22 - Irene Anders

22 - Irene Anders

Tweeëntwintig.
Een leeftijd waarop je hoort te dromen over de toekomst.
Niet over schulden, niet over instanties en zeker niet over hoe te overleven.

Ik zat tegenover de curator, met mijn handen in elkaar gevouwen, alsof ik mezelf letterlijk probeerde vast te houden. De woorden die zwaar waren maar heel zakelijk werden uitgesproken: 

‘U bent failliet verklaard.’

Daar zat ik dan.
Zonder spaargeld.
Zonder bezit.
Zonder idee hoe mijn leven zo had kunnen kantelen.

Het voelde alsof er een stempel op mij werd gezet.
Niet alleen op mijn situatie, maar ook op wie ik was.
Mislukt.
Zo voelde het.

Op mijn achttiende ontmoette ik de man van wie ik dacht dat hij mijn toekomst was. 
Alles voelde snel en intens. Binnen een half jaar raakte ik in verwachting van onze zoon.
Ik was jong maar vastbesloten.
Ik ging het anders doen. Beter doen.
Ik geloofde heilig in ons gezin. In samen bouwen. In het bekende plaatje van stabiliteit en liefde.

Maar ergens onderweg veranderde er iets.
Wat veilig voelde, werd onzeker.
Wat eerst liefde was, begon steeds meer afstand te worden..

Tot de waarheid naar boven kwam.
Een waarheid die niet alleen pijn deed, maar alles onder mijn voeten vandaan trok.
Vertrouwen werd schaamte, boosheid en ongeloof.
Ik probeerde het te herstellen, en wilde het zo graag redden.

Maar ondertussen raakt ik mezelf kwijt.
De dagen werden zwaarder.
Ik stond op, zorgde voor mijn kind en ik probeerde door te gaan.
Maar vanbinnen raakte ik uitgeput.
Post bleef liggen.
Ik kon het niet meer aan om enveloppen te openen die alleen maar bevestigde dat het niet goed ging en dat ik faalde.
De schulden stapelden zich op.
Mijn hoofd zat vol en liep over.

Mijn studie waar ik ooit zo gemotiveerd aan begon, gleed uit mijn handen.
Soms kun je vechten wat je wilt, maar als je hoofd vol storm zit, is concentratie geen keuze meer.
Alsof mijn leven op pauze stond, terwijl  de problemen gewoon doorgingen.

Ik schaamde me.
Omdat ik dacht dat ik sterker moest zijn.
Omdat ik dacht dat dit mijn eigen schuld was.

Hulp.
Een traject om uit de schulden te komen.
Regels, controle en hoop op een nieuwe start.
Maar thuis bleef het onrustig.
De spanningen liepen vaak hoog op.
Het werd mij steeds duidelijker dat blijven geen oplossing meer was.
Dat ik een keuze moest maken, hoe moeilijk ook.

Dus ik ging weg.
Niet omdat ik wilde opgeven.
Maar omdat ik mezelf en mijn kind niet verder wilde verliezen.

Die keuze betekende ook dat het traject mislukte.
Dat de schulden bleven.
Dat de weg nog langer werd.
Dat uiteindelijk het faillissement volgde.

Nu jaren later, kijk ik anders naar dat meisje van tweeëntwintig.
Ik zie geen mislukking meer.
Ik zie iemand die veel te jong beslissingen heeft moeten nemen waar geen handleiding voor bestaat.
Iemand die bleef staan, ook toen alles wankelde.
Iemand die hulp zocht, fouten maakte, viel en toch doorging.

Failliet verklaard worden voelde toen als het einde.
Maar het bleek een begin.
Een gedwongen stilstand waarin ik leerde wat niemand je leert als alles ‘gewoon goed gaat’.

Dat waarde niet op een bankrekening staat.
Dat schaamte groeit in stilte, maar kracht ook.
Dat opnieuw beginnen geen zwakte is, maar moed.

Ik ben niet mijn verleden
Ik ben niet mijn schulden.
Ik ben niet dat vonnis van toen.

Ik ben alles wat daarna is opgebouwd.
Langzaam. Moeizaam. Maar van mij.

En als ik nu terugkijk, weet ik:
Ik was misschien failliet in geld.
Maar nooit in doorzettingsvermogen.

@ Irene Anders is een creatieve doorzetter met een sterk gevoel voor stijl en een diepgewortelde drang om te creëren. Als creatieve ziel beweegt zij zich door het leven met een open hart en een scherpe blik voor schoonheid, betekenis en echtheid. Doorzettingsvermogen kenmerkt het pad van Irene: steeds opnieuw durft zij te kiezen voor groei, zelfs wanneer de weg ongemakkelijk of onzeker is.