Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout
Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout
Dát moment. Deze week droomde ik dat ik buiten was. De lucht was grijs en bewolkt. Ineens kwam er een brede straal zonlicht door de wolken. Totaal onverwacht, vlakbij de plek waar ik stond. Mijn hart maakte een sprongetje en alles in mijn lichaam gaf aan: dit is goed. Ga er naar toe. Stap in het licht. En dat deed ik. Ik zette een stap naar voren, hief mijn hoofd omhoog en stond in het licht. Dit is hoe het moest zijn.
Kiezen voor groei
Wat me achteraf misschien het meeste raakte, was dat er geen spanning was. Geen twijfel of aarzeling. Alleen een heldere vanzelfsprekendheid. Het was niet zo dat ik iets overwon; het voelde gewoon als de juiste beweging op dat moment. Als ik was blijven staan waar ik stond, zou alles zijn gebleven zoals het was. En juist dát wilde ik niet (meer). Niet eens uit onvrede, maar vanuit een diep weten dat deze beweging goed voor me was en nodig.
Een teken niet alleen in de droom maar ook voor mijn dagelijkse leven. Een uitnodiging om niet te blijven staan op een plek die veilig en bekend is, maar om te kiezen voor groei, voor zichtbaarheid. Ook als dat betekent dat er zaken veranderen.
Ervaringen delen via Lefwijf
De droom blijft ook een weerspiegeling van een beweging die ik afgelopen jaar in het echte leven maakte. Door mijn deelname aan Lefwijf, waar ik mijn verhaal heb opgeschreven, een podcast* heb opgenomen en in het theater heb gestaan.
Ik heb vaak de vraag gekregen waarom ik aan Lefwijf meedoe. Of ik graag in het middelpunt sta, of dat het gaat om gezien worden? Maar nee, dat is het niet. Voor mij gaat het niet over aandacht maar over betekenis. Over de ervaringen die ik heb opgedaan en die mij hebben gevormd, soms op pijnlijke, soms op krachtige manieren.
Door die ervaringen te delen, wil ik iets doorgeven aan anderen. Iets van herkenning, van erkenning. Laten zien dat je niet de enige bent met deze gevoelens, deze twijfels, deze vragen. Dat je niet raar of zwak bent, maar mens. Als mijn verhalen ook maar bij één iemand iets in beweging zet, en gevoel van ‘Ik ben niet alleen’ oproept, dan is het de moeite waard.
Durven vertrouwen
En tegelijk is het ook lastig. Want deze beweging vraagt iets van me. Tijd, aandacht, ruimte. Ruimte die er niet vanzelf is in een leven dat al gevuld is met verantwoordelijkheden en verwachtingen. Ik merk hoe ik zoek: hoe maak ik hier echt tijd voor, zonder dat het ergens tussendoor gepropt wordt? Hoe neem ik ruimte voor mezelf en voor creativiteit, zonder alles meteen vast te willen pakken of te controleren?
Het vraagt van mij om te durven vertrouwen. Te vertrouwen dat het goed is wat zich aandient, ook als ik nog niet precies weet waar het naartoe gaat. En om los te laten: het idee dat ik nu al antwoorden moet hebben op wat ik hiermee wil in de toekomst. Misschien is het voorlopig genoeg om deze beweging toe te staan, te blijven luisteren, te blijven schrijven en erop te vertrouwen dat de volgende stap zich laat zien wanneer ik er klaar voor ben.
En zo blijf ik bewegen. Niet met een strak plan, maar met open aandacht. Stap voor stap, luisteren naar wat klopt. Misschien is dat voor nu genoeg: blijven staan in het licht en vertrouwen dat dit precies is waar ik mag zijn.
@ Bregje van den Hout is een gedreven changemanager, die mensen en organisaties helpt groeien. Professioneel en flexibel, waardoor zij in zeer lastige en emotionele situaties snel kan schakelen en deze weet om te zetten naar positieve resultaten. Daarnaast is zij warm, betrokken en loyaal – zowel in haar werk als in haar persoonlijke leven als moeder van drie kinderen.