Blog

<figure id="figure-g6b3opb0ncmg0iq6ui"><img id="g6b3opb0ncmg0iq6ui" src="https://cdn.durable.co/blocks/23etU3QnQd9sypG8AOTwDRmVHSJGW0TQJCjVuvrR48DSpeHfHyLRz7Fres0oYzSZ.png" alt="Blog van Quifaina Reina op lefwijf.nl" title="Blog van Quifaina Reina op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 55% 20%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="55%" data-positiony="20%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/23etU3QnQd9sypG8AOTwDRmVHSJGW0TQJCjVuvrR48DSpeHfHyLRz7Fres0oYzSZ.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 55% 20%;"></figure><h2>De kracht achter gesloten deuren - Quifaina Reina</h2><p>Samen met vier andere dames stapte ik de vrouwengevangenis binnen. Een plek die niet voor iedereen toegankelijk is en die vaak alleen bekendstaat om de dikke muren, zware deuren en strenge regels. Maar ‘Lefwijf’, het initiatief van Lucinda Douglas, opende hier deuren.<br></p><p>Mijn doel voor die dag was simpel, maar groots: een open gesprek aangaan met de vrouwen daarbinnen. Want elk verhaal kan een ander raken, inspireren of misschien zelfs veranderen… overigens in beide richtingen.</p><p>Ik ging er zonder verwachtingen heen, bewust met een <em>open mind</em> en zonder oordeel. Mijn eerste indruk bleef daardoor vrij neutraal. Ik was al eerder in een gevangenis geweest, maar altijd in de reguliere bezoekruimte. Nu zaten we in een ruimte die normaal wordt gebruikt voor moeder-kindbezoeken. De setting voelde warm, bijna huiselijk en het was duidelijk dat dit bewust zo was ingericht om openheid en vertrouwen te creëren.</p><h3>Muren &amp; tralies</h3><p>We spraken die dag met twaalf gedetineerde vrouwen, elk met een eigen verhaal, eigen pijn, eigen keuzes en ook hun eigen groei. Wat me raakte, was dat ik me niet zoveel anders voelde dan zij. Ondanks dat hun pad hen achter de tralies had gebracht, voelde ik dezelfde kracht, dezelfde kwetsbaarheid, hetzelfde lef.<br>En dat is misschien wel de grootste les: achter die tralies zitten vrouwen die vechten. Die overleven. Die, ondanks alles, durven te zijn. Lefwijven tot in de botten.</p><p>Maar ook buiten die muren leven wij met tralies. Onzichtbare muren die we zelf bouwen; gedachten die fluisteren ‘Ik ben niet genoeg’ of 'Ik kan dit niet.’ Labels die ons beperken, oordelen die ons klein houden. We kijken naar anderen en zien vaak alleen een stempel, zonder hun verhaal te kennen. Zo raken we gevangen in ons eigen hoofd, net zo stevig als staal.</p><h3>Lef is een keuze</h3><p>Het leven kan in een fractie van een seconde veranderen. Eén verkeerde keuze, één onverwachte wending en alles staat op zijn kop. Toch vraagt juist dat moment om lef. Lef om adem te halen terwijl je hart bonst. Lef om je eigen muren onder ogen te zien en stukje bij beetje af te breken. Lef om te geloven dat er altijd een weg vooruit is.</p><p>Mijn eindoordeel na die dag was helder: lef is geen plek, geen situatie en zeker geen label. Lef is een keuze. Een keuze die deze vrouwen, ondanks alles, elke dag opnieuw maken. En een keuze die ook wij, buiten de tralies, mogen blijven maken &nbsp;met kracht, met kwetsbaarheid en met een hart dat durft te voelen. Want ‘je bent niet altijd jouw verhaal’.</p><p><br></p><p><em>@ Quifaina Reina is moeder van twee prachtige dochters die beiden als puzzelstukjes haar leven compleet maken. Daarnaast is Quifaina de trotse mede-eigenaar van schoonmaakbedrijf From Zero Cleaning.</em> <a data-mce-href="http://www.fromzerocleaning.nl" href="http://www.fromzerocleaning.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>fromzerocleaning.nl</em></a></p>

De kracht achter gesloten deuren - Quifaina Reina

<figure id="figure-74lkurftpamejq8t9f" class=""><img id="74lkurftpamejq8t9f" src="https://cdn.durable.co/blocks/323PCHlzU5zv7Ca5sXgtcAU8mO8UctU7Eb3VWDlnOJBcdtjOfhHj6j7Jzymua2JL.jpg" alt="" title="" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/323PCHlzU5zv7Ca5sXgtcAU8mO8UctU7Eb3VWDlnOJBcdtjOfhHj6j7Jzymua2JL.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Inspiratie - Sylvia van Ostende</h2><p>Door wie laat jij je Inspireren?</p><p>Zie jij je moeder als inspiratiebron,&nbsp;<br>of toch die neef die zijn ziekte overwon?&nbsp;</p><p>Laat jij je verwonderen door je kind,&nbsp;<br>of is het je buurman die goed garen spint?&nbsp;</p><p>Kijk jij met bewondering naar die sporter of acteur,&nbsp;<br>zie je een kans achter iedere dichte deur?&nbsp;</p><p>Een voorbeeld geeft nieuwe elan,&nbsp;<br>daar mag je van leren, zoveel je kan.&nbsp;</p><p>Want hebben we niet allemaal baat,&nbsp;<br>bij een inspirator van formaat.&nbsp;</p><p>Wie jouw grote voorbeeld ook mag zijn,&nbsp;<br>koester het gevoel, dat is fijn.&nbsp;</p><p>En weet dat op een dag,&nbsp;<br>jij voor een ander de inspirator zijn mag.&nbsp;<br></p><p><br data-mce-bogus="1"></p><figure id="figure-qkscs8qy1jmejqmkzg" class=""><img id="qkscs8qy1jmejqmkzg" src="https://cdn.durable.co/covers/10BZsof4MCTaN5XPJD9Im86RAR5F59ubu2qcBDU6Qa3zuwAmbQDBl41Mr12rPB5y.png" alt="Lefwijf Sylvia van Ostende" title="Lefwijf Sylvia van Ostende" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="16:9" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/covers/10BZsof4MCTaN5XPJD9Im86RAR5F59ubu2qcBDU6Qa3zuwAmbQDBl41Mr12rPB5y.png" data-mce-style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;"></figure><p><em>@ Sylvia van Ostende-de Blouw houdt zich momenteel bezig met het managen van Long Covid. Dat valt niet mee als multitalent. Sylvia combineerde werkaamheden als IT-specialist met o.a. kunst maken en romans schrijven. <a data-mce-href="http://www.sylviavanostende.nl" href="http://www.sylviavanostende.nl" target="_blank" rel="noopener">sylviavanostende.nl</a></em><br></p>

Inspiratie - Sylvia van Ostende

<figure id="figure-hnfe55tu2mcnm6giq"><img id="hnfe55tu2mcnm6giq" src="https://cdn.durable.co/blocks/f6Pt3pUkCRX6XBZPizLcSEtGQWBr8fTgPsCZ1jn2CAkTkA7KoCVaSIFKhPELeEuN.png" alt="Lefwijf Quifaina Reina blogt op lefwijf.nl met tattoo van Empowers" title="Lefwijf Quifaina Reina blogt op lefwijf.nl met tattoo van Empowers" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/f6Pt3pUkCRX6XBZPizLcSEtGQWBr8fTgPsCZ1jn2CAkTkA7KoCVaSIFKhPELeEuN.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Empowers: mijn steuntje in de rug - Quifaina Reina</h2><p>Het schrijven van mijn verhaal voor het boek LEFWIJF Empowers was een bijzondere ervaring. Het vroeg van mij om terug te kijken naar de moeilijke stukken, om eerlijk te zijn over wat ik heb meegemaakt en hoe ik mezelf daaruit heb opgetrokken. Het was confronterend en helend tegelijk. Het bracht me terug naar plekken in mezelf die ik liever stil hield, maar die nu gezien mochten worden.</p><h3>Durven voelen</h3><p>Het ging niet om een perfecte versie van mijn verhaal, maar om de rauwe waarheid. Die kwetsbare, eerlijke waarheid die ons als vrouwen verbindt. Over trauma, over worstelingen, maar vooral over veerkracht en kracht.</p><p>Ik ben niet alleen. Ik deel deze ervaring met 34 andere vrouwen die hun verhalen ook durfden te delen. Wij zijn verbonden door deze reis — door het durven openbaren van onze pijn en het vinden van onze kracht. Deze verbinding geeft me extra kracht om te blijven staan.</p><h3>Inktsporen van kracht</h3><p>Dat woord Empowers bleef bij me hangen. Het voelde als de kern van alles wat ik wilde uitdrukken: mijn kracht, mijn groei, mijn lef. <br>Daarom liet ik het op mijn rug tatoeëren. Die plek heb ik niet zomaar gekozen. Het is mijn steuntje in de rug — een reminder die ik altijd bij me draag. Niet voor anderen, maar voor mezelf.</p><p>Deze tatoeage is geen versiering. Het is geen sierlijke krul die je laat zien omdat het er leuk uitziet. Het zijn letters die gewicht dragen. Die verhalen vertellen. Die pijn en kracht samenbrengen. Die me eraan herinneren wie ik ben, waar ik vandaan kom, en waar ik naartoe ga.<br>Het zit in die inkt. Niet oppervlakkig, maar diep. Niet als show, maar als waarheid.</p><h3>Empowers</h3><p>Kracht is niet iets wat je zomaar krijgt; het is iets wat je iedere dag opnieuw kiest. Het groeit in de momenten dat je twijfelt, wanneer het zwaar is en alles in je schreeuwt om op te geven. Het is de stem die fluistert: “Ik ga door.”<br></p><p>Mijn tatoeage Empowers staat voor die keuze, die dagelijkse strijd en dat onverwoestbare geloof in mezelf. Het is een herinnering dat mijn kracht niet tijdelijk is, maar leeft in alles wat ik doe en wie ik ben.</p><p>Wat jij ook hebt meegemaakt, onthoud dit: jouw kracht zit niet in de gebeurtenissen die je overkwamen, maar in de keuzes die je maakt om door te gaan. Je bent sterker dan je denkt. Sta op, hef je hoofd en draag je eigen verhaal met trots. Want jij bent niet wat je hebt meegemaakt. Jij bent wat jij ervan maakt.</p><figure id="figure-lr3ufz00b4mcnmt5tb"><img id="lr3ufz00b4mcnmt5tb" src="https://cdn.durable.co/blocks/23CgQu5MFKAYzmJxygUAPFivfHGWzgy04aIs4nj9MRuB3SJSlZezLkAVx5uQD1i6.jpg" alt="" title="" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="16:9" data-caption="" data-positionX="undefined" data-positionY="undefined" data-fullWidth="false"/></figure><p><em>@ Quifaina Reina is moeder van twee prachtige dochters die beiden als puzzelstukjes haar leven compleet maken. Daarnaast is Quifaina de trotse mede-eigenaar van schoonmaakbedrijf From Zero Cleaning. <a data-mce-href="http://www.fromzerocleaning.nl" href="http://www.fromzerocleaning.nl" target="_blank" rel="noopener">fromzerocleaning.nl</a></em></p>

Empowers: mijn steuntje in de rug - Quifaina Reina

<figure id="figure-0vcb3q7tqmbufwh6f"><img id="0vcb3q7tqmbufwh6f" src="https://cdn.durable.co/blocks/8PfBoHHsG0QVAs5rQSXlEnOWxKt7IWIddual1GPbGiw8xUqd4jvSGEC2TT3iyoP5.jpg" alt="Lefwijf Shirley Serno schrijft mee aan Lefwijf." title="Lefwijf Shirley Serno schrijft mee aan Lefwijf." class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/8PfBoHHsG0QVAs5rQSXlEnOWxKt7IWIddual1GPbGiw8xUqd4jvSGEC2TT3iyoP5.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Het stroomt of hoe verbind ik écht met geld - Shirley Serno&nbsp;</h2><p>Afgelopen weekend had ik een geweldig aha-moment! Net als een huwelijk, vriendschap of collegialiteit, is geld ontvangen én geven een relationele wisselwerking. Geld is een relatie.</p><p>Misschien geen wereldschokkend inzicht voor jou, maar voor mij is dit een doorbraak. Niet alleen persoonlijk, maar ook voor mijn business. Want als geld een relatie is, hoe ben ik dan met geld omgegaan tot nu toe?<br>Suze Maclaine Pont, trauma- en business-coach en bedenker van de Money Flow type quiz zegt: "Je kunt alleen vrijkomen van wat je om je heen ziet, als je ziet waar je vastzit.”</p><h3>Geld, relaties en gezondheid</h3><p>En ik zit behoorlijk vast kan ik je vertellen. Met €100 op mijn rekening weet ik niet hoe ik de rest van de maand doorkom. Deze armzalige situatie is een terugkerend fenomeen in mijn leven. De stress, ruzies en onzekerheid die het oplevert ben ik zo beu en ik wens verandering. Dus vraag ik mij af: welke onbewuste overtuigingen draag ik nog bij me waardoor ik als 43-jarige vrouw herhaaldelijk vanuit schaarste beweeg?</p><p>Mijn moeder groeide op in armoede op de Filipijnen. Trouwen met mijn vader en keihard werken was haar weg uit de armoede. Van haar leerde ik dat geld, eenmaal verdiend, ook bedoeld is om uit te geven. Mijn vader daarentegen was de belichaming van Hollandse zuinigheid. Alles moest gespaard en verstopt op rekeningen waar je liefst nooit aankomt. Twee uitersten, maar één gemene deler: er stroomde geen geld.</p><p>Dat zie ik terug in mijn leven. Ik heb tot nu toe nooit écht een relatie met geld durven aangaan. De beleving van geld was vooral iets materieels, abstract en ongrijpbaar. Als iets abstract is, hoe verbind je je er dan mee? Niet. Dus bleef geld in mijn leven iets wat niet vloeide en ontastbaar was.<br>Het beperkte zich bij mij niet alleen tot geld. Ook durfde ik nauwelijks écht relaties aan te gaan op professioneel gebied. Regelmatig nam ik banen aan die nauwelijks verdienden. Ik werkte me kapot voor een paar extra euro’s, uiteindelijk ten koste van mijn gezondheid.</p><h3>Vertrouwen en verbinden</h3><p>Suze Maclaine Pont vertelt ook dat een van de sleutels tot transformatie en geldstroom is verbinding maken met mensen en erop vertrouwen dat mijn kracht en wie ik ben, wordt gewaardeerd. Écht verbinden, met geld, met klanten, met collega’s beangstigde mij. Want voor mij betekende écht verbinden en mensen nodig hebben, dat de kans bestaat om in de steek gelaten te worden. Dat risico wilde ik niet nemen.</p><p>Het liefst vermeed in z’n geheel het onderwerp geld. Mijn vermijdingsgedrag was een paar jaar geleden zo erg zelfs dat ik op een gegeven moment diep in de problemen raakte met achterstallige creditcardbetalingen. De schaamte maakte dat ik de realiteit niet meer onder ogen wilde zien. Ik nam nul verantwoordelijkheid voor mijn eigen aandeel en hoopte dat door weg te kijken, het probleem zich magisch zou oplossen.&nbsp;</p><h3>De schaamte voorbij. Het stroomt</h3><p>Vandaag breek ik uit mijn patroon van vermijden en wegkijken. Ik zie in wat mijn aandeel is bij de instandhouding van een geblokkeerde geldstroom. Vanuit compassie voor mezelf wat ik heb geleerd, neem ik vandaag de verantwoordelijkheid om die wonden zelf te gaan helen. Met deze blog laat ik aan de wereld en vooral aan mezelf zien dat ik de schaamte voorbij ben.</p><p>De eerste stap naar een business vanuit overvloed, begint bij erkennen waar ik vastzit. En hulp vragen. Misschien levert bewustwording en hulp aannemen nog niet direct dikke doekoes op, maar het opent wél de ruimte om te beginnen met écht te Zijn. In mijn relaties en in mijn ondernemerschap.&nbsp;</p><p>De verbinding met geld is welkom.<br>De verbinding met jou is welkom.<br>De verbinding met overvloed is welkom.</p><p>Het mag stromen. Het stroomt.&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Shirley Serno is cross cultural coach die op pragmatische wijze anderen begeleidt naar een leven met meer authenticiteit, kracht en moed. Zij gelooft in ‘Leren door te doen’, een goed ontbijt als onmisbare start van de dag en is voorstander van meer dankbaar zijn voor de kleine wonderen van het leven. <a data-mce-href="http://www.bateleurcoaching.com" href="http://www.bateleurcoaching.com" target="_blank" rel="noopener">bateleurcoaching.com</a></em></p><p><br></p>

Het stroomt of hoe verbind ik écht met geld - Shirley Serno

<figure id="figure-l7f5s8rsrumb0joj29" class=""><img id="l7f5s8rsrumb0joj29" src="https://cdn.durable.co/covers/24cMAqZ7L0RVafZBXQma8Bv1jrdUCApidIbBfeh7V9UwhcNxeLnqX9P2aic6x88X.jpg" alt="" title="" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/covers/24cMAqZ7L0RVafZBXQma8Bv1jrdUCApidIbBfeh7V9UwhcNxeLnqX9P2aic6x88X.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h2>Dubbeltje op zijn kant - Luc Schouten</h2><p>Langzaam lopen de tranen over haar wangen. Ze zit naast me en veegt ze stilletjes met een zakdoekje weg, zichtbaar geraakt door het verhaal dat ik vandaag hier aan tafel vertel binnen de muren die haar hier houden. Zij is niet alleen naar de bezoekersruimte gekomen, drie andere vrouwen zitten ook aan tafel.&nbsp;</p><p>Ook wij zijn met z’n vieren. Vier lefwijven die een penitentiaire inrichting bezoeken om onze verhalen uit de Lefwijf-reeks met hen te delen, in de hoop dat onze verhalen deze vrouwen zullen inspireren en we met elkaar in gesprek komen. De tissues komen al snel op tafel. “We zijn gewoon lek” merkt iemand met een lach op.</p><h3>Wat staat met te wachten?</h3><p>Ik beken dat ik het best spannend vind om het gesprek vandaag op deze plek achter gesloten deuren aan te gaan. Deze plek wordt door de bewoonsters ook wel aangeduid met “binnen”. Het is niet spannend om mijn verhaal te delen, dat heb ik al vaak gedaan. Wel vind ik spannend welke reacties mogelijk op me af komen. Hoe zullen de vrouwen op mijn verhaal reageren, wat doet mijn verhaal met deze vrouwen? Raakt het hen? Herkennen zij zichzelf hier in? Willen ze zelf iets kwijt?&nbsp;</p><h3>Herkenning</h3><p>Ik begin het gesprek met het voorlezen van de eerste twee paragrafen van mijn verhaal. Genoeg om een flinke tip van de sluier op te lichten van de situatie waar ik in was beland in mijn huwelijk met de vader van mijn kinderen. Het huwelijk met een man met een narcistische persoonlijkheid, een wolf in schaapskleren.&nbsp;</p><p>Er is herkenning, er wordt stilletjes geluisterd en geknikt. Dan ontstaat het gesprek. Er blijken veel vrouwen in een dergelijke relatie te hebben verkeerd voordat ze hier terechtkwamen. Met een partner, met een ouder, met een familielid. Ik vertel meer achtergrond, met name de groei die ik uit mijn traumatische ervaring heb kunnen creëren. Feitelijk hebben we allemaal iets traumatisch meegemaakt. Op zich niet vreemd. <br>Wat een situatie uniek maakt is het besluit dat iemand in een split second neemt en wat vervolgens een goede of fatale beslissing blijkt te zijn. Het lijntje tussen goed en fout is flinterdun en bijna onzichtbaar. Ieders leven toont haar gezicht van een dubbeltje op zijn kant.&nbsp;</p><h3>Het komt altijd goed</h3><p>Ik heb aan Lefwijf Empowers meegedaan om minstens één persoon te inspireren dat ondanks de traumatische gebeurtenis het toch altijd goed komt, hoe dan ook. Dat doel heb ik allang bereikt. Veel mensen hebben mij laten weten dat ze geïnspireerd zijn door het verhaal. Ik vertel het vandaag weer. Het komt altijd goed, hoe dan ook. <br>Eén van de dames vraagt me of ik nog steeds angst voor die ander voel. Zij voelt het namelijk nog wel en weet niet goed hoe ze dat kan overwinnen. Ik kan haar alleen maar aanmoedigen vertrouwen in zichzelf te hebben, er veel over te praten en weten dat het altijd goed komt, al kan het lang duren. Bij mij heeft het vijftien jaar geduurd tot het moment van nu, waarin ik mijn toenmalige partner heb vergeven. Ik sta er nu boven en het raakt me niet meer.&nbsp;</p><h3>“Wil je ook een handdoekje?”</h3><p>Naarmate de gesprekken vorderen, valt het mij op dat de vrouwen de kleine, gewone dagelijkse dingen enorm waarderen. Als je wakker wordt en je constateert dat alles in je lijf het nog doet. Dat er voldoende eten voorhanden is. Dat je een opleiding kan genieten en in rust aan je toekomst kan werken. Dat je in rust kan werken. Dat je in het uurtje pauze op een handdoekje buiten op een heuveltje even kan mediteren en dat de andere dames dat respecteren. Ik moet mezelf schoorvoetend bekennen dat ik al deze dingen voor lief neem. Ik sta er eigenlijk niet bij stil.&nbsp;</p><p>Als we op de picknickbank “buiten” gaan zitten, vraagt een van de tafelgenoten of ik ook een handdoek wil om op te zitten. We zitten weliswaar buiten, maar zijn wel langs vijf kanten omgeven door muren en tralies. Ik wimpel het aanbod lachend af en zeg dat daar toch wasmachines voor zijn. De dame in kwestie merkt op dat zij niet op ieder gewenst moment hun kleding kunnen wassen, dus ze zorgen er wel voor dat hun kleding schoon blijft.&nbsp;</p><h3>Lekker je kinderen knuffelen</h3><p>Ik vind het vooral confronterend dat het voor deze vrouwen zo bijzonder is als hen contact met hun kinderen wordt toegestaan. Dit zijn vrouwen die langdurig hun kinderen moeten missen. Ze moeten er maar op vertrouwen dat hun kinderen in goede handen zijn bij anderen die zo lang op de kinderen zullen passen en hen zullen opvoeden. In het beste geval is dat misschien een vader of moeder. Meestal is dat niet de andere ouder, want vaak ligt daar de oorzaak waarom de vrouwen hier zitten.</p><p>Het zijn vrouwen die verlangen naar een knuffel met hun kind. Lekker even kroelen of misschien even videobellen. Het zijn allemaal dingen die ik zo vanzelfsprekend vind. Ik kan mijn kinderen ieder moment van de dag knuffelen, heel gewoon, soms tot irritatie van mijn pubers. Deze vrouwen kunnen dat niet. Het is een recht dat ze moeten verdienen en dat kan lang duren. Ik realiseer me op de terugweg naar huis dat ik een enorm bevoorrecht mens ben.&nbsp;</p><h3>Leven op de klok</h3><p>Onze sessie loopt flink uit. Voor ons geen probleem maar het is me wel opgevallen dat je “binnen” als vanzelf erg op de klok leeft. Niet gek. Ben je niet op tijd voor het uurtje luchten, dan gaat dat voorrecht aan je voorbij en blijf je voor de rest van de drieëntwintig uren achter een gesloten deur. Kans verkeken. Je kijkt wel link uit en let dus goed op de klok.&nbsp;</p><h3>Dankbaar</h3><p>Eenmaal “buiten” en weer onderweg terug naar huis bedenk ik met welke situaties ik in mijn leven worstel en waar ik wel eens over klaag. Alles wordt in één klap relatief als ik het vergelijk met de situatie waarin de vrouwen “binnen” verkeren. Mijn dubbeltje viel de goede kant op, dat van hen de verkeerde kant. Ik ben dankbaar voor de tweede kans die ik kreeg, die ik heb aangegrepen en tot een succes gemaakt. Voor de vrouwen is “binnen” hun tweede kans en zij zijn druk bezig om hem te pakken en het tot een succes te maken. Het gaat ze lukken, daarvan ben ik overtuigd. Zij zijn namelijk stuk voor stuk óók Lefwijven.</p><figure id="figure-byheycu6emb0jpxpv"><img id="byheycu6emb0jpxpv" src="https://cdn.durable.co/blocks/178QKmmtGEqTpWQTXVdggt2cYlRiYg0P4YWVQJtTYLoER16sCevZKR5ZJ6Tulojk.jpg" alt="" title="" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/178QKmmtGEqTpWQTXVdggt2cYlRiYg0P4YWVQJtTYLoER16sCevZKR5ZJ6Tulojk.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><p><em>@ Waar het leven schuurt, groei je. Luc Schouten verbindt, verzorgt en focust. Is een overlever en leidt een team van global risk managers bij een internationaal informatietechnologiebedrijf.&nbsp;</em></p>

Dubbeltje op zijn kant - Luc Schouten

<figure id="figure-gptkj7nxjuhmadm5sfe"><img id="gptkj7nxjuhmadm5sfe" src="https://cdn.durable.co/blocks/21sa3EVsy8bxLxFYvlQ2LyOnvVV4R7F0Nti95efvVx7r5guECfajmSD2IZkfjXnz.jpg" alt="Lefwijf Shirley Serno blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Shirley Serno blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/21sa3EVsy8bxLxFYvlQ2LyOnvVV4R7F0Nti95efvVx7r5guECfajmSD2IZkfjXnz.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>Mijn naam is Shirley… en ik ben Boos - Shirley Serno</h2><p>Boos en ik gaan al zo lang terug dat ik eigenlijk niet weet wanneer onze band begon. Mijn eerste aanraking met Boos was waarschijnlijk toen ik een jaar of vijf was. Het was een warme, zonnige dag. Samen met mijn vriendjes Speelsheid en Plezier hadden wij een geweldig plan: stiekem eieren uit de koelkast stelen en ze in de voortuin op de tegels kapot smijten. Fantastisch geluid, zo’n ei dat kapot pletst. Totdat mijn moeder naar buiten kwam stormen. Ik snapte niet wat ik verkeerd had gedaan. Het was toch gewoon leuk?</p><p>Enter stage right: Boos. Wow, ik was meteen ondersteboven! Ze was sterk, luid en ze stond aan mijn kant! Mijn vriendjes waren wat terughoudend om haar toe te laten, maar ik wist het zeker: met Boos aan mijn zijde kon niemand mij meer pijn doen.&nbsp;</p><h3>Best Friends</h3><p>In de jaren daarna groeide onze band. Ik herinner mij een dag toen ik door mijn moeder voor straf naar mijn kamer werd gestuurd. Ik voelde mij klein en afgewezen. Ik verstopte me in de kledingkast, trok de deur dicht en huilde. En alsof zij gedachten kon lezen, daar was ze… Boos. Samen droogden wij de traantjes, en sloten wij een BFF-pact. Vanaf dat moment kregen Speelsheid en Plezier steeds minder ruimte. Boos overtuigde me dat ik hen niet nodig had. Dat ik sterker was zonder hen. Wij vs. de wereld! Niemand zou tussen ons in komen.</p><p>Samen hebben wij in mijn vroege volwassen jaren veel bereikt. Zij had een stuwende werking op mij. Zij gaf me pit. Drive. Zij gaf mij de overtuiging mee: ‘Luister je niet? Dan doe ik het lekker zelf wel!’ Vooral toen ik op mijn 18e verhuisde naar Nederland en helemaal opnieuw moest beginnen. Ik kende bijna niemand, maar op Boos kon ik terugvallen.&nbsp;</p><p>Boos hield mij staande in nieuwe situaties, op werkplekken waar ik me niet gezien voelde, in relaties waar ik me niet veilig waande. Boos deed mij geloven dat ik heel sterk was. Onafhankelijk. Hulp vragen? Niet nodig. Kwetsbaarheid tonen? Dat is voor losers. Zij hield me overeind. Of eigenlijk: zij duwde me vooruit. Maar waar ik vroeger dacht dat dat kracht was, ontdekte ik later dat het vooral… uitputting was.&nbsp;</p><h3>Moeder</h3><p>Je vraagt je af, op wie was ik dan zo boos? Mijn moeder. Ik heb jarenlang gedacht dat ik tweede keus was na haar werk. Als ze me aandacht gaf, was ik boos omdat het te laat kwam. Als ze iets probeerde goed te maken met cadeaus, werd ik nóg bozer. Boos dat ik het gevoel had niet echt met haar te kunnen praten. Bijvoorbeeld wanneer ik op de middelbare school gepest werd door een jongen op wie ik ook verliefd was, boos dat zij het niet leek door te hebben.</p><p>Toen mijn moeder stierf, bleef ik boos. Maar, ineens had Boos geen bestemming meer. Er was niemand meer om tegen te keren. Vanuit die doelloosheid begon Boos langzaam haar grip te verliezen. Wat ooit groots voelde, werd een energiezuiger. Het kostte steeds meer energie om datzelfde gevoel van macht en controle vast te houden. Wat ooit stuwde, begon me leeg te trekken.&nbsp;</p><p>Vanaf het moment dat ik zelf moeder werd, begon er iets te schuiven. Ik was het zat om steeds ruzie te maken met mijn man, op mijn werk steeds over mijn grenzen heen te gaan, om mijn kinderen te commanderen in plaats van met hen te zijn. Mijn lijf was moe en mijn hart verlangde naar lichtheid en rust.&nbsp;</p><h3>Ruimte</h3><p>In 2019 barstte de bom. Boos en ik kregen knallende ruzie. Ik zei dat ik burned-out was. Dat ik haar dankbaar was, maar dat onze tijd samen voorbij moest zijn. Daarmee kwam er ruimte. Ruimte voor wat Boos jarenlang goedbedoeld had weggehouden: verdriet. Verdriet over het tienermeisje dat niet meer naar school durfde omdat zij gepest werd. Verdriet over het gevoel niet goed genoeg te zijn voor de aandacht van haar moeder, over de eenzaamheid in banen die niet pasten. Tegelijkertijd kwam ook opluchting. Eindelijk kon ik voelen wat er echt in mij leefde. Langzaam kwamen de oude bekenden Speelsheid en Plezier weer terug. En sterker nog, ze namen Vergeving mee.&nbsp;</p><p>Boos komt nog weleens plots en onaangekondigd op visite. Bijvoorbeeld als mijn man voor de derde keer vraagt waar de boter is terwijl hij voor de open koelkast staat. Of als een troela míjn parkeerplek inpikt, terwijl ik al drie rondjes heb gereden. Of als de kinderen weigeren in bad te gaan. Dan staat zij ineens naast mij. </p><p>Ze blijft niet lang, maar het voelt als vanouds, wij kennen elkaar immers door en door. We groeten elkaar, erkennen elkaar, en dan laat ik haar weer gaan. Want mijn leven is voller zonder haar, er is meer ruimte voor liefdevolle verbinding – met mezelf, met mijn kinderen, met de wereld om mij heen. Zonder Boos op de voorgrond kan ik voelen, lachen, ademhalen.</p><p>Hallo allemaal….mijn naam is Shirley en ik Ben.&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Shirley Serno is een cross cultural coach die op pragmatische wijze anderen begeleidt naar een leven met meer authenticiteit, kracht en moed. Zij gelooft in ‘Leren door te doen’, een goed ontbijt als onmisbare start van de dag en is voorstander van meer dankbaar zijn voor de kleine wonderen van het leven. <a data-mce-href="http://www.bateleurcoaching.com" href="http://www.bateleurcoaching.com" target="_blank" rel="noopener">bateleurcoaching.com</a></em></p>

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

De kracht achter gesloten deuren - Quifaina Reina

Inspiratie - Sylvia van Ostende

Empowers: mijn steuntje in de rug - Quifaina Reina

Het stroomt of hoe verbind ik écht met geld - Shirley Serno

Dubbeltje op zijn kant - Luc Schouten

Mijn naam is Shirley... en ik ben Boos - Shirley Serno