En ik schaam me ervoor. Ik ontken niet dat ze samen voorkomen, maar het zijn zeker geen synoniemen. Uitbuiting is iets anders dan prostitutie. Alsof je bij hardlopen zegt dat het gewoon snelwandelen is. No way.</p><h3>Expositie van sekswerkers</h3><p>Een paar weken later, op een landelijke beleidsmiddag, gebeurt iets soortgelijks. In de ruimte staat een expositie van sekswerkers en verschillende initiatieven worden met enthousiasme gedeeld. Toch voel ik die middag vooral ongemak en teleurstelling. Het woord prostitutie wordt tijdens de bijeenkomst zorgvuldig vermeden, uit angst voor stigmatisering. Er wordt alleen gesproken over sekswerk, omdat dat staat voor vrije keuze en autonomie. De indruk wordt gegeven dat er in dit werkveld geen misstanden voorkomen.</p><h3>Sekswerk of prostitutie?</h3><p>In beide zalen zie ik hetzelfde patroon: het onderwerp wordt opgeknipt in teams. Je staat óf bij de marathon óf bij het voetbal. Bij sekswerk óf bij prostitutie. Er wordt gesproken over wij en zij. Maar waarom moet ik, als ik bepaalde woorden gebruik, automatisch een team kiezen?</p><p>Mijn standpunt wordt regelmatig gehoord als anti-sekswerk. Niet omdat ik tegen mensen ben die in de seksindustrie werken, integendeel. Ik voel me sterk met hen verbonden. Dat komt waarschijnlijk omdat ik deel wat ik om me heen zie. Dit gaat over mensen die werken vanuit noodzaak: armoede, verslaving, dwang of het ontbreken van alternatieven. Daarbij zal ik ook blijven delen dat seks iets is wat je hebt met iemand die je kiest en dat een lichaam grenzen heeft.</p><p>Heb ik daarmee het team van prostitutie gekozen? Ik gebruik de woorden sekswerk en prostitutie door elkaar. Voor mij bestaan ze naast elkaar en betekenen ze in de kern hetzelfde: het aanbieden van seksuele diensten in ruil voor iets, denk aan geld, drugs, onderdak of veiligheid. De mensen over wie het gaat, herkennen zich in één van beide woorden. Waarom zou ik deze dan niet gebruiken? Mogelijk zijn het vooral professionals en beleidsmakers die struikelen over de terminologie.</p><h3>Vrijwillig en onvrijwillig naast elkaar</h3><p>‘Ik wil weten waar je staat, dan weet ik of ik liefde moet geven of haat,’ hoorde ik laatst stand-up comedian Jay Francis zeggen. En ik herken dat ook hier. Woorden bepalen of iemand bondgenoot of vijand is. Als ik prostitutie zeg, sta ik dan tegenover mensen die bewust voor dit werk kiezen? En als ik sekswerk zeg, ontken ik dan de misstanden? Als iemand over vrije keuze spreekt, zwijgt hij dan over dwang? Wanneer iemand alleen over uitbuiting spreekt, bestaan er dan geen situaties van autonomie? Binnen de seksindustrie bestaan twee werkelijkheden naast elkaar: vrijwillig en onvrijwillig. Ze delen een wereld, al ontmoeten ze elkaar vrijwel nooit.&nbsp;</p><h3>Geen spelregels</h3><p>Ik ben van mening dat we in Nederland een eerlijk gesprek te voeren hebben over beleid, veiligheid en zelfstandigheid in deze branche. Dit is een lastig gesprek dat zal schuren. Het raakt me dat dit gesprek steeds vaker vastloopt in aannames, of soms helemaal niet meer plaatsvindt. We staan langs de kant van de weg te schreeuwen maar hebben geen zicht op de hele marathon. Maar wat als we het gesprek voeren over (en vooral met) mensen om wie het gaat en minder over termen of spelregels.</p><p>Natuurlijk is de vergelijking tussen de sporten en het werken in de seksindustrie te simplistisch, maar de kern blijft: zolang ik alleen mijn marathon zie en mijn man alleen zijn voetbal, missen we elkaar. Het vraagt om de ander te zien, te erkennen en ruimte te geven, vrijwillig en onvrijwillig.</p><h3>Voetbal- of hardloopschoenen</h3><p>Met voetbalschoenen zou je mij totaal niet blij maken, en ik zie mijn man zich ook niet direct inschrijven voor een marathon. Dat laat niet weg dat ik kan genieten van het sportplezier dat mijn man heeft en andersom moedigt hij mij elke keer weer aan om voor een marathon te gaan trainen.</p><p>De term prostitutie wordt natuurlijk al jaren gebruikt. Voor mij omvat het zowel vrijwilligheid als onvrijwilligheid. Als we voorbij de kampen kijken, ontstaat er mogelijkheid voor een menselijk gesprek waarin zowel vrijwillig als onvrijwillig aan bod komen. Dan is prostitutie een goede woordkeuze. In plaats vanaf één plek ons kartonnen bord op te houden, hebben we dan de mogelijkheid om de hele wedstrijd te zien. Zo voelt iedereen zich gezien en erkend. ‘If a marathon was easy, they called it football’</p><p><em><br>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p>

Sekswerk of  prostitutie? – Anja van Aken

<p>“Must be nice so much movement behind the scenes.”<br>“Guess you crack a lot of jokes, whilst prepping”, I often hear.<br>My trailer life. Welcome to the trailer of my life.&nbsp;</p><p>The theatre, dark. Whilst lights and life move around vibrantly behind the curtains. It’s hard to tell if my audience is aware of what is going on behind the theatre curtains. Do they even know what it takes for me to be able to put up my act? Imagine once the curtains are removed, I am no longer the person you know but the one you expect. &nbsp;</p><h3>Expecting the one woman show</h3><p>I can tell from the noise and whispers that my audience is prepared to get entertained. Each one was willing to buy a ticket to support my movement. They expect laughter and a lot of comic sketches. Cos it´s been a while they went to a theatre to watch a one woman show and get entertained. With high expectations they left their houses. Coming from near and far cos none of them wanted to miss this moment. A sold-out theatre. A one-woman-show.</p><p>Once that young girl, all witnessed becoming this amazing woman now, who is not afraid to ridicule herself in front of the world. Growing up in a household where entertainment wasn’t appreciated was tough. School came before breakfast and anything; that is how important going to school was within my household. Being the middle child didn’t necessarily make me the center of attention. So, I had to claim my spot and be bold in paving my own way.</p><p>In becoming the best of the best meant as a kid I had to jump a lot of hurdles. Been jumping around a lot for a long time now as my experiences in life will tell you. With limited to almost no budget, no resources and no connections, I build my success. What an awful long journey. A long road with many painful stories. A young girl once craving to take her own life. Look at her now sharing her experiences in life.&nbsp;</p><h3>Backstage, getting myself together for the best show</h3><p>Before putting this masterpiece together for my audience, whom are all so eager to witness on this day, I had to overcome the unthinkable but still make it look like I´m doing okay. Whilst they are anxiously waiting and almost impatiently craving for me to come on stage, I´m trying really hard to get myself together backstage.&nbsp;</p><p>Everything I went through in life comes down to this moment. Every hardship, battle, test and tear was to get me here. Whilst they count down the minutes, I wish I had more time to hold myself together. Because what my audience doesn´t know is that backstage is the only place where an actor, as myself, can let all of her emotions go, not pretend and do all the last-minute crazy things. This, in order to put up the best show once the curtains are removed and the spotlight is on.</p><figure id="figure-ok1t006l1eml0mg5md"><img id="ok1t006l1eml0mg5md" src="https://cdn.durable.co/blocks/17ZHhXObrFhxiBbDgPFBa5OhQfXr6NP3vmLzIZNtzloJk7g5K0dsaRZI5ZLrzFwW.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 55%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="55%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/17ZHhXObrFhxiBbDgPFBa5OhQfXr6NP3vmLzIZNtzloJk7g5K0dsaRZI5ZLrzFwW.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 55%;"></figure><h3>In my trailer</h3><p>As a young girl at the age of ten I never dreamt of having my own trailer. Always having to share my room with strangers didn´t give me much space to dream bigger. But nevertheless, my room was always my sanctuary. The only place I could retreat and feel at peace with myself. The only place I always felt comfortable enough to do most of my writings. Even though there would be a lot of coming in and going out of my room, by strangers, I didn´t allow their hinderance to block my purpose.&nbsp;</p><p>Look at me now, from a small room to having my own trailer. Where I get to do the things, I longed for, for so many years. Yet still my past haunts me. I still feel like that little child in my tiny room at the Bakkerswaal. Even though I have this big trailer now.&nbsp;</p><p>So, what I like to do is always reflect from where I started. I say my prayers to show my gratefulness. I spend most of my time in my trailer by myself cos that is how I like it. No makeup artist to cover up my tears. No director to change up my lines or scripts. No personal assistant due to my many trauma´s in life. No groupies or entourage cos they will only distract me. Just me, myself and I, focused on my performance once I am out of my trailer.</p><p>In the meantime, I treat my trailer like my home. Since I was made to make every space feel like my home. That´s the result of when you´ve been moving around in life one too many times as a child, I guess. Every place I stayed at became a stage I performed at and apparently one I left with a good impression. But it was all a build up to this moment, this big stage I´m about to embark on and put up my best one man show at.&nbsp;</p><figure id="figure-bfv6jtbeeqml0miyzi"><img id="bfv6jtbeeqml0miyzi" src="https://cdn.durable.co/blocks/1aeFQ9IFzGLUF4fJAEoGCqVyrDiTQbJqXw7fXkjFV5og3APnOC5A91R5y8qA6DDk.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="50%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1aeFQ9IFzGLUF4fJAEoGCqVyrDiTQbJqXw7fXkjFV5og3APnOC5A91R5y8qA6DDk.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;"></figure><h3>Behind the curtains, before the spotlight</h3><p>Whilst technicians and floor operators, directors and crew members are running wild to make sure all is in place before I go up, I´m taking my time to console myself of all the pain I must leave behind in a couple of minutes. Not once did I go through my lines in my trailer to ensure a successful show. Because at this moment I´m lost in thoughts thinking about the many things I had to go through in life, like…</p><p>The many times I´ve been taken for granted. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times I wasn´t supported, to become, whom I have become. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times I´ve been thwarted and sabotaged. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times I´ve been forgotten. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; The many times I had to hustle and still fulfil my motherly duties. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times, I´ve had to pick myself up cos no one was there to help me.&nbsp;</p><p>These and more are some of the thoughts I go through before the curtains come off and the spotlight comes on. That’s my cue, it´s time for camera, lights and action!</p><figure id="figure-jgjnn2e8mml0mk46k"><img id="jgjnn2e8mml0mk46k" src="https://cdn.durable.co/blocks/1cDwDeEU5SMqPn0d2HkzklCgMUqUOYDvsE6aDBA3x3TPnBEC2HZLLXfxaH3JHYWe.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 75%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="75%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1cDwDeEU5SMqPn0d2HkzklCgMUqUOYDvsE6aDBA3x3TPnBEC2HZLLXfxaH3JHYWe.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 75%;"></figure><h3>Standing ovation</h3><p>My show, a killer! I nailed it, without flaws.<br>My first time, my first show. I did it all.&nbsp;<br>A young man walked up to me and asked; “Can you please teach me how to do that?!”<br>I answered shortly whilst returning to my trailer; “A bunch of self-confidence, devotion, persistence, positive energy, consistency, your personal story and loads of charisma. Thank you.”&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Clara Opoku describes herself best as a true creative centipede with endless range. With over thirty years of experience as a performer, host, stand-up comedian, writer, advisor &amp; mentor, rapper, singer &amp; songwriter, content creator and much more, she basically has no limits. Nothing is too much for her. It’s simply who she is — and by now it’s second nature! Clara is the proud founder of Clara’s House Of Inspiration and loves helping people move forward as your go-to expert for creative solutions.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.claraopoku.com" href="http://www.claraopoku.com" target="_blank" rel="noopener">claraopoku.com</a> <em>for upcoming newsletters</em></p><figure id="figure-ev3cpt3kbiml0mm0sj"><img id="ev3cpt3kbiml0mm0sj" src="https://cdn.durable.co/blocks/15c51UqkhaeMGNGeZjZxW5Xc4zYxIjrY6Zwm9Pg8XSRlmTvwqJRyjeS0YRH77sWs.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 65%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="65%" data-fullWidth="false"/></figure>

Life behind the curtains - Clara Opoku

<figure id="figure-eliikd5j1mky9puny" class=""><img id="eliikd5j1mky9puny" src="https://cdn.durable.co/blocks/1bfILawn64sFznlae44ahYmBNkXYsLnvkGPrpBRTL9b9ERJcQIAHWVAy8d56fl9p.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1bfILawn64sFznlae44ahYmBNkXYsLnvkGPrpBRTL9b9ERJcQIAHWVAy8d56fl9p.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Pijn, stress of onrust? Dit kan je lichaam ondersteunen – Valerie Kross</h2><p>Zou jij instemmen met alternatieve therapieën? Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, zijn nieuwsgierig naar alternatieve therapieën. Dat begrijp ik heel goed. Wanneer je al langere tijd pijn hebt, slecht slaapt of vermoeid bent, wil je geen beloftes of mooie woorden maar iets dat je lichaam daadwerkelijk ondersteunt. Iets waarvan je zelf kunt ervaren of het voor je werkt.</p><p>Wat ik in mijn praktijk vaak zie, is dat mensen pas echt begrijpen wat een behandeling met hen doet op het moment dat ze het voelen in hun eigen lichaam. Niet omdat ik het uitleg maar omdat hun lichaam reageert. De ervaringen die cliënten achterlaten, laten dat vaak beter zien dan welke uitleg dan ook.<br>Als iemand die zelf met MS leeft, weet ik hoe belangrijk het is om met je lichaam samen te werken in plaats van ertegen te vechten.”</p><h3>Zelf ervaren</h3><p>Een cliënt schreef mij na haar behandeling dat ze in eerste instantie erg sceptisch was over alternatieve therapieën. Ze gaf eerlijk aan dat ze normaal gesproken weinig verwachtte van dit soort behandelingen, juist omdat ze al veel had geprobeerd. Die eerlijkheid herken ik bij veel mensen die bij mij komen. Scepsis betekent vaak dat iemand voorzichtig is geworden en niet zomaar iets wil aannemen.</p><p>Toch besloot zij zichzelf de ruimte te geven om het te ervaren, zonder verwachtingen en in haar eigen tempo. Tijdens de behandeling was er ruimte om vragen te stellen en te begrijpen wat er gebeurde. Achteraf schreef ze dat ze vooraf dacht weinig te merken maar dat haar lichaam uiteindelijk toch iets anders aangaf. Ze voelde diepe ontspanning en merkte dat haar lichaam duidelijk behoefte had aan rust en herstel. Wat voor haar het meest opvallend was, is dat ze na de behandeling langdurig ontspannen bleef en die nacht diep en rustig sliep, zonder afleiding van een scherm of boek. Ondanks de afstand gaf ze aan dat ze het meer dan de moeite waard vond om naar de praktijk te komen.</p><figure id="figure-xx7nuogjebmkya2j22"><img id="xx7nuogjebmkya2j22" src="https://cdn.durable.co/blocks/19esA3x3kqT66nG0eRnVcTNYvugv4nRlZukp3xYooWUH2jE5kzJ3Uua1IKuJKWjI.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross schrijft op lefwijf.nl" title="Lefwijf Valerie Kross schrijft op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/19esA3x3kqT66nG0eRnVcTNYvugv4nRlZukp3xYooWUH2jE5kzJ3Uua1IKuJKWjI.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h3>Het lichaam ondersteunen</h3><p>Een andere cliënt bezocht me vanwege pijnklachten in haar knieën. Ze beschreef iets wat voor veel mensen herkenbaar is: pijn die ’s nachts aanhoudt en je wakker houdt. Normaal gesproken lag zij door de pijn anderhalf tot twee uur wakker. Na haar behandeling merkte ze dat ze weer kon doorslapen zonder problemen. Wat haar daarnaast opviel, was dat ze twee dagen lang geen pijn had in haar knieën. Dat zijn geen verwachtingen die vooraf worden geschetst maar ervaringen die cliënten zelf benoemen.</p><p>Ik zie vaak hoe nauw pijn, stress en vermoeidheid met elkaar verbonden zijn. Wanneer het lichaam langdurig onder spanning staat, herstelt het minder goed. Slaap wordt oppervlakkiger, spieren blijven aangespannen en pijn kan sterker worden ervaren. Behandelingen zoals BEMER* therapie en Nano CellCare** worden daarom vaak ingezet als ondersteuning bij klachten als chronische pijn, vermoeidheid, stressgerelateerde klachten, slaapproblemen en herstel na ziekte. Het doel daarbij is niet om klachten weg te nemen, maar om het lichaam te ondersteunen zodat het weer in een staat komt waarin herstel mogelijk wordt.</p><figure id="figure-rl2o0czj15mkya42w8"><img id="rl2o0czj15mkya42w8" src="https://cdn.durable.co/blocks/1eLWjfQWdYqNu4obA21b6yIR75C561QhRLkHALRM5nnCwkdzZ4npFL1Hg1qW3rYQ.jpg" alt="Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" title="Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="50%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1eLWjfQWdYqNu4obA21b6yIR75C561QhRLkHALRM5nnCwkdzZ4npFL1Hg1qW3rYQ.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;"></figure><h3>Herstel voor lichaam en geest</h3><p>Wat deze ervaringen met elkaar gemeen hebben, is dat cliënten beschrijven hoe hun lichaam reageerde op ontspanning en ondersteuning. Minder spanning, beter slapen en het gevoel dat het lichaam even niet hoeft te compenseren. Soms is dat precies wat nodig is om het herstelproces weer ruimte te geven.</p><p>In mijn praktijk Kross Health Solutions werk ik met mensen die al langere tijd klachten ervaren en voelen dat hun lichaam toe is aan aandacht en rust. Dat gebeurt altijd in afstemming en zonder druk. Niet om iets te forceren, maar om te kijken wat het lichaam nodig heeft op dat moment. Holistisch werken betekent voor mij, kijken naar het totaalplaatje. Niet alleen ‘waar het pijn doet’, maar ook waarom je lichaam uit balans is geraakt. Want herstel gaat over lichaam en geest. Daar kan ik je, zeker ook uit eigen ervaring, meer over vertellen.</p><p><a data-mce-href="http://www.krosshealth.nl" href="http://www.krosshealth.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>krosshealth.nl</em></a></p><p>* BEMER is een gepulseerde elektromagnetische therapie die de microcirculatie verbetert, waardoor cellen beter van zuurstof en voedingsstoffen worden voorzien en afvalstoffen worden afgevoerd met als doel het ondersteunen van centrale lichaamsfuncties.</p><p>** Nano CellCare is een innovatieve therapie die gebruikmaakt van nanotechnologie om het zelfherstellend vermogen van het lichaam te ondersteunen door essentiële voedingsstoffen op celniveau af te leveren.</p><p><br data-mce-bogus="1"></p><p><em>@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.</em><br><em>Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.&nbsp;</em></p>

Pijn, stress of onrust? Dit kan je lichaam ondersteunen – Valerie Kross

<figure id="figure-vybk9geif8mkdrg4ks" class=""><img id="vybk9geif8mkdrg4ks" src="https://cdn.durable.co/blocks/fZuF4L9LGllUHXBKyeWQAVcxpwJGHA0i0SGgx1WNMOKeVqSWI7vdPUKcHDqh2C8y.jpg" alt="Lefwijf Ilona Groot blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Ilona Groot blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/fZuF4L9LGllUHXBKyeWQAVcxpwJGHA0i0SGgx1WNMOKeVqSWI7vdPUKcHDqh2C8y.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;"></figure><h2>‘Wij zijn ook die lijm’ - Ilona Groot</h2><p>En toen kwam hij langs. Nét als je denkt dat je er bent…<br>Ik had mijn eigen plek, mijn werk, mijn geloof, mijn kinderen. Ik had zoveel doorleefd dat ik oprecht dacht: dit stuk heb ik gehad. Vanaf nu wordt alles beter. Ik wist hoe overleven voelde. Hoe ik mezelf overeind moest houden. En ergens dacht ik ook dat ik alles wel verwerkt had.</p><p>En toen kwam hij. Niet als redding, niet als oplossing. Maar als iemand bij wie het stil werd. Veilig. Echt.</p><h3>Oude pijn</h3><p>Juist daarom begreep ik niet wat er gebeurde toen het ineens moeilijk werd. Want terwijl het goed was samen, liefdevol, oprecht, zonder drama, werd er ook iets anders zichtbaar. In mij, maar net zo goed in hem. Oude pijn. Oude beschermingsmechanismen. Delen uit ons verleden die nog niet geheeld waren.</p><p>In plaats van dat we dat rustig aan elkaar konden uitleggen, reageerden we vanuit die oude lagen. Niet uit onwil. Niet uit gebrek aan liefde. Maar omdat liefde soms precies díé plekken raakt die nog aandacht nodig hebben. Niet omdat de liefde ontbrak. Maar omdat we geconfronteerd werden met stukken in onszelf die groter waren dan wat we op dat moment samen konden dragen.</p><h3>Vasthouden aan woorden</h3><p>Vlak voordat alles tot stilstand kwam, kwamen er woorden van God. We waren nog niet officieel uit elkaar. Er was nog geen besluit, geen definitief einde. Maar ik voelde door zijn angst en gedrag, dat we op een kantelpunt stonden. En juist toen sprak God tot mij: 'Ik ga jullie helen. Ik zet jullie apart. En daarna breng Ik jullie weer samen.Want twee gebroken harten worden geen één.'</p><p>Toen dit moment van een besluit kwam, twijfelde ik geen moment aan God. Maar ik begreep het niet. Want wat Hij sprak en wat ik om me heen zag, leken haaks op elkaar te staan. De realiteit werd harder in plaats van zachter. Dat maakte me niet ongelovig maar wel diep geraakt. Want hoe houd je vast aan woorden, terwijl alles uit elkaar lijkt te vallen?</p><p>Langzaam werd me iets duidelijk wat me zelf verraste. Ik rouwde niet omdat ik bang was om alleen te zijn. Ik rouwde niet terwijl ik dacht: ik vind wel weer iemand anders. Ik rouwde om hem. Om wie hij was. Om wie hij voor mij was. Om de liefde die er écht was.<br>Pas toen dat besef landde, realiseerde ik me hoe diep dit ging. Dat ik deze persoon misschien al die tijd liefhad zonder volledig te beseffen hoe groot die liefde was. En toen dat besef kwam, kon ik niet meer blijven staan.</p><h3>'Verander mij!'</h3><p>Ik was aan het wandelen. Buiten. In het bos. Mijn hoofd vol. Mijn hart open en rauw tegelijk.En ergens midden in die wandeling brak er iets in mij. Ik liet me vallen op mijn knieën daar midden in het bos. Ik had geen idee hoeveel mensen er langs liepen. Dat deed er ook niet toe. Daar, midden in het gras schreeuwde ik het uit naar God. 'Heer… ik hou zó veel van deze man. Ik heb hier alles voor over. Verander mij. Maak mij de vrouw die hij verdient.'</p><p>Dat was geen mooi gebed. Dat was pure overgave. Niet omdat ik mezelf kwijt wilde maar omdat ik niet langer vanuit oude pijn, angst of bescherming wilde leven. Liefde had zichtbaar gemaakt waar ik mezelf nog beschermde. En ik wilde leren liefhebben vanuit heelheid. Wat het ook zou kosten.</p><p>Gaandeweg begon ik te begrijpen wat apart zetten betekende. Niet als straf. Niet als afwijzing. Maar vanuit genade. Soms is liefde te groot om te dragen zolang oude wonden nog open liggen. Soms maakt God ruimte, zodat Hij kan helen wat anders verborgen blijft. Niet om mensen uit elkaar te trekken, maar om te voorkomen dat ze elkaar blijven raken vanuit pijn.</p><h3>‘Wij zijn ook die lijm’</h3><p>In dit proces werd iets geboren wat ik nooit had kunnen plannen. Ik schreef een lied: “Wij zijn ook die lijm.” Omdat ik besefte dat God niet alleen Degene is die verbindt. Hij is ook Degene die herstelt. Die heelt. Die timing kent.En ik mag het zingen voor hem. Niet vanuit bewijs. Niet vanuit overwinning. Maar vanuit genade. Omdat hij daar zal staan – trots tegenover mij en omdat we weer samen zijn. Precies zoals God het had beloofd. En precies op Zijn tijd. Ook al is het wellicht niet direct zichtbaar, er is altijd hoop voor ons.</p><p>Binnenkort neem ik ‘Wij zijn ook de lijm’ op met professionele musici in de studio en de lancering is op 7 maart op Spotify.</p><figure id="figure-q5jw3nbhrmkdrpms4"><img id="q5jw3nbhrmkdrpms4" src="https://cdn.durable.co/covers/cKfwBaCYuIEvRwyX6boyBdA5vFOqA0aAQSuJvxPCVxXzl1R9KBbGT5v7OALZ0tAo.jpg" alt="Lefwijf Ilona Groot blogt op lefwijf.nl over haar lied" title="Lefwijf Ilona Groot blogt op lefwijf.nl over haar lied" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 15%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="45%" data-positionY="15%" data-fullWidth="false"/></figure><p><em>@ Ilona Groot is een betrokken christelijke coach en jurist voor vrouwen die te maken hebben (gehad) met intieme terreur of een destructieve relatie in aanloop naar of tijdens of na een scheiding. Met haar juridische achtergrond, persoonlijke ervaring en geloof biedt Ilona een veilige ruimte voor herstel en groei.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.shine-up.nl" href="http://www.shine-up.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>shine-up.nl</em></a></p><p><br></p>

'Wij zijn ook die lijm' -Ilona Groot

<figure id="figure-c8g1v901kxmk6u03eu"><img id="c8g1v901kxmk6u03eu" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="35%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Henna en lijnen die verbinden – Anja van Aken</h2><p>De eerste keer dat ik henna zag, was ik onder de indruk. Ik was direct vol bewondering van de manier waarop de sierlijke lijnen op mijn handen gezet werden. Elke lijn soepel aangebracht. Al had ik toen niet kunnen beseffen wat het me nog zou gaan brengen. De lijnen leerden me anders kijken.</p><h3>Twee jongens, één speelplein</h3><p>Het verhaal begon jaren terug, op de peuterschool van onze jongens. Twee kinderen, geboren op dezelfde dag, in dezelfde wijk. Even groot, dezelfde interesses. Een Somalische jongen naast mijn zoon met hoogblonde krullen. Hun contact zo vanzelfsprekend, eenvoudig en puur.<br>En toch zat het me niet lekker. Ik wist nauwelijks iets van het leven van moeder Hana en haar zoon. Op het schoolplein wisselden we vriendelijke woorden uit, meer niet. Het zette me aan het denken: hoe vanzelfsprekend is mijn eigen wereld eigenlijk? En hoe neem ik een stap daarbuiten?</p><h3>Getekende lijnen</h3><p>Dat gevoel van afstand bleek niet uniek. Ik herkende het om me heen: een straat met vooral tweeverdieners of een vriendenkring gevormd rond eenzelfde cultuur of geloof. Niet omdat ik anderen niet wil kennen, maar omdat ik hen niet vanzelfsprekend tegenkom in mijn leven. Cultuur en gewoonte tekenen stilletjes scheidingslijnen. Segregatie, het gescheiden leven van mensen binnen dezelfde samenleving, vaak niet uit onwil maar uit onbekendheid. Zo ontstaan scheidingslijnen die niemand bewust trekt maar die wel bepalen wie we zien en wie niet.</p><h3>Overbrugbare wereld</h3><p>Ik besloot het anders te doen en nodigde Hana uit voor thee. Het werd een warm en open gesprek. Als moeders onder elkaar vonden we herkenning en inspiratie. Zij vertelde over haar geloof in Allah, ik over mijn relatie met Jezus. Niet het verschil stond centraal, maar de verbinding. In dat moment besefte ik hoe weinig er nodig is om werelden te overbruggen. Niet door over de ander te praten maar door jezelf open te stellen. Ik hoefde niets uit te leggen of te bewijzen. Alleen mezelf te zijn, mijn hart te laten spreken en verbinding volgde.</p><h3>Boodschappen vol contact</h3><p>Die lijn van betrokkenheid trok ik door naar het alledaagse leven. Zo ook laatst op een onverwacht moment, voor de Jumbo. Waar ik in gesprek raakte met een straatkrantenverkoper. We hadden een leuk gesprek over onze favoriete muziek, waarna hij trots filmpjes van zijn familie in het buitenland liet zien. Geen groot verhaal, alleen een moment van contact. Vanaf dat moment delen we altijd even een blik of voeren we een gesprek zodra we elkaar tegenkomen. Dit is waar het voor mij om draait, elkaar zien in contact.</p><h3>Aandacht in verborgenheid</h3><p>Ook in mijn professionele leven zie ik de gescheiden lijnen. In mijn werk heb ik dagelijks contact met mensen in de prostitutie. Een wereld die zich vaak in het verborgene afspeelt. Neonlichten of advertenties zijn misschien zichtbaar maar wie niet verder kijkt, kan er ook net zo goed aan voorbijgaan. Ik ontmoet mannen en vrouwen die vaak aan de rand van de samenleving leven. Geen vrijwillig zelfstandige ondernemers maar mensen die hun woning kwijt zijn (of dreigen te raken) of die door schulden of middelengebruik dit werk zijn gaan doen. Wat zij in hun leven gemeen hebben is overleven in verborgenheid.</p><p>Outreachend werk maakt het mogelijk mensen te zien die anders verborgen blijven. Het draait om het opzoeken van mensen daar waar zij zijn: in een seksclub, in een woning of op straat. Vanuit deze situaties kloppen mensen zelf niet snel aan voor contact of hulp. Ik vind het fantastisch om juist hier contact te laten ontstaan en vertrouwen te laten groeien. Te zoeken naar ingangen voor contact. Ook hier wordt samen koffie gedronken als eenvoudige uitnodiging tot ontmoeting. Alles draait om verbinden, om nabij zijn en nabij blijven. Juist waar levenslijnen elkaar kruisen, ontstaat ruimte voor verbinding.</p><h3>De scheidslijn werd een verbindingslijn<br></h3><p>Het contact met moeder Hana bleef niet bij het theemoment. Later stelde ze me voor aan haar vriendin. Met vaste hand versierde zij mijn hand met fijne lijnen. Voor deze vrouwen staat henna voor samenhorigheid, feest en traditie. Waar het voor mij eerst om versiering ging, kregen de lijnen de betekenis van nieuwsgierigheid, verbondenheid en vreugde van echt contact. Maar ook over het lef om buiten mijn eigen bubbel te stappen.</p><p>Henna op een hand werd een symbool voor verbindingslijnen, als tegengeluid op scheidingslijnen. Gelukkig zijn er geen vastomlijnde vormen voor contact, het gaat vooral om het vinden van de unieke verbindingslijn.</p><p>Twee jongens, geboren op dezelfde dag, in dezelfde wijk. Twee moeders met versierde handen, open naar elkaar. Een vriendschap als herinnering aan hoe eenvoudig en hoe rijk echt contact kan zijn. Soms is een simpel gesprek of een uitnodiging precies wat nodig is om ogenschijnlijk onoverbrugbare verschillen te doorbreken.</p><p>Wie zal ik morgen uitnodigen voor een kop koffie of thee?</p><p><br></p><p><em>@ Anja van Aken woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p>

Henna en lijnen die verbinden - Anja van Aken

<figure id="figure-sy4lin5k3vmjk6gjik"><img id="sy4lin5k3vmjk6gjik" src="https://cdn.durable.co/blocks/7vC3um0i2t7pIz1uHNkcjcm8nCwBXntoIMnvi9bsoSNwgpRjzMae0NOoy58v4faU.jpg" alt="Lefwijf Hannie van Schaik blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Hannie van Schaik blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 20%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="20%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/7vC3um0i2t7pIz1uHNkcjcm8nCwBXntoIMnvi9bsoSNwgpRjzMae0NOoy58v4faU.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 20%;"></figure><h2>Van verlies naar bevrijding - Hannie van Schaik</h2><p>Soms verandert een enkel telefoontje alles. Voor mij was dat het moment op een rustige donderdagavond in mei 2025, toen ik hoorde dat de vader van mijn zoon een ernstige hersenbloeding had gehad. Er was geen hoop meer.</p><h3>De confrontatie met het verleden</h3><p>Wat dit verhaal zo intens maakt, is de complexe voorgeschiedenis. Mijn zoon had al dertien jaar geen contact meer met zijn vader – een pijnlijk maar noodzakelijk besluit om zichzelf te beschermen. Zijn vader droeg zijn eigen onverwerkte trauma's met zich mee; bagage die hem de ruimte ontnam om onze zoon de ruimte te geven in de transitie die hij doormaakte. Ondanks dat onvermogen bleef mijn zoon wie hij is: een prachtig en puur persoon.</p><h3>De doorbraak, pijnlijk én helend</h3><p>Daar stonden we dan, midden in de nacht, aan een sterfbed in een stil ziekenhuis. Jaren van stilte, onbegrip en pijn kwamen samen in die ene kamer. Wat er die nacht gebeurde, was niets minder dan een wonder van emotionele bevrijding. Mijn zoon vond de kracht om te spreken. Hij deelde mooie herinneringen die hij had van zijn vader, maar was ook eerlijk: ‘Dad, you were not nice as a person. But I want you to know that I am okay. Inspite of everything – I do love you. It is all not okay, but it is okay!’</p><p>Op dat moment viel de last van jarenlange afwijzing van zijn schouders. We ontdekten beiden onafhankelijk van elkaar hetzelfde diepe inzicht: hoe pijnlijk dit proces ook is, het is tegelijkertijd zó helend. Door de pijn volledig toe te laten, kreeg het eindelijk de ruimte om te transformeren. De chaos in mijn hoofd maakte plaats voor een diepe dankbaarheid in mijn hart. Dankbaarheid voor de zoon die ik heb en dankbaarheid voor de bewustwording en de kans om het verleden eindelijk op te ruimen.</p><h3>Een wedergeboorte</h3><p>Dit verlies markeerde niet het einde, maar een wedergeboorte. Ik ben opgestaan. Niet uit eigen kracht, maar om een Licht te laten schijnen dat sterker is dan de diepste duisternis. Deze doorbraak heeft mijn leven in een stroomversnelling gebracht:</p><ul><li>Ik heb rust gevonden in mijn verleden. Ja, ik heb hier zelfs kracht uit gehaald.</li><li>Ik leef steeds meer mijn droom door verhalen te schrijven, door te spreken voor groepen en events te organiseren die er écht toe doen.</li><li>Ik ben genomineerd als Lefwijf 2026 en mijn verhaal wordt gepubliceerd in het boek ‘Lefwijf Inspires’.</li><li>Ik mag mijn verhaal delen als bankgast in het Theater in Rotterdam op 31 januari 2026 bij Lucinda Douglas.</li></ul><h3>Jouw keuze van vandaag telt</h3><p>Misschien draag jij ook een verhaal met je mee van afwijzing, onuitgesproken woorden of oud verdriet. Ik wil je meegeven: durf de pijn aan te kijken!<br>Wacht niet op excuses die misschien nooit komen of op een situatie die eerst 'perfect' moet zijn. Jouw vrijheid begint bij de keuze die je vandaag maakt. De keuze om niet langer gebukt te gaan onder andermans bagage, maar om op te staan. Stel je open voor de heling die verborgen ligt in je moeilijkste momenten.</p><p>Het is nooit te laat om de cirkel te doorbreken. Het was voor mij niet te laat om op te staan en te schitteren in de volheid van mijn Schepper. Ik mag worden zoals ik ben bedoeld. En dat geldt ook voor jou!<br>Durf jij vandaag een stap te zetten naar jouw eigen doorbraak?</p><p><br></p><p><em>@ Als tekstschrijver, spreker en evenementenbegeleider ontzorgt Hannie van Schaik bedrijven en organisaties bij het coördineren en uitvoeren van evenementen. Daarbij staat altijd het originele verhaal voorop. Hannie is secuur en toegewijd en houdt van lange wandelingen in de natuur</em></p><p><a data-mce-href="http://www.events-stories.nl" href="http://www.events-stories.nl" target="_blank" rel="noopener" data-mce-selected="inline-boundary"><em>events-stories.nl</em></a></p><p><br></p><p><br></p>

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

Sekswerk of prostitutie? – Anja van Aken

Life behind the curtains - Clara Opoku

Pijn, stress of onrust? Dit kan je lichaam ondersteunen –...

'Wij zijn ook die lijm' -Ilona Groot

Henna en lijnen die verbinden - Anja van Aken

Van verlies naar bevrijding - Hannie van Schaik