Blog

<figure id="figure-p28881izhsmm0e12uq"><img id="p28881izhsmm0e12uq" src="https://cdn.durable.co/blocks/183HRM1w4POfRBH0lu0mPyKAe5KT7msHLX5Jz7MunQHHCc4wIi6VZV3PbmfYuLFV.jpg" alt="Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" title="Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/183HRM1w4POfRBH0lu0mPyKAe5KT7msHLX5Jz7MunQHHCc4wIi6VZV3PbmfYuLFV.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h2>Schreeuwend lichaam - Nancy van Os</h2>Je voelt dat het niet goed gaat en toch ga je door. Er zijn periodes in een mensenleven waarin je weet dat het niet goed gaat. Niet een beetje moe. Niet gewoon druk. Echt diep van binnen voelen dat iets niet meer klopt. Dat je over een grens bent gegaan en toch nog een stap zet. En nog één. En nog één.<h3>Pokerface</h3>Ik ken die periode. Aan de buitenkant leek alles gewoon door te gaan. Ik werkte in Amsterdam in een internationale omgeving, met verantwoordelijkheid, druk en verwachtingen. Tegelijkertijd zat ik midden in een scheiding. Mijn leven stond op z’n kop, maar stilstaan was geen optie. Dus ik deed wat ik altijd had gedaan. Doorgaan. Vechten. Functioneren. Ik stond op, ging naar mijn werk, leidde een afdeling, nam grote beslissingen, droeg alles op mijn schouders. Mensen rekenden op me. Mijn werk ging door. Mijn rol ging door. En dus ging ik ook door. Glimlach, pokerface. Zoals ik dat altijd had gedaan.<h3>Mijn lichaam praatte</h3>Mijn lichaam dacht daar anders over. Het begon met vermoeidheid die niet meer wegging. Slapen hielp niet. Rust hielp niet. Mijn hoofd werd mistig, mijn energie verdween, mijn lijf voelde zwaar. Alsof ik door nat zand liep. Alles kostte moeite, zelfs simpele dingen. Toch ging ik door want stoppen was geen optie. Zo voelde het tenminste. Tot mijn lichaam harder ging praten. Niet zacht. Niet subtiel. Hard. Keihard. Schreeuwen! Ik kon niet meer helder denken. Mijn energie was op. Mijn lijf protesteerde bij alles wat ik deed. Ik was als een zombie. En toch probeerde ik nog steeds te functioneren, omdat ik niet wist wie ik zou zijn als ik zou stoppen. Doorgaan was wie ik was geworden. Sterk zijn. Niet klagen. Niet opgeven. Altijd verder. Alleen kracht zonder grenzen breekt je op.<h3>Patronen en valkuilen&nbsp;</h3>Ik moest eerst door een diep dal voordat ik eindelijk leerde naar mezelf te luisteren. Echt diep. Stilte en leegte. Confronterend. Een enorm zwart gat. In dat dal kwam de waarheid boven. Ik had mijn verleden niet verwerkt. Oude pijn, oude patronen, oude overtuigingen, ze leefden nog in mij. En zonder dat ik het doorhad, stapte ik opnieuw in dezelfde valkuilen. Mezelf wegcijferen. Altijd voldoen aan verwachtingen. Sterk zijn voor iedereen. Dragen, zorgen en doorgaan. Maar niet voelen. Niet luisteren. Niet kiezen voor mezelf. Je gaat door voor je kinderen. Voor je omgeving. Voor je collega’s. Voor iedereen. Behalve voor jezelf.En ergens onderweg raak je jezelf kwijt.Doorgaan zit in mijn aard. Vechten ook. Opgeven was voor mij nooit een optie. Dat was hoe ik leefde, hoe ik werkte, hoe ik alles deed. En lange tijd bracht me dat ver. Heel ver. Maar soms, heel soms, wordt je grootste kracht ook je valkuil. Want blijven doorgaan terwijl alles in je schreeuwt om te stoppen, is geen kracht meer. Het is overleven. En ergens, diep vanbinnen, kwam een ander besef. Soms is opgeven niet zwak. Soms is opgeven juist sterk. Opgeven wat je breekt. Wat niet meer klopt en wat je leegtrekt.<h3>Luisteren</h3>Langzaam krabbelde ik weer op. Stap voor stap. Niet ineens sterk, maar beetje bij beetje. Ik heb mezelf opnieuw leren kennen. En misschien nog belangrijker, ik heb mezelf de ruimte gegeven om te zijn. Te zijn wie ik ben. Mijn plek in te nemen, zonder me kleiner te maken, zonder me weg te cijferen.Dat ging niet vanzelf. Ik heb hulp gezocht. Veel hulp. Ik heb mijn angsten in de ogen gekeken. De schaamte gevoeld. De schuld aangekeken en uiteindelijk losgelaten. In dat diepe dal leerde ik luisteren. Echt luisteren. Naar mijn lijf. Naar mijn gevoel. Naar mezelf. Ik leerde dat echte kracht zit in kiezen voor jezelf, ook als dat spannend is.<h3>Het vuur</h3>En daar was het. Het vuur. Het vuur dat ik zo had gemist. Waarvan ik dacht dat het nooit meer terug zou komen. Maar het kwam. En niet zacht, maar krachtig. Dat vuur brandt nu harder dan ooit. Ik kan de hele wereld aan. En ik pas nu wel op. Pas jij ook op? Wacht niet tot je lichaam schreeuwt. Je hoeft niet kapot te gaan om sterk te zijn. Soms begint echte kracht precies daar waar jij besluit te luisteren. Naar jezelf. <a data-mce-href="http://www.nancyvanos.com" href="http://www.nancyvanos.com" target="_blank" rel="noopener">nancyvanos.com</a>@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless &amp; Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless &amp; Fabulous-sparkle.

Schreeuwend lichaam - Nancy van Os

<figure id="figure-b10jwgpz7zmlxwnibv" class="selected"><img id="b10jwgpz7zmlxwnibv" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl selected" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-mce-selected="1"></figure><h2>Als het donker weer aanklopt - Anja van Aken</h2> We zagen het donker niet aankomen. Of wilden het niet zien aankomen. Al jaren lang steekt het soms de kop op, en toch leven we vanuit de gedachte dat het deze keer anders is. Had ik het moeten zien aankomen?Nu sta ik alleen met de kinderen op een verjaardag, naast een verdrietig kind dat het oneerlijk vindt dat papa niet meegaat. Ik zeg tegen mensen dat het goed gaat, dat balans houden nu even extra mijn aandacht vraagt. Dat er weer andere seizoenen zullen aanbreken. Voor wie doe ik dit eigenlijk?Als we thuiskomen zijn de gordijnen dicht, het aanrecht vol en de keukentafel onaangeroerd. Jij hebt je teruggetrokken op de slaapkamer. Moet ik je ruimte geven of zeggen dat dit me pijn doet?’s Avonds dient bedtijd zich aan, maar jij blijft langer op omdat je rust vindt. Ik ga alleen naar bed. Vraagt de nacht minder van je dan de dag?Het doet verdriet de pijn in je ogen te zien, dat je ons dit niet aan wilt doen. Je wilt het zo goed doen, je moet alles kunnen. Je veroordeelt jezelf, en ik zie je er verder door wegzakken. Ik kan hier niet tegen. Wie zegt dat het niet kunnen geen optie is?Ik wil niet harder lopen, maar doe het toch. Voor de kinderen, voor jou en voor mezelf. Mijn eigen ruimte schuift stiekem iets meer naar achteren. Waar ben ik zelf eigenlijk voor op de vlucht?Soms ben ik boos of moe, of bang voor wat er gebeurd als ik mijn eigen pijn echt toelaat. Wat als ik omval en de kinderen geen gezonde ouder over hebben?Hoe stop ik met compenseren terwijl het gezinsleven gewoon doorgaat? Wat spreek ik uit en wat laat ik liggen? Waar bewaak ik mijzelf? Wanneer vanuit liefde je laten, of uit zorg je terugroepen?Al - die - vragen.We spreken ze naar elkaar uit. Antwoorden volgen, niet altijd. Wat volgt is de liefde, die aanwezig is als een allesoverwinnende en onverwoestbare kracht.Want, lieverd, ik hou in dit donker evenveel van jou. Dit is niet wie jij bent. De schaduw hangt om je heen, maar het licht zit in jou, in wie je bent.&nbsp;Ik blijf naast je staan. Je hoeft het niet alleen te doen. En je hoeft het niet perfect te doen. Jij blijft naast mij staan. Ik hoef het niet alleen te doen. En ik hoef het niet perfect te doen.&nbsp;Onze liefde blijft. Ik zie uit naar het aankloppen van het licht, naar het moment om samen weer te lachen op een zonnig terras. <a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener">oprechtstaan.nl</a>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.

Als het donker weer aanklopt - Anja van Aken

<figure id="figure-zh2rqblalbmlrz86bl"><img id="zh2rqblalbmlrz86bl" src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" alt="Lefwijf Joan Hofman schrijft op lefwijf.nl" title="Lefwijf Joan Hofman schrijft op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;"></figure><h2>‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman</h2>'Jij bent een 10.' Toen ik nog in loondienst werkte, werd dit tegen mij gezegd tijdens een voortgangsgesprek. Ik weet nog precies hoe hij het zei. Alsof het een compliment was. Alsof ik me vereerd moest voelen.We zaten tegenover elkaar in een klein kantoor. Mijn leidinggevende recht tegenover mij. Hij keek me aan alsof het heel bewonderenswaardig was wat hij zei. 'De collega’s om je heen', vervolgde hij, 'zijn een 5 en dat is ook goed genoeg.' Mijn brein ging meteen denken, analyseren en de verbazing van mijn kant kwam al snel. Hij bedoelde het waarschijnlijk motiverend. Als erkenning. Als bewijs dat ik erbovenuit stak. Dat ik bijzonder was. Maar wat hij niet besefte, was dat hij daarmee óók zei:- Dat we dezelfde functie hadden, maar niet dezelfde behandeling. - Dat we hetzelfde salaris kregen, maar niet hetzelfde gewicht droegen. - Dat mijn extra inzet geen uitzondering was, maar een verwachting.<h3>De automatische keuze voor de moeilijkste taken</h3>Ik was degene die de moeilijke taken kreeg. Niet omdat het moest, maar omdat ik het kon. Engelstalige groepen? 'Dat kan jij wel even doen.' Duitstalige bezoekers? 'Dat is beter als jij dat even doet.' Complexe situaties, lastige vragen, onverwachte problemen? Mijn naam viel automatisch keer op keer. Niet omdat het in mijn functieomschrijving stond. Die was namelijk exact hetzelfde als die van mijn collega’s. Maar omdat ik snel was. Efficiënt. Betrouwbaar. Omdat ik een 10 was.In eerste instantie voelde dat goed. Erkenning voelt altijd goed. Het geeft je het gevoel dat je gezien wordt. Dat je ertoe doet. Dat je verschil maakt. Totdat ik me realiseerde dat erkenning zonder compensatie gewoon een andere vorm van verwachting is. Het was de standaard geworden. Dat een compliment soms een vermomde verplichting kan worden.&nbsp;<h3>De vraag die alles veranderde</h3>Dus ik stelde hem een simpele vraag. 'Als zij een 5 zijn, en dat is goed genoeg… waarom zou ik dan een 10 blijven?' Hij keek me aan. Verrast. Ik zag zijn gezicht wat norser gaan staan. 'Dat is niet de bedoeling', zei hij snel. Maar het was wel de realiteit. Waarom zou ik structureel meer geven, als het minimale al voldoende was? Waarom zou ik de lat hoog houden, als het systeem beloond werd op aanwezigheid, maar niet op bijdrage?Dat was het moment waarop mijn perspectief veranderde. Niet uit boosheid of frustratie, maar uit helderheid. Ik begon mijn energie anders te verdelen. Niet minder professioneel of minder betrokken. Maar bewuster. Ik stopte met automatisch naar voren stappen en ideeën initiëren. Hierna gebeurde er iets opvallends.&nbsp;<h3>De les die me bijbleef</h3>Niemand zei er iets van. Niet omdat het niet werd opgemerkt, maar omdat er een angst was dat ze het vervolgens zelf moesten doen. De meesten bleven daarom ‘onder de radar’ of schitterden met afwezigheid tijdens het notuleren of het te woord staan van klanten. Het was veel fijner om gebruik te maken van iemand die een 10 was en dit dan wel even snel deed.Dat gesprek leerde me een les die ik nooit meer zal vergeten. Als je structureel meer geeft dan er gevraagd wordt, wordt dat op een gegeven moment niet meer gezien als extra. Het wordt gezien als normaal. En normaal wordt zelden beloond. Het wordt verwacht.<h3>Soms is het krachtigste een stap terug</h3>Sindsdien heb ik mezelf een belofte gedaan. Ik zal altijd mijn best doen. Ik zal altijd kwaliteit leveren. Maar ik zal nooit meer geloven dat mijn waarde bepaald wordt door hoeveel extra ik bereid ben te geven. Zeker niet zonder dat het erkend, beschermd en gewaardeerd wordt.Want een 10 zijn in een systeem dat alleen maar om een 5 vraagt, is geen eer. Het is een risico. En soms is het krachtigste wat je kunt doen, niet bewijzen dat je een 10 bent, maar besluiten dat je jezelf niet langer laat behandelen als een onuitputtelijke bron.<h3>Goed is goed genoeg!</h3>Waar in jouw werk of leven blijf jij een 10 geven, terwijl een 5 blijkbaar al goed genoeg is en wat kost jou dat eigenlijk? <a data-mce-href="http://www.smartexecutivesupport.nl" href="http://www.smartexecutivesupport.nl" target="_blank" rel="noopener">smartexecutivesupport.nl</a>@ Joan Hofman (1983) is een gedreven executive assistent en projectondersteuner en ontzorgt op freelance basis CEO’s in hun dagelijkse werkzaamheden. In haar vrije tijd is zij veel buiten in de natuur te vinden om lange wandelingen te maken samen met haar teckel Teun.

‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman

<figure id="figure-xrrzjp22obmlrwz6bn"><img id="xrrzjp22obmlrwz6bn" src="https://cdn.durable.co/blocks/2bPOiH0AIlgyqEkdIDOU2kgaYQU7VMTfXCjyLqkbBwMRhZUICOCF0e7d3dcuqGzB.jpg" alt="Lefwijf Bregje van den Hout blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Bregje van den Hout blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="5%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2bPOiH0AIlgyqEkdIDOU2kgaYQU7VMTfXCjyLqkbBwMRhZUICOCF0e7d3dcuqGzB.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;"></figure><h2>Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout</h2>Dát moment. Deze week droomde ik dat ik buiten was. De lucht was grijs en bewolkt. Ineens kwam er een brede straal zonlicht door de wolken. Totaal onverwacht, vlakbij de plek waar ik stond. Mijn hart maakte een sprongetje en alles in mijn lichaam gaf aan: dit is goed. Ga er naar toe. Stap in het licht. En dat deed ik. Ik zette een stap naar voren, hief mijn hoofd omhoog en stond in het licht. Dit is hoe het moest zijn.&nbsp;<h3>Kiezen voor groei</h3>Wat me achteraf misschien het meeste raakte, was dat er geen spanning was. Geen twijfel of aarzeling. Alleen een heldere vanzelfsprekendheid. Het was niet zo dat ik iets overwon; het voelde gewoon als de juiste beweging op dat moment. Als ik was blijven staan waar ik stond, zou alles zijn gebleven zoals het was. En juist dát wilde ik niet (meer). Niet eens uit onvrede, maar vanuit een diep weten dat deze beweging goed voor me was en nodig.Een teken niet alleen in de droom maar ook voor mijn dagelijkse leven. Een uitnodiging om niet te blijven staan op een plek die veilig en bekend is, maar om te kiezen voor groei, voor zichtbaarheid. Ook als dat betekent dat er zaken veranderen.<h3>Ervaringen delen via Lefwijf</h3>De droom blijft ook een weerspiegeling van een beweging die ik afgelopen jaar in het echte leven maakte. Door mijn deelname aan Lefwijf, waar ik mijn verhaal heb opgeschreven, een podcast* heb opgenomen en in het theater heb gestaan.Ik heb vaak de vraag gekregen waarom ik aan Lefwijf meedoe. Of ik graag in het middelpunt sta, of dat het gaat om gezien worden? Maar nee, dat is het niet. Voor mij gaat het niet over aandacht maar over betekenis. Over de ervaringen die ik heb opgedaan en die mij hebben gevormd, soms op pijnlijke, soms op krachtige manieren. Door die ervaringen te delen, wil ik iets doorgeven aan anderen. Iets van herkenning, van erkenning. Laten zien dat je niet de enige bent met deze gevoelens, deze twijfels, deze vragen. Dat je niet raar of zwak bent, maar mens. Als mijn verhalen ook maar bij één iemand iets in beweging zet, en gevoel van ‘Ik ben niet alleen’ oproept, dan is het de moeite waard.<h3>Durven vertrouwen</h3>En tegelijk is het ook lastig. Want deze beweging vraagt iets van me. Tijd, aandacht, ruimte. Ruimte die er niet vanzelf is in een leven dat al gevuld is met verantwoordelijkheden en verwachtingen. Ik merk hoe ik zoek: hoe maak ik hier echt tijd voor, zonder dat het ergens tussendoor gepropt wordt? Hoe neem ik ruimte voor mezelf en voor creativiteit, zonder alles meteen vast te willen pakken of te controleren?Het vraagt van mij om te durven vertrouwen. Te vertrouwen dat het goed is wat zich aandient, ook als ik nog niet precies weet waar het naartoe gaat. En om los te laten: het idee dat ik nu al antwoorden moet hebben op wat ik hiermee wil in de toekomst. Misschien is het voorlopig genoeg om deze beweging toe te staan, te blijven luisteren, te blijven schrijven en erop te vertrouwen dat de volgende stap zich laat zien wanneer ik er klaar voor ben.En zo blijf ik bewegen. Niet met een strak plan, maar met open aandacht. Stap voor stap, luisteren naar wat klopt. Misschien is dat voor nu genoeg: blijven staan in het licht en vertrouwen dat dit precies is waar ik mag zijn.*<a data-mce-href="https://open.spotify.com/episode/2t80nMtauwPNuAv3lXibaa?si=jyiYU7YKQIK9XwIbHFc8ug" href="https://open.spotify.com/episode/2t80nMtauwPNuAv3lXibaa?si=jyiYU7YKQIK9XwIbHFc8ug" target="_blank" rel="noopener" data-mce-selected="inline-boundary">Mijn podcast&nbsp;﻿</a>@ Bregje van den Hout is een gedreven changemanager, die mensen en organisaties helpt groeien. Professioneel en flexibel, waardoor zij in zeer lastige en emotionele situaties snel kan schakelen en deze weet om te zetten naar positieve resultaten. Daarnaast is zij warm, betrokken en loyaal – zowel in haar werk als in haar persoonlijke leven als moeder van drie kinderen.

Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout

<figure id="figure-mbts928cl9mlq9npcf"><img id="mbts928cl9mlq9npcf" src="https://cdn.durable.co/blocks/42eP3aLnoW7J9X1ymipCrKvAhYezuxvzF7nx84VVWEMDJdjIpFG0R2o1wyFo1W7u.jpg" alt="Lefwijf Esther Macnack blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Esther Macnack blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="undefined%" data-positionY="50%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Mijn jaar van groei en vernieuwing - Esther Macnack</h2>Na een periode met miskramen, depressie en een scheiding, voelde het leven lange tijd zwaar en stil. Alsof ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt. Er waren dagen waarop ik vooral probeerde te overleven. Maar diep vanbinnen wist ik, dit is niet het einde van mijn verhaal. Uit de scherven van mijn verhaal zag ik een nieuw verhaal ontstaan. Een verhaal met mogelijkheden om scherven te lijmen en een nieuw verhaal te vormen.<h3>Groei door heling</h3>Ik besloot bewust tijd te investeren in mijn innerlijke heling. Ik dook in studie, persoonlijke ontwikkeling en zelfreflectie. Ik leerde mijn pijn niet langer te onderdrukken maar haar aan te kijken. Te voelen wat gevoeld moest worden. Stap voor stap ontdekte ik dat heling geen rechte lijn is, maar een proces van vertrouwen, geduld en overgave naar God om de delen die verwond zijn te bereiken en te genezen.&nbsp;Een nieuwe baan bracht daarnaast een enorme groei en ontwikkeling met zich mee. Het daagde mij uit om anders te denken, groter te denken. Oude overtuigingen kwamen aan het licht en maakten plaats voor nieuwe inzichten. Ik merkte dat ik mezelf opnieuw aan het uitvinden was, niet vanuit tekort maar vanuit kracht. Mijn denken vernieuwde zich. Mijn blik werd ruimer. Ik groeide, professioneel én persoonlijk.<h3>In vertrouwen vond ik kracht</h3>Ik begon ook weer bewust in mezelf te investeren. In rust. In ruimte. In kleine momenten van geluk. Genieten van het leven en de mooie dingen om mij heen. Wandelen. Stilte. Lachen. Dankbaarheid. Langzaam voelde ik het weer lichtheid. Levenslust. Zachtheid.Mijn geloof heeft hierin een belangrijke rol gespeeld. God gaf mij houvast op momenten dat ik het zelf niet meer wist. In gebed vond ik troost. In vertrouwen vond ik kracht. Waar ik eerst alleen verlies zag, leerde ik geloven dat er ook groei kon ontstaan uit gebrokenheid.En misschien wel het mooiste, ik vond rust in mijn eigen plekje. Een plek waar ik mezelf opnieuw mocht leren kennen. Waar stilte geen leegte meer was, maar vrede. Waar ik weer tot bloei mocht komen.Vandaag kan ik zeggen dat ik Esther weer heb gevonden. Sterker. Wijzer. Zachter. Dankbaar. Dit jaar heeft mij geleerd dat zelfs na diepe dalen er weer bloei mogelijk is. Dat investeren in jezelf geen luxe is, maar noodzaak. Dat groei soms begint in pijn. En dat je, hoe ver je jezelf ook kwijt denkt te zijn, altijd weer thuis kunt komen bij wie je werkelijk bent.<h3>Hope &amp; Love Foundation als stem</h3>Ook de eerste officiële stappen zijn met zorg en gebed gezet. Ik heb een bestuur met aandacht en vertrouwen gekozen en samen bouwen we verder. De notaris werkt aan de statuten en de juridische basis, zodat wat in mijn hart begon, stevig kan staan.Met Hope &amp; Love Foundation wil ik een stem zijn voor kinderen uit gebroken gezinnen en armoede.Liefde delen waar tekort is. Hoop brengen waar stilte heerst. Mijn hart klopt sneller bij de gedachte aan de eerste missie­trip naar de ABC-landen. Ik kan niet wachten om daar handen en voeten te geven aan wat hier is begonnen. Niet alleen praten over liefde, maar het laten zien. Aanwezig zijn, luisteren en omarmen. Dit is nog maar het begin!<h3>Blijvend investeren in jezelf</h3>Dit jaar ga ik door met investeren in mezelf. Niet meer vanuit overleven maar vanuit bewust kiezen. Ik wil blijven investeren in mijn groei, in mijn geloof, in mijn gezondheid. Tijd maken voor wat mijn ziel voedt. Grenzen bewaken zonder schuldgevoel. Blijven leren, blijven bidden en blijven wandelen, ook als het leven weer druk wordt.Niet omdat ik iets moet bewijzen. Maar omdat ik heb geleerd dat ik het waard ben om goed voor mezelf te zorgen. <a data-mce-href="http://www.queenlyevents.nl" href="http://www.queenlyevents.nl" target="_blank" rel="noopener">queenlyevents.nl </a>&amp; <a data-mce-href="http://www.gabrielcare.nl" href="http://www.gabrielcare.nl" target="_blank" rel="noopener">gabrielcare.nl</a>@ Esther Macnack is oprichter van Queenly Events waar zij met enthousiasme en oog voor detail bruiloften en evenementen organiseert en coördineert. Daarnaast werkt zij als directeur binnen Gabriël Care B.V., een specialistische GGZ-zorginstelling gericht op de &nbsp;geestelijke gezondheid van vluchtelingen. Organisatietalent, verbinding en menselijkheid zijn hierbij haar kernbeloftes. Daarnaast houdt Esther van reizen en koken.

Mijn jaar van groei en vernieuwing - Esther Macnack

<figure id="figure-1ka4vyy43tmlowe9pb"><img id="1ka4vyy43tmlowe9pb" src="https://cdn.durable.co/blocks/5XOle4IiUO6cMP3wMae2lD3dA5ZawtuP2BcXLGN4oCIsKNuPDu7ZzxCrhgo5YkxY.jpg" alt="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/5XOle4IiUO6cMP3wMae2lD3dA5ZawtuP2BcXLGN4oCIsKNuPDu7ZzxCrhgo5YkxY.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 25%;"></figure><h2>22 - Irene Anders</h2>Tweeëntwintig. Een leeftijd waarop je hoort te dromen over de toekomst. Niet over schulden, niet over instanties en zeker niet over hoe te overleven.Ik zat tegenover de curator, met mijn handen in elkaar gevouwen, alsof ik mezelf letterlijk probeerde vast te houden. De woorden die zwaar waren maar heel zakelijk werden uitgesproken:&nbsp;‘U bent failliet verklaard.’Daar zat ik dan. Zonder spaargeld. Zonder bezit. Zonder idee hoe mijn leven zo had kunnen kantelen.Het voelde alsof er een stempel op mij werd gezet. Niet alleen op mijn situatie, maar ook op wie ik was. Mislukt. Zo voelde het.Op mijn achttiende ontmoette ik de man van wie ik dacht dat hij mijn toekomst was.&nbsp; Alles voelde snel en intens. Binnen een half jaar raakte ik in verwachting van onze zoon. Ik was jong maar vastbesloten. Ik ging het anders doen. Beter doen. Ik geloofde heilig in ons gezin. In samen bouwen. In het bekende plaatje van stabiliteit en liefde.Maar ergens onderweg veranderde er iets. Wat veilig voelde, werd onzeker. Wat eerst liefde was, begon steeds meer afstand te worden..Tot de waarheid naar boven kwam. Een waarheid die niet alleen pijn deed, maar alles onder mijn voeten vandaan trok. Vertrouwen werd schaamte, boosheid en ongeloof. Ik probeerde het te herstellen, en wilde het zo graag redden.Maar ondertussen raakt ik mezelf kwijt. De dagen werden zwaarder. Ik stond op, zorgde voor mijn kind en ik probeerde door te gaan. Maar vanbinnen raakte ik uitgeput. Post bleef liggen. Ik kon het niet meer aan om enveloppen te openen die alleen maar bevestigde dat het niet goed ging en dat ik faalde. De schulden stapelden zich op. Mijn hoofd zat vol en liep over.Mijn studie waar ik ooit zo gemotiveerd aan begon, gleed uit mijn handen. Soms kun je vechten wat je wilt, maar als je hoofd vol storm zit, is concentratie geen keuze meer. Alsof mijn leven op pauze stond, terwijl &nbsp;de problemen gewoon doorgingen.Ik schaamde me. Omdat ik dacht dat ik sterker moest zijn. Omdat ik dacht dat dit mijn eigen schuld was.Hulp. Een traject om uit de schulden te komen. Regels, controle en hoop op een nieuwe start. Maar thuis bleef het onrustig. De spanningen liepen vaak hoog op. Het werd mij steeds duidelijker dat blijven geen oplossing meer was. Dat ik een keuze moest maken, hoe moeilijk ook.Dus ik ging weg. Niet omdat ik wilde opgeven. Maar omdat ik mezelf en mijn kind niet verder wilde verliezen.Die keuze betekende ook dat het traject mislukte. Dat de schulden bleven. Dat de weg nog langer werd. Dat uiteindelijk het faillissement volgde.Nu jaren later, kijk ik anders naar dat meisje van tweeëntwintig. Ik zie geen mislukking meer. Ik zie iemand die veel te jong beslissingen heeft moeten nemen waar geen handleiding voor bestaat. Iemand die bleef staan, ook toen alles wankelde. Iemand die hulp zocht, fouten maakte, viel en toch doorging.Failliet verklaard worden voelde toen als het einde. Maar het bleek een begin. Een gedwongen stilstand waarin ik leerde wat niemand je leert als alles ‘gewoon goed gaat’.Dat waarde niet op een bankrekening staat. Dat schaamte groeit in stilte, maar kracht ook. Dat opnieuw beginnen geen zwakte is, maar moed.Ik ben niet mijn verleden Ik ben niet mijn schulden. Ik ben niet dat vonnis van toen.Ik ben alles wat daarna is opgebouwd. Langzaam. Moeizaam. Maar van mij.En als ik nu terugkijk, weet ik: Ik was misschien failliet in geld. Maar nooit in doorzettingsvermogen. @ Irene Anders is een creatieve doorzetter met een sterk gevoel voor stijl en een diepgewortelde drang om te creëren. Als creatieve ziel beweegt zij zich door het leven met een open hart en een scherpe blik voor schoonheid, betekenis en echtheid. Doorzettingsvermogen kenmerkt het pad van Irene: steeds opnieuw durft zij te kiezen voor groei, zelfs wanneer de weg ongemakkelijk of onzeker is.

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

Schreeuwend lichaam - Nancy van Os

Als het donker weer aanklopt - Anja van Aken

‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman

Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout

Mijn jaar van groei en vernieuwing - Esther Macnack

22 - Irene Anders