Blog

<figure id="figure-zh2rqblalbmlrz86bl"><img id="zh2rqblalbmlrz86bl" src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" alt="Lefwijf Joan Hofman schrijft op lefwijf.nl" title="Lefwijf Joan Hofman schrijft op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;"></figure><h2>‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman</h2><p>'Jij bent een 10.' Toen ik nog in loondienst werkte, werd dit tegen mij gezegd tijdens een voortgangsgesprek. Ik weet nog precies hoe hij het zei. Alsof het een compliment was. Alsof ik me vereerd moest voelen.</p><p>We zaten tegenover elkaar in een klein kantoor. Mijn leidinggevende recht tegenover mij. Hij keek me aan alsof het heel bewonderenswaardig was wat hij zei. 'De collega’s om je heen', vervolgde hij, 'zijn een 5 en dat is ook goed genoeg.' Mijn brein ging meteen denken, analyseren en de verbazing van mijn kant kwam al snel. Hij bedoelde het waarschijnlijk motiverend. Als erkenning. Als bewijs dat ik erbovenuit stak. Dat ik bijzonder was. Maar wat hij niet besefte, was dat hij daarmee óók zei:</p><p>- Dat we dezelfde functie hadden, maar niet dezelfde behandeling.<br>- Dat we hetzelfde salaris kregen, maar niet hetzelfde gewicht droegen.<br>- Dat mijn extra inzet geen uitzondering was, maar een verwachting.</p><h3>De automatische keuze voor de moeilijkste taken</h3><p>Ik was degene die de moeilijke taken kreeg. Niet omdat het moest, maar omdat ik het kon. Engelstalige groepen? 'Dat kan jij wel even doen.' Duitstalige bezoekers? 'Dat is beter als jij dat even doet.' Complexe situaties, lastige vragen, onverwachte problemen? Mijn naam viel automatisch keer op keer. Niet omdat het in mijn functieomschrijving stond. Die was namelijk exact hetzelfde als die van mijn collega’s. Maar omdat ik snel was. Efficiënt. Betrouwbaar. Omdat ik een 10 was.</p><p>In eerste instantie voelde dat goed. Erkenning voelt altijd goed. Het geeft je het gevoel dat je gezien wordt. Dat je ertoe doet. Dat je verschil maakt. Totdat ik me realiseerde dat erkenning zonder compensatie gewoon een andere vorm van verwachting is. Het was de standaard geworden. Dat een compliment soms een vermomde verplichting kan worden.&nbsp;</p><h3>De vraag die alles veranderde</h3><p>Dus ik stelde hem een simpele vraag. 'Als zij een 5 zijn, en dat is goed genoeg… waarom zou ik dan een 10 blijven?' Hij keek me aan. Verrast. Ik zag zijn gezicht wat norser gaan staan. 'Dat is niet de bedoeling', zei hij snel. Maar het was wel de realiteit. Waarom zou ik structureel meer geven, als het minimale al voldoende was? Waarom zou ik de lat hoog houden, als het systeem beloond werd op aanwezigheid, maar niet op bijdrage?</p><p>Dat was het moment waarop mijn perspectief veranderde. Niet uit boosheid of frustratie, maar uit helderheid. Ik begon mijn energie anders te verdelen. Niet minder professioneel of minder betrokken. Maar bewuster. Ik stopte met automatisch naar voren stappen en ideeën initiëren. Hierna gebeurde er iets opvallends.&nbsp;</p><h3>De les die me bijbleef</h3><p>Niemand zei er iets van. Niet omdat het niet werd opgemerkt, maar omdat er een angst was dat ze het vervolgens zelf moesten doen. De meesten bleven daarom ‘onder de radar’ of schitterden met afwezigheid tijdens het notuleren of het te woord staan van klanten. Het was veel fijner om gebruik te maken van iemand die een 10 was en dit dan wel even snel deed.</p><p>Dat gesprek leerde me een les die ik nooit meer zal vergeten. Als je structureel meer geeft dan er gevraagd wordt, wordt dat op een gegeven moment niet meer gezien als extra. Het wordt gezien als normaal. En normaal wordt zelden beloond. Het wordt verwacht.</p><h3>Soms is het krachtigste een stap terug</h3><p>Sindsdien heb ik mezelf een belofte gedaan. Ik zal altijd mijn best doen. Ik zal altijd kwaliteit leveren. Maar ik zal nooit meer geloven dat mijn waarde bepaald wordt door hoeveel extra ik bereid ben te geven. Zeker niet zonder dat het erkend, beschermd en gewaardeerd wordt.</p><p>Want een 10 zijn in een systeem dat alleen maar om een 5 vraagt, is geen eer. Het is een risico. En soms is het krachtigste wat je kunt doen, niet bewijzen dat je een 10 bent, maar besluiten dat je jezelf niet langer laat behandelen als een onuitputtelijke bron.</p><h3>Goed is goed genoeg!</h3><p>Waar in jouw werk of leven blijf jij een 10 geven, terwijl een 5 blijkbaar al goed genoeg is en wat kost jou dat eigenlijk?<br><br></p><p><a data-mce-href="http://www.smartexecutivesupport.nl" href="http://www.smartexecutivesupport.nl" target="_blank" rel="noopener">sma<em>rtexecutivesupport.nl</em></a></p><p><em>@ Joan Hofman (1983) is een gedreven executive assistent en projectondersteuner en ontzorgt op freelance basis CEO’s in hun dagelijkse werkzaamheden. In haar vrije tijd is zij veel buiten in de natuur te vinden om lange wandelingen te maken samen met haar teckel Teun.</em></p><p><br></p>

‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman

<figure id="figure-xrrzjp22obmlrwz6bn"><img id="xrrzjp22obmlrwz6bn" src="https://cdn.durable.co/blocks/2bPOiH0AIlgyqEkdIDOU2kgaYQU7VMTfXCjyLqkbBwMRhZUICOCF0e7d3dcuqGzB.jpg" alt="Lefwijf Bregje van den Hout blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Bregje van den Hout blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="5%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2bPOiH0AIlgyqEkdIDOU2kgaYQU7VMTfXCjyLqkbBwMRhZUICOCF0e7d3dcuqGzB.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;"></figure><h2>Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout</h2><p>Dát moment. Deze week droomde ik dat ik buiten was. De lucht was grijs en bewolkt. Ineens kwam er een brede straal zonlicht door de wolken. Totaal onverwacht, vlakbij de plek waar ik stond. Mijn hart maakte een sprongetje en alles in mijn lichaam gaf aan: dit is goed. Ga er naar toe. Stap in het licht. En dat deed ik. Ik zette een stap naar voren, hief mijn hoofd omhoog en stond in het licht. Dit is hoe het moest zijn.&nbsp;</p><h3>Kiezen voor groei</h3><p>Wat me achteraf misschien het meeste raakte, was dat er geen spanning was. Geen twijfel of aarzeling. Alleen een heldere vanzelfsprekendheid. Het was niet zo dat ik iets overwon; het voelde gewoon als de juiste beweging op dat moment. Als ik was blijven staan waar ik stond, zou alles zijn gebleven zoals het was. En juist dát wilde ik niet (meer). Niet eens uit onvrede, maar vanuit een diep weten dat deze beweging goed voor me was en nodig.</p><p>Een teken niet alleen in de droom maar ook voor mijn dagelijkse leven. Een uitnodiging om niet te blijven staan op een plek die veilig en bekend is, maar om te kiezen voor groei, voor zichtbaarheid. Ook als dat betekent dat er zaken veranderen.</p><h3>Ervaringen delen via Lefwijf</h3><p>De droom blijft ook een weerspiegeling van een beweging die ik afgelopen jaar in het echte leven maakte. Door mijn deelname aan Lefwijf, waar ik mijn verhaal heb opgeschreven, een podcast* heb opgenomen en in het theater heb gestaan.</p><p>Ik heb vaak de vraag gekregen waarom ik aan Lefwijf meedoe. Of ik graag in het middelpunt sta, of dat het gaat om gezien worden? Maar nee, dat is het niet. Voor mij gaat het niet over aandacht maar over betekenis. Over de ervaringen die ik heb opgedaan en die mij hebben gevormd, soms op pijnlijke, soms op krachtige manieren.<br>Door die ervaringen te delen, wil ik iets doorgeven aan anderen. Iets van herkenning, van erkenning. Laten zien dat je niet de enige bent met deze gevoelens, deze twijfels, deze vragen. Dat je niet raar of zwak bent, maar mens. Als mijn verhalen ook maar bij één iemand iets in beweging zet, en gevoel van ‘Ik ben niet alleen’ oproept, dan is het de moeite waard.</p><h3>Durven vertrouwen</h3><p>En tegelijk is het ook lastig. Want deze beweging vraagt iets van me. Tijd, aandacht, ruimte. Ruimte die er niet vanzelf is in een leven dat al gevuld is met verantwoordelijkheden en verwachtingen. Ik merk hoe ik zoek: hoe maak ik hier echt tijd voor, zonder dat het ergens tussendoor gepropt wordt? Hoe neem ik ruimte voor mezelf en voor creativiteit, zonder alles meteen vast te willen pakken of te controleren?</p><p>Het vraagt van mij om te durven vertrouwen. Te vertrouwen dat het goed is wat zich aandient, ook als ik nog niet precies weet waar het naartoe gaat. En om los te laten: het idee dat ik nu al antwoorden moet hebben op wat ik hiermee wil in de toekomst. Misschien is het voorlopig genoeg om deze beweging toe te staan, te blijven luisteren, te blijven schrijven en erop te vertrouwen dat de volgende stap zich laat zien wanneer ik er klaar voor ben.</p><p>En zo blijf ik bewegen. Niet met een strak plan, maar met open aandacht. Stap voor stap, luisteren naar wat klopt. Misschien is dat voor nu genoeg: blijven staan in het licht en vertrouwen dat dit precies is waar ik mag zijn.</p><p>*<a data-mce-href="https://open.spotify.com/episode/2t80nMtauwPNuAv3lXibaa?si=jyiYU7YKQIK9XwIbHFc8ug" href="https://open.spotify.com/episode/2t80nMtauwPNuAv3lXibaa?si=jyiYU7YKQIK9XwIbHFc8ug" target="_blank" rel="noopener" data-mce-selected="inline-boundary"><em>Mijn podcast&nbsp;﻿</em></a></p><p><em>@ Bregje van den Hout is een gedreven changemanager, die mensen en organisaties helpt groeien. Professioneel en flexibel, waardoor zij in zeer lastige en emotionele situaties snel kan schakelen en deze weet om te zetten naar positieve resultaten. Daarnaast is zij warm, betrokken en loyaal – zowel in haar werk als in haar persoonlijke leven als moeder van drie kinderen.</em></p>

Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout

<figure id="figure-mbts928cl9mlq9npcf"><img id="mbts928cl9mlq9npcf" src="https://cdn.durable.co/blocks/42eP3aLnoW7J9X1ymipCrKvAhYezuxvzF7nx84VVWEMDJdjIpFG0R2o1wyFo1W7u.jpg" alt="Lefwijf Esther Macnack blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Esther Macnack blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="undefined%" data-positionY="50%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Mijn jaar van groei en vernieuwing - Esther Macnack</h2><p>Na een periode met miskramen, depressie en een scheiding, voelde het leven lange tijd zwaar en stil. Alsof ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt. Er waren dagen waarop ik vooral probeerde te overleven. Maar diep vanbinnen wist ik, dit is niet het einde van mijn verhaal. Uit de scherven van mijn verhaal zag ik een nieuw verhaal ontstaan. Een verhaal met mogelijkheden om scherven te lijmen en een nieuw verhaal te vormen.</p><h3>Groei door heling</h3><p>Ik besloot bewust tijd te investeren in mijn innerlijke heling. Ik dook in studie, persoonlijke ontwikkeling en zelfreflectie. Ik leerde mijn pijn niet langer te onderdrukken maar haar aan te kijken. Te voelen wat gevoeld moest worden. Stap voor stap ontdekte ik dat heling geen rechte lijn is, maar een proces van vertrouwen, geduld en overgave naar God om de delen die verwond zijn te bereiken en te genezen.&nbsp;</p><p>Een nieuwe baan bracht daarnaast een enorme groei en ontwikkeling met zich mee. Het daagde mij uit om anders te denken, groter te denken. Oude overtuigingen kwamen aan het licht en maakten plaats voor nieuwe inzichten. Ik merkte dat ik mezelf opnieuw aan het uitvinden was, niet vanuit tekort maar vanuit kracht. Mijn denken vernieuwde zich. Mijn blik werd ruimer. Ik groeide, professioneel én persoonlijk.</p><h3>In vertrouwen vond ik kracht</h3><p>Ik begon ook weer bewust in mezelf te investeren. In rust. In ruimte. In kleine momenten van geluk. Genieten van het leven en de mooie dingen om mij heen. Wandelen. Stilte. Lachen. Dankbaarheid. Langzaam voelde ik het weer lichtheid. Levenslust. Zachtheid.</p><p>Mijn geloof heeft hierin een belangrijke rol gespeeld. God gaf mij houvast op momenten dat ik het zelf niet meer wist. In gebed vond ik troost. In vertrouwen vond ik kracht. Waar ik eerst alleen verlies zag, leerde ik geloven dat er ook groei kon ontstaan uit gebrokenheid.En misschien wel het mooiste, ik vond rust in mijn eigen plekje. Een plek waar ik mezelf opnieuw mocht leren kennen. Waar stilte geen leegte meer was, maar vrede. Waar ik weer tot bloei mocht komen.</p><p>Vandaag kan ik zeggen dat ik Esther weer heb gevonden. Sterker. Wijzer. Zachter. Dankbaar. Dit jaar heeft mij geleerd dat zelfs na diepe dalen er weer bloei mogelijk is. Dat investeren in jezelf geen luxe is, maar noodzaak. Dat groei soms begint in pijn. En dat je, hoe ver je jezelf ook kwijt denkt te zijn, altijd weer thuis kunt komen bij wie je werkelijk bent.</p><h3>Hope &amp; Love Foundation als stem</h3><p>Ook de eerste officiële stappen zijn met zorg en gebed gezet. Ik heb een bestuur met aandacht en vertrouwen gekozen en samen bouwen we verder. De notaris werkt aan de statuten en de juridische basis, zodat wat in mijn hart begon, stevig kan staan.</p><p>Met Hope &amp; Love Foundation wil ik een stem zijn voor kinderen uit gebroken gezinnen en armoede.Liefde delen waar tekort is. Hoop brengen waar stilte heerst. Mijn hart klopt sneller bij de gedachte aan de eerste missie­trip naar de ABC-landen. Ik kan niet wachten om daar handen en voeten te geven aan wat hier is begonnen. Niet alleen praten over liefde, maar het laten zien. Aanwezig zijn, luisteren en omarmen. Dit is nog maar het begin!</p><h3>Blijvend investeren in jezelf</h3><p>Dit jaar ga ik door met investeren in mezelf. Niet meer vanuit overleven maar vanuit bewust kiezen. Ik wil blijven investeren in mijn groei, in mijn geloof, in mijn gezondheid. Tijd maken voor wat mijn ziel voedt. Grenzen bewaken zonder schuldgevoel. Blijven leren, blijven bidden en blijven wandelen, ook als het leven weer druk wordt.</p><p>Niet omdat ik iets moet bewijzen. Maar omdat ik heb geleerd dat ik het waard ben om goed voor mezelf te zorgen.</p><p><br></p><p><em><a data-mce-href="http://www.queenlyevents.nl" href="http://www.queenlyevents.nl" target="_blank" rel="noopener">queenlyevents.nl </a>&amp; <a data-mce-href="http://www.gabrielcare.nl" href="http://www.gabrielcare.nl" target="_blank" rel="noopener">gabrielcare.nl</a></em></p><p><em>@ Esther Macnack is oprichter van Queenly Events waar zij met enthousiasme en oog voor detail bruiloften en evenementen organiseert en coördineert. Daarnaast werkt zij als directeur binnen Gabriël Care B.V., een specialistische GGZ-zorginstelling gericht op de &nbsp;geestelijke gezondheid van vluchtelingen. Organisatietalent, verbinding en menselijkheid zijn hierbij haar kernbeloftes. Daarnaast houdt Esther van reizen en koken.</em></p><p><br></p>

Mijn jaar van groei en vernieuwing - Esther Macnack

<figure id="figure-1ka4vyy43tmlowe9pb"><img id="1ka4vyy43tmlowe9pb" src="https://cdn.durable.co/blocks/5XOle4IiUO6cMP3wMae2lD3dA5ZawtuP2BcXLGN4oCIsKNuPDu7ZzxCrhgo5YkxY.jpg" alt="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/5XOle4IiUO6cMP3wMae2lD3dA5ZawtuP2BcXLGN4oCIsKNuPDu7ZzxCrhgo5YkxY.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 25%;"></figure><h2>22 - Irene Anders</h2><p>Tweeëntwintig.<br>Een leeftijd waarop je hoort te dromen over de toekomst.<br>Niet over schulden, niet over instanties en zeker niet over hoe te overleven.</p><p>Ik zat tegenover de curator, met mijn handen in elkaar gevouwen, alsof ik mezelf letterlijk probeerde vast te houden. De woorden die zwaar waren maar heel zakelijk werden uitgesproken:&nbsp;</p><p>‘U bent failliet verklaard.’</p><p>Daar zat ik dan.<br>Zonder spaargeld.<br>Zonder bezit.<br>Zonder idee hoe mijn leven zo had kunnen kantelen.</p><p>Het voelde alsof er een stempel op mij werd gezet.<br>Niet alleen op mijn situatie, maar ook op wie ik was.<br>Mislukt.<br>Zo voelde het.</p><p>Op mijn achttiende ontmoette ik de man van wie ik dacht dat hij mijn toekomst was.&nbsp;<br>Alles voelde snel en intens. Binnen een half jaar raakte ik in verwachting van onze zoon.<br>Ik was jong maar vastbesloten.<br>Ik ging het anders doen. Beter doen.<br>Ik geloofde heilig in ons gezin. In samen bouwen. In het bekende plaatje van stabiliteit en liefde.</p><p>Maar ergens onderweg veranderde er iets.<br>Wat veilig voelde, werd onzeker.<br>Wat eerst liefde was, begon steeds meer afstand te worden..</p><p>Tot de waarheid naar boven kwam.<br>Een waarheid die niet alleen pijn deed, maar alles onder mijn voeten vandaan trok.<br>Vertrouwen werd schaamte, boosheid en ongeloof.<br>Ik probeerde het te herstellen, en wilde het zo graag redden.</p><p>Maar ondertussen raakt ik mezelf kwijt.<br>De dagen werden zwaarder.<br>Ik stond op, zorgde voor mijn kind en ik probeerde door te gaan.<br>Maar vanbinnen raakte ik uitgeput.<br>Post bleef liggen.<br>Ik kon het niet meer aan om enveloppen te openen die alleen maar bevestigde dat het niet goed ging en dat ik faalde.<br>De schulden stapelden zich op.<br>Mijn hoofd zat vol en liep over.</p><p>Mijn studie waar ik ooit zo gemotiveerd aan begon, gleed uit mijn handen.<br>Soms kun je vechten wat je wilt, maar als je hoofd vol storm zit, is concentratie geen keuze meer.<br>Alsof mijn leven op pauze stond, terwijl &nbsp;de problemen gewoon doorgingen.</p><p>Ik schaamde me.<br>Omdat ik dacht dat ik sterker moest zijn.<br>Omdat ik dacht dat dit mijn eigen schuld was.</p><p>Hulp.<br>Een traject om uit de schulden te komen.<br>Regels, controle en hoop op een nieuwe start.<br>Maar thuis bleef het onrustig.<br>De spanningen liepen vaak hoog op.<br>Het werd mij steeds duidelijker dat blijven geen oplossing meer was.<br>Dat ik een keuze moest maken, hoe moeilijk ook.</p><p>Dus ik ging weg.<br>Niet omdat ik wilde opgeven.<br>Maar omdat ik mezelf en mijn kind niet verder wilde verliezen.</p><p>Die keuze betekende ook dat het traject mislukte.<br>Dat de schulden bleven.<br>Dat de weg nog langer werd.<br>Dat uiteindelijk het faillissement volgde.</p><p>Nu jaren later, kijk ik anders naar dat meisje van tweeëntwintig.<br>Ik zie geen mislukking meer.<br>Ik zie iemand die veel te jong beslissingen heeft moeten nemen waar geen handleiding voor bestaat.<br>Iemand die bleef staan, ook toen alles wankelde.<br>Iemand die hulp zocht, fouten maakte, viel en toch doorging.</p><p>Failliet verklaard worden voelde toen als het einde.<br>Maar het bleek een begin.<br>Een gedwongen stilstand waarin ik leerde wat niemand je leert als alles ‘gewoon goed gaat’.</p><p>Dat waarde niet op een bankrekening staat.<br>Dat schaamte groeit in stilte, maar kracht ook.<br>Dat opnieuw beginnen geen zwakte is, maar moed.</p><p>Ik ben niet mijn verleden<br>Ik ben niet mijn schulden.<br>Ik ben niet dat vonnis van toen.</p><p>Ik ben alles wat daarna is opgebouwd.<br>Langzaam. Moeizaam. Maar van mij.</p><p>En als ik nu terugkijk, weet ik:<br>Ik was misschien failliet in geld.<br>Maar nooit in doorzettingsvermogen.<br><br></p><p><em>@ Irene Anders is een creatieve doorzetter met een sterk gevoel voor stijl en een diepgewortelde drang om te creëren. Als creatieve ziel beweegt zij zich door het leven met een open hart en een scherpe blik voor schoonheid, betekenis en echtheid. Doorzettingsvermogen kenmerkt het pad van Irene: steeds opnieuw durft zij te kiezen voor groei, zelfs wanneer de weg ongemakkelijk of onzeker is.</em></p>

22 - Irene Anders

<figure id="figure-ld7r3sth0vmlj8cau2" class=""><img id="ld7r3sth0vmlj8cau2" src="https://cdn.durable.co/blocks/2dczN2p6CfiJGKBHjOVNk2PTpQavUBWO0wZm2ONFumI3CZBWnAau2knSnO4JrMuq.jpg" alt="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="35%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2dczN2p6CfiJGKBHjOVNk2PTpQavUBWO0wZm2ONFumI3CZBWnAau2knSnO4JrMuq.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;"></figure><h2>Grip op jezelf, grip op je geld - Nancy van Os</h2><p>“Ik heb eigenlijk nooit een administratie gevoerd”, zei ze quasinonchalant. Een onderneemster met ruim twintig jaar ervaring en een bedrijf dat gewoon draaide. We raakten verder in gesprek en mijn verbazing steeg.</p><p>Jarenlang kwam er geld bij haar binnen en ging er nog harder uit. Ze werkte hard, zorgde voor haar klanten, loste problemen op en betaalde wat er betaald moest worden. Zonder iets te berekenen. Ze ging ervan uit dat het wel goed zat. Tot het moment dat het niet meer goed zat. Belastingen stapelden zich op, achterstanden groeiden en langzaam verdween iets wat veel ondernemers pas missen als het weg is: rust. Met als gevolg dat ze diep in de schulden belandde. “Maar binnenkort komt er een groot bedrag binnen. En dit keer ga ik het anders doen. Meer grip houden op mijn inkomsten en uitgaven.”</p><h3>Patronen sturen geld, niet andersom</h3><p>Helaas is zij geen uitzondering. Ik zie dit vaker bij de vrouwen die ik aan mijn spreektafel krijg. Als je van buiten kijkt, lijkt het vaak alsof alles goed loopt. Er is omzet, er is beweging, het bedrijf draait.<br>Maar achter de schermen zie ik vaak iets anders. Onrust. Geen overzicht. Niet omdat zij het niet kunnen, maar omdat niemand ze ooit heeft geleerd hoe geld écht werkt. Niet alleen de cijfers, maar ook het gedrag erachter. Want geld volgt gedrag en gedrag ontstaat uit patronen, overtuigingen en gewoontes.</p><h3>Vrouwen houden zich kleiner dan nodig</h3><p>Een andere vrouwelijke ondernemer had haar administratie wél op orde. Haar cijfers klopten, haar bedrijf draaide goed. En toch had ze constant het gevoel dat ze ruimte en rust miste. Ze bleef voorzichtig, bleef veilig, bleef net onder haar eigen plafond. Ik constateerde dat haar prijzen veel te laag waren voor de waarde die ze leverde. Ze gaf veel meer dan ze nam. Ze claimde geen ruimte terwijl die er wel was. Toen ik haar vroeg waarom, kwam het antwoord niet uit haar hoofd, maar van dieper: “Ik wil het niet kwijt raken.”</p><p>En daar zit vaak de kern. Veiligheid, angst, gewoonte. Oude overtuigingen die ooit zijn ontstaan en nog steeds sturen, vaak zonder dat iemand het doorheeft. Groeien is spannend omdat groter worden betekent dat je oude patronen moet loslaten. Jammer dat deze vrouw zich klein houdt. Ook hier raken geld en gedrag elkaar.&nbsp;</p><h3>Geld vertelt altijd een verhaal</h3><p>Wat ik doe, is ondernemers helpen om weer regie te krijgen. Op hun geld, hun keuzes en hun groei. Niet alleen door naar cijfers te kijken, maar juist door te kijken naar wat eronder zit. Want geld vertelt altijd een verhaal. Geld is zelden alleen een rekensom. Het is gedrag, gewoonte, geschiedenis.</p><ul><li>Niet kijken naar cijfers omdat het confronteert.</li><li>Te lief zijn in prijs en grenzen.</li><li>Altijd eerst zorgen voor anderen.</li><li>Bang zijn om te verliezen wat je hebt opgebouwd.</li><li>Blijven werken in plaats van sturen.</li></ul><p>Dat zijn geen financiële keuzes. Dat zijn patronen. En patronen houden je precies waar je nu staat, totdat je ze ziet en erkent.<br>En dat is waarom ik zo graag werk aan de innerlijke verandering én aan de externe verandering bij de vrouwen waarmee ik werk. Alleen cijfers aanpassen is niet genoeg. Alleen mindset veranderen ook niet. Echte groei ontstaat wanneer gedrag, keuzes en structuur samen veranderen.</p><h3>Grip op geld begint met bewustwording&nbsp;</h3><p>Echte verandering begint niet bij meer omzet of een nieuwe strategie. Het begint bij bewustwording. Zien wat je doet, begrijpen waarom en dan een andere keuze maken. Lef dus. Lef is niet harder werken. Lef is eerlijk kijken. Lef is erkennen dat je jezelf kleiner houdt dan nodig. Lef is stoppen met gewoontes die je niet meer dienen. Lef is je eigen plafond doorbreken, ook al voelt dat spannend.</p><p>Toen de eerste onderneemster uit dit verhaal inzicht kreeg, kwam haar rust terug. Toen de tweede haar waarde ging pakken, ontstond er ruimte. En allebei zeiden ze op een gegeven moment: “Waarom heb ik dit niet eerder gedaan?” Omdat niemand je leert hoe geld écht werkt. Niet alleen in cijfers, maar in gedrag, patronen en keuzes.</p><h3>Grootste blokkade is niet het geld, maar wat je over jezelf gelooft</h3><p>Grip op geld begint niet in je boekhouding. Het begint bij jou. Bij durven kijken, durven kiezen en durven groeien voorbij je oude grens. En zodra jij verandert, verandert je geld met je mee.</p><p><br></p><p><a data-mce-href="http://www.nancyvanos.com" href="http://www.nancyvanos.com" target="_blank" rel="noopener"><em>nancyvanos.com</em></a></p><p><em>@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless &amp; Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.</em></p><p><em>Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless &amp; Fabulous-sparkle.</em></p>

Grip op jezelf, grip op je geld - Nancy van Os

<figure id="figure-e2vxkuxwyrmlgbzmtm"><img id="e2vxkuxwyrmlgbzmtm" src="https://cdn.durable.co/blocks/2ZCB39pExSDRSHWhDDtsl2mSvbXbQCcuTXBDWzhhoJprf6lQSG3AiraVHFU7PPeh.jpg" alt="Lefwijf Rianne van Gerven blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Rianne van Gerven blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2ZCB39pExSDRSHWhDDtsl2mSvbXbQCcuTXBDWzhhoJprf6lQSG3AiraVHFU7PPeh.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Niet je diploma, maar... - Rianne van Gerven</h2><p>Mijn cv is goed gevuld. Hbo-opgeleid, vervolgopleidingen, post-hbo’s, trainingen en een coachingsopleiding. Maar een gevoel van onzekerheid en twijfel op tijden is mij niet vreemd. Een hoger opleidingsniveau maakt je niet immuun voor jezelf. En het zegt al helemaal niets over hoe je erin staat als mens.</p><p>Dat besef helpt mij om breder te kijken. In Nederland hechten we veel waarde aan opleidingen en diploma’s. Het zegt iets over aantoonbare bekwaamheid, maar het geeft ook status. Meer opleidingen, is een hogere status. Ik merk dat zelf al jaren in mijn werk als zorgverlener. Is dat reëel?&nbsp;</p><h3>‘… maar een verzorgende’</h3><p>Ik werk veel samen met ‘helpenden’ en ‘verzorgenden’. En ik betrap me er regelmatig op dat ik zoek naar woorden. Hoe noem je iemand zonder dat er meteen een negatieve lading aan hangt? Een veel gehoorde uitspraak is:</p><p>‘Zij is maar een helpende.’ Of: ‘Hij is maar een verzorgende.’ Dat maar doet pijn. Want het klopt niet. Deze collega’s zijn zó ontzettend waardevol. Ze staan dichtbij mensen, kennen hun ritme, voelen aan wat nodig is, zien kleine veranderingen en bouwen vaak een band op die niemand anders heeft.<br>Toch blijven we hen vaak benaderen vanuit opleidingsniveau in plaats van vanuit hun kennis, kunde en betrokkenheid. En dat zegt uiteindelijk meer over ons systeem dan over hun waarde.</p><h3>Wat er écht toe doet aan het bed van een cliënt</h3><p>Ik had een dienst in de technische thuiszorg en liep een woning binnen bij een terminale meneer die ik ging wassen en aankleden. Ik had op dat moment mijn hbo-opleiding, wijkverpleegkundige opleiding, technische thuiszorgopleiding en diverse andere achter de rug. Maar wat hij belangrijk vond? Niet mijn diploma’s of mijn functietitel.<br>Hij waardeerde dat ik betrokken was. Dat ik aandacht had voor wat hij nodig had. Dat ik efficiënt werkte, zonder gehaast te zijn. Dat ik oog had voor zijn familie. Dat ik verder dacht dan alleen de handeling. Hij was heel blij dat ik soepel zijn gehoorapparaat in kon doen. Daar heb ik niet al die opleidingen voor nodig gehad. Dat is wat telt. En dat geldt niet alleen in de zorg.</p><h3>Reflecteren, grenzen kennen en blijven leren</h3><p>Voor mij is dit de kern:&nbsp;</p><ul><li>Hoe goed kan je reflecteren?</li><li>Durf je te kijken naar jezelf?</li><li>Durf je te benoemen wat je wel kunt en wat niet?</li><li>Durf je nee te zeggen tegen iets dat je niet kúnt, niet omdat het spannend is, maar omdat het niet veilig of passend is?</li><li>Heb je de drive om je kennis en kunde te vergroten op de onderdelen waar je nog te leren hebt?</li></ul><p>Dat is geen kwestie van opleidingsniveau. Dat is een houding en gedachtegang. Iemand die goed kan reflecteren, grenzen kan aangeven en verantwoordelijkheid neemt voor de eigen ontwikkeling, is in de basis ontzettend kundig. Ongeacht mbo, hbo of iets daarboven of daaronder.</p><h3>Hbo versus mbo?</h3><p>We maken in Nederland vaak onderscheid. Hbo is theoretisch en hoogopgeleid. Mbo is praktisch en laagopgeleid. Maar waarom zetten we die twee tegenover elkaar? Juist samen versterken we elkaar. Ik vind het fijn om het grote plaatje te blijven zien, klinisch te redeneren, vooruit te denken. Mijn collega is misschien juist ijzersterk in het dagelijks uitvoeren van zorg, het herkennen van patronen en het opbouwen van een langdurige band. Dat is geen tegenstelling. Dat is een team. Het samenwerken aan goede zorg. Of iemand helpende, verzorgende of verpleegkundige is, maakt dan niet uit. Waar het om gaat, is: waar liggen iemands talenten?</p><h3>De loopbaanvraag die alles kantelde</h3><p>Ik zat ooit in een loopbaantraject. Ik was zoekende: waar word ik nu blij van in de zorg? De vragen die ik kreeg, waren simpel maar confronterend:<br></p><ul><li>Waar ben jij ontzettend goed in?</li><li>Waar krijg jij energie van?<br></li></ul><p>Ik wist het niet. Ik wist vooral wat me veel tijd en energie kostte. Administratie! Zoals het opstellen van indicaties voor de zorgverzekeraar, iets waar ik niet enthousiast van word en waar ik mezelf doorheen moet slepen. Dat besef was ongemakkelijk. Ik werd er zelfs onzeker van. Maar het was ook een enorm helpend. Niet: wat moet je nog leren? Maar: waar bén je goed in?</p><h3>Talent gericht werken vraagt lef</h3><p>Kijken naar talenten is ingewikkelder dan werken met vaste kaders. Het past minder netjes in functiebeschrijvingen en schema’s. Maar het levert zoveel meer op. Mensen voelen zich gezien. Blijven betrokken. Houden het langer vol. En in een wereld die steeds complexer wordt, waarin technologie en AI steeds meer overnemen, is juist dat menselijke stuk cruciaal. Nabijheid. Aandacht. Vakmanschap. Reflectie. Dat geldt in de zorg. Dat geldt in het bedrijfsleven. Dat geldt in heel Nederland.</p><p>Misschien is het tijd dat we minder vragen: ‘Welke diploma’s heb je?’ En vaker: ‘Waar ben jij goed in? Hoe kunnen we dat samen sterker maken?’</p><p><br></p><p><em>@ Rianne van Gerven laat als verpleegkundige, trainer, coach en spreker zien dat kleine aanpassingen grootse resultaten geven. Ze helpt zorgprofessionals grenzen te stellen door duidelijke communicatie en andere keuzes te durven maken. Gedreven door haar eigen ervaringen maakt Rianne de zorg elke dag een beetje leuker en makkelijker.</em></p><p><a data-mce-href="https://riannevangerven.nl" href="https://riannevangerven.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>riannevangerven.nl</em></a></p>

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman

Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout

Mijn jaar van groei en vernieuwing - Esther Macnack

22 - Irene Anders

Grip op jezelf, grip op je geld - Nancy van Os

Niet je diploma, maar... - Rianne van Gerven