Blog

<figure id="figure-3yp4ky0cuqm847zb1q" class=""><img id="3yp4ky0cuqm847zb1q" src="https://cdn.durable.co/blocks/37Nr2EZUTMRVnbKSEU6utsj3qsUI4qBtUAZzv6eOi27xL6YQ5LZLf1TBNL8sWM9S.jpg" alt="Lefwijf Luc Schouten blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Luc Schouten blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/37Nr2EZUTMRVnbKSEU6utsj3qsUI4qBtUAZzv6eOi27xL6YQ5LZLf1TBNL8sWM9S.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;"></figure><figure id="figure-x8vu931ubm84g6rxd"><img id="x8vu931ubm84g6rxd" src="https://cdn.durable.co/blocks/duc7SG4j5mr0ZhlgIDYcjBGpGJjF4s5lO0nztPIMzO3iCFxFgQUQSAuPa8hqdjeC.jpg" alt="Lefwijf Luc Schouten blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Luc Schouten blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 3/2; object-position: 35% 45%;" data-corners="default" data-aspect="3:2" data-caption="" data-positionX="35%" data-positionY="45%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Lancering... ik vlieg! - Luc Schouten</h2><p>6 AM, mijn alarm gaat af. Vandaag is het D-Day! Ons boek Lefwijf Empowers wordt gelanceerd. Wat hebben we de laatste maanden met elkaar naar deze dag toegeleefd. Met kinderlijke vreugde genieten we van elkaars ideeën over boekenleggers. Er worden wat tipjes van de sluier opgelicht hoe ieder de dresscode very smart with a touch of gold gaat invullen. Je mag bedenken hoeveel boeken je gaat bestellen. Wilde ideeën worden bedacht én uitgevoerd om ons boek aan de man – en de vrouw – te brengen. En natuurlijk ga je bedenken wie je meeneemt op zo’n markante dag.&nbsp;</p><h3>Ontmoeting in den hele levende lijve</h3><p>Zelf verheug ik me vooral op het feit om eindelijk alle mede-auteurs in den hele levende lijve te ontmoeten. Tot nu toe hebben we elkaar alleen ’s ochtends om 7 AM op de zoom ontmoet. Dan zie je alleen elkaars hoofd. Stiekem maak ik me een beetje druk over het feit dat ik misschien mede-auteurs niet zal herkennen. Dit gebeurde tot mijn grote schrik ook even toen ik Helmi zomaar voorbij liep. Ze heeft voor vandaag een blonde krullenbos gekozen en daaronder herkende ik haar gezicht niet zo snel!&nbsp;</p><h3>De verhalen golven</h3><p>Met bombastische muziek worden we in de zaal onthaald. Lucinda heeft de touch of gold heel letterlijk genomen en heeft zich in een bad met goudverf gedompeld, ze ziet er prachtig uit. Al snel halen dagvoorzitster Pauline de Wilde en Lucinda de eerste dames op het podium en voor we het weten golven de eerste verhalen door de zaal. Ik voel de intensiteit door het delen van deze verhalen op het podium met de minuut toenemen en zinderen. Soms beneemt het mijn adem. Wat bezitten mensen toch een enorme, bewonderenswaardige veerkracht.</p><h3>Genomineerd!</h3><p>Ik mag me rekenen tot de zeven genomineerden voor de titel Lefwijf van het Jaar 2025. Om het publiek de kans te geven nader kennis te maken met de genomineerden, worden we op het podium uitgenodigd om prima vista ons verhaal te delen. Ik voel me rustig en vertel mijn verhaal. Er gaan verwonderlijke en verontwaardigde kreetjes op in de zaal. Mijn verhaal raakt het publiek. Nadien ben ik trots dat ik het verhaal zonder gesnotter en gestotter heb kunnen vertellen. De laatste weken heb ik mijn moeder mogen begeleiden in haar laatste levensfase en ze is kort voor deze dag overleden. Het lot bepaalt dat ik toch bij deze dag kan zijn tussen haar overlijden en uitvaart in.&nbsp;</p><h3>Tussen leven en dood</h3><p>In mijn verhaal in LEFWIJF Empowers beschrijf ik onder andere de relatie met mijn moeder en wat dit voor effect op mijn leven heeft gehad. In diepe verwondering vertel ik welke magie zich de laatste weken aan het stervensbed van mijn moeder heeft afgespeeld. Zonder één gesproken woord weten wij samen de scherpe vlijmpjes in onze relatie te laten smelten als sneeuw onder de zon. Dan kan ik alleen nog maar haar met al mijn liefde omarmen en haar bij de hand nemen. </p><p>Samen lopen we naar de drempel en gluren we even om het hoekje van de deur alvorens mijn moeder wegstapt. We zijn in staat geweest om samen de scherpe randjes waar ik mijn hele leven wel last van heb gehad, weg te laten glijden. Ik kijk met een vredig gevoel terug. Ik wist al dat er meer tussen hemel en aarde is. Nu weet ik écht zeker.</p><h3>De onbekende verhalen</h3><p>Ik verheug me ook enorm op het feit dat ik nu eindelijk de andere 34 verhalen in het boek mag lezen. Best raar dat je auteur van een boek bent, waarvan je het merendeel van de inhoud niet hebt gelezen tot de lancering. Natuurlijk hebben we ons verhaal ’s ochtends in de tweewekelijkse zoomsessies wel gedeeld, maar vaak is dat niet helemaal of helemaal niet het verhaal dat iedereen in het boek heeft opgeschreven. Heel bijzonder.&nbsp;</p><h3>Ontlading</h3><p>In de middag worden de genomineerden op het podium uitgenodigd. Het publiek mag stemmen en de stemmen zijn ondertussen geteld. Een mandje met één kaartje wordt voor ons neergezet. De spanning stijgt. Maar er staan twee bekers. Lucinda steekt van wal en benoemt onze bewegingen in de Lefwijf-community in de Huddle. Hé, ik herken wat zij zegt, dat gaat over mij! Even in verwarring kijk ik haar aan. Ja hoor, ik ben geëerd als Lefwijf Community Leader 2025. Die had ik even niet zien aankomen. Blij neem ik de prachtige goudkleurige beker in ontvangst.&nbsp;</p><h3>What’s next?</h3><p>Het is een rollercoaster geweest de laatste twee maanden. Soms had ik het gevoel dat ik in Joris en de Draak in de Efteling zat, maar dan wel in beide treinen tegelijk.&nbsp;</p><p>Stopt het hier? Natuurlijk niet. Ik wil dolgraag van Lucinda leren hoe je met verve en flair je verhaal op een podium deelt, op zo’n manier dat het publiek aan je lippen hangt. Dat ga ik doen in Best Talks op 3 oktober a.s. Ik heb al een beetje mogen proeven hoe dat voelt, toen ik het levensverhaal van mijn moeder, doorspekt met sprekende foto’s en humor, op haar uitvaart mocht voordragen. Veel mensen kwamen na afloop naar me toe en vertelden dat ze hun neiging om te klappen toch maar hadden onderdrukt omdat het een uitvaart is. Ik kan dit.&nbsp;</p><p>En er staan meer bijzondere projecten op stapel met bijzondere vrouwen. De lefwijf-kalender vult zich. Kortom, de lefwijf-reis stopt niet maar is een continue reis. En het gaat immers niet om het doel, maar om de reis zelf.&nbsp;</p><figure id="figure-mil18fhtwrm848e1du"><img id="mil18fhtwrm848e1du" src="https://cdn.durable.co/covers/12PILcpx9pOsKKAlMZHwxRbZKL5JM8NJl5YZUjh3dZvLOTuRR4ws1iKG86pEGh04.jpg" alt="Lefwijf Luc Schouten blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Luc Schouten blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/covers/12PILcpx9pOsKKAlMZHwxRbZKL5JM8NJl5YZUjh3dZvLOTuRR4ws1iKG86pEGh04.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><figure id="figure-0w1v3knhlmm84gf8v5"><img id="0w1v3knhlmm84gf8v5" src="https://cdn.durable.co/blocks/23b5pouu0HGatNs4dzdlt0TuE5cwgHQXt1VSGSMHh2DE26oa3t9Vu8atRaDjMn6h.jpg" alt="" title="" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 30% 45%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="30%" data-positiony="45%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/23b5pouu0HGatNs4dzdlt0TuE5cwgHQXt1VSGSMHh2DE26oa3t9Vu8atRaDjMn6h.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 30% 45%;"></figure><p><em>@ Waar het leven schuurt, groei je. Luc Schouten verbindt, verzorgt en focust. Is een overlever en leidt een team van global risk managers bij een internationaal informatietechnologiebedrijf.&nbsp;</em></p>

Lancering... ik vlieg! - Luc Schouten

<figure id="figure-3ga8l89nrqm7yh01i0"><img id="3ga8l89nrqm7yh01i0" src="https://cdn.durable.co/blocks/139rSZF1Y6gD3a5cvzifvJYXqZjdoYeN1ELhBwEtSQE4ikrmagFksR0fWCgmaxQW.png" alt="Lefwijf Youandi van der Gaag blogt op lefwijf..nl" title="Lefwijf Youandi van der Gaag blogt op lefwijf..nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="undefined" data-positionY="undefined" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Papa-dag? Ja.... dáááág! - Youandi van der Gaag</h2><p>De laatste jaren hoor ik steeds vaker over vaders die één dag in de week vrij plannen voor hun kinderen: de welbekende <em>papa-dag</em>. Een dag waarop vaders – bewust of uit praktische noodzaak – de zorg voor hun kroost op zich nemen. Dat zette me aan het denken. Want wat betekent dat eigenlijk voor moeders? Waarom hebben we het nooit over een <em>mama-dag</em>? En belangrijker nog: waarom voelt het voor moeders vaak alsof iedere dag een <em>mama-dag</em> is?</p><h3>Mama-dag: vanzelfsprekend of onzichtbaar?</h3><p>Toen mijn kinderen klein waren werkte ik fulltime voor een groot consultancybureau. Een bewuste keuze want ik wilde carrière maken. Thuiswerken was nog geen standaardoptie dus ik werkte vijf dagen in de week op kantoor. Na schooltijd gingen ze naar de opvang en op studiedagen of in vakanties nam ik verlof. Natuurlijk hield ik mijn telefoon in de buurt want er kon altijd iets belangrijks binnenkomen vanuit werk. Maar noemde ik dat een <em>mama-dag</em>? Nee, het was gewoon wat moeders doen: werken, zorgen, schakelen en vooral niet klagen.</p><p>En daar wringt meteen de schoen. Want hoe vaak hoor je dat een moeder een officiële <em>mama-dag</em> plant? Het antwoord is simpel: vrijwel nooit. En dat is geen toeval. In Nederland besteden vrouwen gemiddeld anderhalf keer zoveel tijd aan onbetaalde zorgtaken als mannen, blijkt uit cijfers van het CBS. Dat patroon zit diep geworteld. Voor moeders is zorgen geen extra activiteit, het is onderdeel van hun dagelijkse bestaan. En precies daar zit het verschil met de <em>papa-dag</em>.</p><h3>Papa-dag: privilege of plicht?</h3><p>Begrijp me goed, het is geweldig dat vaders meer betrokken zijn bij de zorg voor hun kinderen. Dat is pure winst. Maar het fascineert me hoe die betrokkenheid ineens een eigen label krijgt. De <em>papa-dag</em> wordt benoemd, gevierd, soms zelfs geprezen. Terwijl moeders diezelfde zorgtaken al decennialang moeiteloos combineren met werk, huishouden en het sociale leven – zonder dat daar ooit een strik omheen ging.</p><p>En de invulling van die <em>papa-dag</em>? Die verschilt enorm. Voor de ene vader betekent het een dag vol quality time, knutselen en koekjes bakken. Voor de ander betekent het een werkdag aan de keukentafel, met een kind op schoot en een laptop vol Teams meetings (met wisselend succes). Is dat dan nog een <em>papa-dag</em> of is het gewoon multitasken anno 2025? En dan laat ik nog maar even achterwege wat dit met je productiviteit doet.&nbsp;</p><h3>De dubbele standaard</h3><p>Stel je voor dat een moeder tegen haar werkgever zegt: ‘Ik werk woensdag thuis, maar ik pas ook op de kinderen.’ Grote kans dat ze de vraag krijgt of dat wel werkbaar is. Maar als een vader hetzelfde zegt, oogst hij vaak bewondering: ‘Wat goed dat je dat doet!’ Het is die dubbele standaard die schuurt. Zorgtaken zijn niet vanzelfsprekend voor vaders, maar wel voor moeders – en dat is precies waarom een mama-dag nauwelijks als concept bestaat.</p><h3>Tijd voor een eerlijke verdeling - zorg is zorg</h3><p>Misschien is het tijd om eerlijk te zijn: we moeten af van het idee dat zorg vooral een vrouwelijke verantwoordelijkheid is. En tegelijk moeten we toe naar een wereld waarin vaders én moeders hun werk en zorg gelijkwaardig verdelen – zonder daar labels aan te hangen. Zorg is zorg. Punt.</p><p>En laat dat nou precies de mindset zijn van een lefwijf. Een lefwijf laat zich niet in een hokje duwen van traditionele rolpatronen. Ze werkt, ze zorgt, ze regelt – en ze durft ook te zeggen dat het soms te veel is. Ze vraagt haar partner om een eerlijke verdeling omdat ze snapt dat modern ouderschap geen kwestie is van mama- of papa-dagen, maar van samen de boel draaiende houden.</p><h3>Afspraken in plaats van wegcijferen</h3><p>Dus, aan alle werkende moeders (en vaders) die dit lezen: wees een lefwijf. Zet het gesprek open op tafel. Maak afspraken over die zorgtaken. En stop met jezelf wegcijferen, want zorgen is geen onzichtbare taak – het is werk, net zo goed als alles wat je op je laptop doet.</p><p>En misschien moeten we die <em>papa-dag</em> gewoon hernoemen. Geen speciale titel, geen uitzonderingspositie. Gewoon een dag waarop ouders samen zorgen voor wat echt belangrijk is: hun kinderen.</p><p>Want net zoals elke dag <em>kinderdag</em> is, is ook elke dag <em>mama-dag</em>. En <em>papa-dag</em>. En vooral: <em>samen-dag</em>.</p><p><br><em>@ Youandi &nbsp;van der Gaag is een gedreven en resultaatgerichte manager met een sterke focus op klanttevredenheid, procesoptimalisatie en teamontwikkeling. <a data-mce-href="https://www.linkedin.com/in/youandivdgaag/" href="https://www.linkedin.com/in/youandivdgaag/" target="_blank" rel="noopener">Youandi </a> staat bekend om haar heldere communicatie, hands-on mentaliteit en het vermogen om mensen in beweging te krijgen.&nbsp;</em></p>

Papa-dag? Ja.... dáááág! - Youandi van der Gaag

<figure id="figure-e93y6u5o8m7u6wbhd"><img id="e93y6u5o8m7u6wbhd" src="https://cdn.durable.co/blocks/6gHTkHTJ5eQimalFYloMdA3eXSJic129cLSfWPpYpGYGO5pgN8c17I1XKSLW3Kqy.jpg" alt="Lefwijf Annelies Beekman blogt bij lefwijf.nl" title="Lefwijf Annelies Beekman blogt bij lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="undefined" data-positionY="undefined" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Van Lefwijf naar Lefwees - Annelies Beekman</h2><p>Als de grond onder je voeten verdwijnt. Mijn hele leven heb ik mezelf een LEFwijf genoemd. Iemand die durft, die risico’s neemt, die zich niet laat tegenhouden door angst. Lef was mijn kompas. Het stond voor het nemen van sprongen, ook als ik de landing niet kende. Het stond voor actie, voor beweging, voor leven vanuit mijn hart, ongeacht de twijfels en onzekerheden die soms fluisterden dat ik moest wachten.<br>Maar wat als er ineens niets meer is om op te springen? Wat als de grond onder je voeten verdwijnt en je nergens heen kunt—behalve blijven staan in wat er is?</p><p>Mijn moeder verloor ik nog geen jaar geleden. En nu, afgelopen zaterdag, ook mijn vader. Alzheimer had hem steeds verder meegenomen, en zonder haar werd het gemis te groot. Het ging snel. Te snel.</p><p>En ineens ben ik wees. Dat woord. Wees. Het voelt onwerkelijk om dat over mezelf te zeggen. Alsof ik ineens in een andere categorie mensen val, in een wereld waar ik nooit bij wilde horen. Ik voel me nog steeds wie ik was, maar ook niet meer. Want hoe je het ook wendt of keert: ik heb geen ouders meer.</p><h3>Rouw in golven</h3><p>Ze zeggen dat rouw in fases komt, maar dat voelt niet zo. Het is geen rechte lijn die je afloopt. Het is een golf die je overspoelt op momenten dat je het niet verwacht. Soms een zachte kabbeling, soms een beukende storm.</p><p>Ik voel het als ik door mijn telefoon scrol en de neiging voel om hen te bellen—tot ik besef dat dat niet meer kan. Als mijn kinderen iets doen wat ik trots met mijn moeder had willen delen, maar er geen moeder meer is om het tegen te zeggen. Het is de leegte in kleine dingen. De bezoekjes niet meer plaatsvinden. De stem die ik nergens meer hoor. De geur van thuis die langzaam vervaagt.<br>En toch… naast het gemis, naast de rauwe pijn, voel ik ook iets anders. Iets waar ik geen woorden voor had verwacht.</p><h3>Leegte en vrijheid</h3><p>Wat me misschien nog wel het meest overvalt, is dat ik naast de leegte ook een vreemd soort vrijheid voel. Alsof alle lijntjes die me vasthielden, opeens zijn uitgewist. Alsof ik niet meer onbewust rekening hoef te houden met hun blik, hun verwachtingen, hun goedkeuring – of mijn verlangen ernaar. Dat voelt rauw. Schuldig bijna. Alsof ik dit niet mag voelen, niet mag uitspreken. Maar het is er.<br><br>Wie ben ik, zonder hen? Wie ben ik, als er niemand meer is om trots op me te zijn zoals alleen een ouder dat kan? Wat blijft er over als het vangnet wegvalt? Mezelf. En dat is misschien wel de diepste vorm van lef. Niet alleen durven springen als je weet waar je landt, maar ook blijven staan als alles om je heen verschuift.</p><h3>Van Lefwijf naar Lefwees</h3><p>Lef gaat niet alleen over grootse gebaren. Over risico’s nemen, dromen najagen, uit je comfortzone stappen. Lef is ook de stilte durven verdragen. De pijn voelen zonder meteen te willen ontsnappen. Het ongemak toestaan. Het niet-weten accepteren. Ik ben niet meer alleen een Lefwijf. Ik ben nu ook een Lefwees.</p><p>En wat dat precies betekent? Dat ontdek ik nu. Misschien betekent het dat ik nu opnieuw mag kiezen, vanuit een plek die losstaat van vroeger. Misschien betekent het dat ik de liefde van mijn ouders niet verlies, maar meeneem in wie ik nu word. Misschien betekent het dat ik sterker ben dan ik dacht, juist omdat ik het even niet weet.</p><p>Dag papa. Dag mama. Jullie zijn er niet meer, en toch zijn jullie overal. In mij, om mij, met mij. Jullie hebben me losgelaten, maar ik zal jullie nooit verliezen. Ik mis jullie, ik voel jullie, ik draag jullie. Altijd. ❤️</p><p><br></p><p><em>@ Annelies Beekman is coach en spreker. Haar missie is het begeleiden van vrouwen die willen breken met uitstelgedrag, zelftwijfel en beperkende patronen. Waarbij het levensverhaal van Annelies en haar zoektocht naar balans tussen ambitie, moederschap en zelfliefde, de basis vormt. <a data-mce-href="http://www.anneliesbeekman.nl" href="http://www.anneliesbeekman.nl" target="_blank" rel="noopener">anneliesbeekman.nl</a>.</em></p>

Van Lefwijf naar Lefwees - Annelies Beekman

<figure id="figure-4xzdmxihtpm7k78e9i"><img id="4xzdmxihtpm7k78e9i" src="https://cdn.durable.co/blocks/9QZ3r2fTpDAALm4TCvXGkEFgSTNC61Yc4Dy362J6hLBeUmY6gmb6o0bXhx5MDR0o.jpg" alt="Lefwijf Annelies Beekman blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Annelies Beekman blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 55%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="55%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/9QZ3r2fTpDAALm4TCvXGkEFgSTNC61Yc4Dy362J6hLBeUmY6gmb6o0bXhx5MDR0o.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 55%;"></figure><h2>Mijn zeven lessen voor vrijheid &amp; geluk - Annelies Beekman</h2><p>Er was een tijd waarin ik mijn koffers pakte, mijn veilige bubbel achterliet en mezelf onderdompelde in het onbekende. Op mijn achttiende woonde en werkte ik op het zonovergoten Griekse eiland Kos en daarna trok ik alleen de wereld in. Azië, Midden-Amerika, Europa – ik proefde het leven zoals het bedoeld is: ongetemd, ongefilterd en vol vuur.</p><p>Ik vertrok met een hart vol dromen en kwam terug met een ziel die nooit meer in een hokje paste. Dit zijn de lessen die me gevormd hebben:</p><p>1. Vrijheid is een keuze</p><p>Op Kos leerde ik dat echte vrijheid niet in je omstandigheden zit, maar in hoe je ze beleeft. Daar, dansend onder de sterren en werkend met mijn handen in de zon, voelde ik pas echt hoe licht het leven kan zijn als je het niet ingewikkelder maakt dan nodig.</p><p>2. Alleen zijn is pure magie</p><p>Alleen reizen betekent niet eenzaam zijn – integendeel. Ik werd mijn eigen beste gezelschap en leerde dat de mooiste ontmoetingen ontstaan als je openstaat voor het onverwachte. Zonder verwachtingen, zonder filters, gewoon puur en echt.</p><p>3. Angst is een illusie</p><p>Voor mijn eerste soloreis hoorde ik alle waarschuwingen: ‘Is dat niet gevaarlijk?’ ‘Wat als er iets misgaat?’ Maar raad eens… De echte gevaren zitten meestal in je hoofd. De mooiste ervaringen had ik juist toen ik mijn angsten negeerde en mijn intuïtie volgde.</p><p>4. Geluk zit in eenvoud</p><p>De lekkerste maaltijden at ik op plastic krukjes langs de straat. De mooiste nachten bracht ik door in hutjes zonder elektriciteit, met alleen het geluid van de natuur om me heen. Alles wat je nodig hebt om gelukkig te zijn, past in een rugzak – de rest is ruis.</p><p>5. Intuïtie is je superpower</p><p>Alleen reizen dwingt je om op jezelf te vertrouwen. Soms voelde iets niet goed, en dan wist ik dat ik weg moest. Andere keren voelde ik dat ik ergens moést zijn – en dat bracht me op de meest magische plekken. Intuïtie is goud, als je het durft te volgen.</p><p>6. De wereld is zoveel mooier dan het nieuws je laat geloven</p><p>Overal waar ik kwam, ontmoette ik mensen die hun eten met me deelden, me hielpen zonder iets terug te verwachten en me hun wereld lieten zien. De wereld is geen enge plek – het is een speeltuin voor wie durft te kijken met een open hart.</p><p>7. Thuis is waar jij bent</p><p>Ik voelde me thuis op een berg in Guatemala, op een scooter in Thailand, in de tropen op Sumatra tussen de apen, in de drukke steden in Vietnam en op een Grieks terras met uitzicht op de zee. Thuis is geen plek – het is een gevoel. En als je dat eenmaal doorhebt, ben je overal vrij.</p><p>Deze lessen draag ik nog steeds met me mee, elke dag. Ze helpen me niet alleen als reiziger, maar ook als vrouw, moeder en ondernemer. Want uiteindelijk draait het niet om waar je bent, maar om hoe je daar bent.</p><p><br data-mce-bogus="1"></p><p><em>@ Annelies Beekman is coach en spreker. Haar missie is het begeleiden van vrouwen die willen breken met uitstelgedrag, zelftwijfel en beperkende patronen. Waarbij het levensverhaal van Annelies en haar zoektocht naar balans tussen ambitie, moederschap en zelfliefde, de basis vormt. <a data-mce-href="http://www.anneliesbeekman.nl" href="http://www.anneliesbeekman.nl" target="_blank" rel="noopener">anneliesbeekman.nl</a>.</em></p>

Mijn zeven lessen voor vrijheid & geluk - Annelies Beekman

<figure id="figure-tiid4j4b1im7ejqv4o" class=""><img id="tiid4j4b1im7ejqv4o" src="https://cdn.durable.co/blocks/8PfBoHHsG0QVAs5rQSXlEnOWxKt7IWIddual1GPbGiw8xUqd4jvSGEC2TT3iyoP5.jpg" alt="Lefwijf Shirley Serno blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Shirley Serno blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 65%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="65%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/8PfBoHHsG0QVAs5rQSXlEnOWxKt7IWIddual1GPbGiw8xUqd4jvSGEC2TT3iyoP5.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 65%;"></figure><h2>Soms een beetje moe, en dat is oké - Shirley Serno</h2><p>Altijd doorgaan, altijd beter, sneller, efficiënter. Hoe ver putten we onszelf uit in de eindeloze race naar het ideale plaatje? Wat als we eens gewoon accepteren dat het oké is zoals het is? Dat wij oké zijn zoals we zijn.</p><p>De stofpluisjes in de hoek van de slaapkamer laat ik een dag extra liggen, en dat is oké. Want daar tegenover flikken mijn man en ik het elke ochtend weer: kinderen aankleden en na-poetsen, de vaat in- en uitruimen, onze poes Simba van eten voorzien, douchen en onszelf aankleden. En nog staan we vijf minuten te vroeg op school.&nbsp;</p><p>Schuldig voelen bij de teleurgestelde blik van mijn zoontje als ik hem vertel dat ik hem geen welterusten kan wensen, en dat is oké. Ik kom uitgerust thuis van yoga, sluip zijn kamer binnen en geef mijn slapend kind een kus op zijn pluizebol. Stiekem toch een momentje samen.&nbsp;</p><p>Op date night op tijd naar bed gaan in plaats van romantiek, en dat is oké. Wij zijn geen 20 meer mensen! Goed uitgerust worden wij wakker. Bovendien, als je na 25 jaar nog steeds samen kunt lachen, dan zit het wel goed.&nbsp;</p><p>Na een drukke werkdag geen zin hebben om te koken, dus de kinderen eten boterhammen, en dat is oké. &nbsp;Vrolijk eten zij hun bordjes leeg terwijl wij gezellig kletsen over hun dag op de BSO. Ik noem het een geslaagde maaltijd.</p><p>Van mezelf balen dat ik na twee weken zonder chocolade toch ben gezwicht en niet één, maar drie (!) chocolaatjes heb verorberd, en dat is oké. Ik heb bewezen dat ik het twee weken vol kán houden. Ik heb zo heerlijk genoten en morgen begin ik mijn dieet opnieuw.&nbsp;</p><p>Die lang geplande lunch met mijn vriendin toch afzeggen, en dat is oké. We zijn moeders en we begrijpen dat het gezinsleven zich niets aantrekt van agenda’s en wij lachen hierom. Echte vriendschap dus!</p><p>Mijzelf in twijfel trekken, de put in praten en huilen wanneer ik het overzicht verlies, en dat is oké. Ik knap enorm op van een flinke huilbui en dat zorgt ervoor dat ik het daarna weer helder zie.</p><p>Een knagend schuldgevoel eraan overhouden, ook nadat ik sorry heb gezegd tegen mijn dochter omdat ik verbaal tegen haar uitviel, en dat is oké. Ze ziet dat haar moeder haar fouten erkent en zij hierdoor leert dat sorry zeggen juist weer voor toenadering kan zorgen.&nbsp;</p><p>Mijzelf betrappen op jaloezie wanneer ik LinkedIn posts zie van andere coaches die het blijkbaar moeiteloos voor elkaar hebben, en dat is oké. Uiteindelijk bewonder ik hun successen en gebruik ik hun voorbeeld als motivatie om mijn Bateleur Coaching-dromen waar te maken.&nbsp;</p><p>De kracht en energie van LEFWIJF Empowers ervaren en tegelijk overrompeld worden door gevoelens van onzekerheid, ook dat is oké. &nbsp;Als een echt lefwijf duik ik niet meer weg voor mijn kwetsbaarheden, maar omarm deze. Hopelijk inspireer ik iemand anders om hetzelfde te doen.&nbsp;</p><p>Soms is het leven rommelig, chaotisch en vermoeiend. Wij dealen ermee zoals wij denken dat het beste voor ons en onze geliefden is. Zodoende maken wij fouten, maar dat betekent niet dat we falen. Het betekent simpelweg dat we menselijk zijn.&nbsp;</p><p>Het gezinsleven, opstarten van mijn coachingspraktijk, werk, mijn huwelijk, vriendschappen onderhouden en ook nog me-time inplannen—dat vergt soms een hoop. En ja, dan ben ik een beetje moe.</p><p>En dat is oké. 💛</p><p><br data-mce-bogus="1"></p><p><em>@ Shirley Serno is een cross cultural coach die op pragmatische wijze anderen begeleidt naar een leven met meer authenticiteit, kracht en moed. Zij gelooft in ‘Leren door te doen’, een goed ontbijt als onmisbare start van de dag en is voorstander van meer dankbaar zijn voor de kleine wonderen van het leven. <a data-mce-href="http://www.bateleurcoaching.com" href="http://www.bateleurcoaching.com" target="_blank" rel="noopener">bateleurcoaching.com</a></em></p>

Soms een beetje moe, en dat is oké - Shirley Serno

<figure id="figure-th7akpv7vom7d3kfyn"><img id="th7akpv7vom7d3kfyn" src="https://cdn.durable.co/blocks/38gQJTSUpbEluNuFtpb9bUV02Z0plhAYdFQSsRD8UtvkfKf1tPb7ffAjbe5v1Hz5.png" alt="Lefwijf Sylvia van Ostende blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Sylvia van Ostende blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 45%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="'De zonnige kant' door Sylvia van Ostende" data-positionx="50%" data-positiony="45%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/38gQJTSUpbEluNuFtpb9bUV02Z0plhAYdFQSsRD8UtvkfKf1tPb7ffAjbe5v1Hz5.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 45%;"><figcaption class="body-normal text-gray-500 mt-2">'De zonnige kant' door Sylvia van Ostende</figcaption></figure><h2>Over leven. Sylvia 2.0 - Sylvia van Ostende</h2><p>Wanneer je meeschrijft aan één van de Lefwijfboeken ga je bedenken wat het lefwijfmoment is dat je wil beschrijven. 500 woorden (in Lefwijf 2 &amp; 3) om het aan de wereld te vertellen. No pressure... Het lukte mij twee keer om zo'n moment te beschrijven. Ik schreef in Lefwijf 2 mijn lefwijfmoment. In Lefwijf 3 schreef ik een spiegelverhaal ‘Straks laten ze me staan op het station’ samen met mijn dochter.&nbsp;</p><p>Heb jij het lefwijf in jou al ontdekt? &nbsp;Ga jij de uitdaging aan: Sta stil bij jouw lefwijfmoment? Je hoeft het niet in zoveel woorden vast te leggen, maar gewoon voor jezelf. Zelfreflexie; terugkijken, ervan leren en je zegeningen tellen…</p><h3>Lefwijfmomenten</h3><p>Sinds jaar en dag maak ik aanspraak op mijn analytisch vermogen. Ik ben een vechter en lever graag het bewijs dat ik het wél kan. Ik heb het zelfs onderdeel gemaakt van mijn (overleving)strategie. Er is vaak gezegd dat ik het nooit zou leren of dat ik er niet geschikt voor ben als meisje/vrouw. ‘Nou, dat zullen we nog wel eens zien!’, was dan mijn gedachte.</p><p>Hoe vaker het gezegd werd, des te meer ik ertegen ging vechten. Zo werd het onderdeel van mijn leven. Het heeft me veel gebracht en regelmatig denk ik eraan terug. Ik prijs mezelf gelukkig met veel lefwijfmomenten. Want dat zijn voor mij de momenten dat het wél lukt of zelfs beter lukt dan verwacht.</p><h3>Slechte dagen &amp; optimisme</h3><p>In mei 2024 werd ik ziek en ben dat nu nog steeds. 'Geef toe aan de situatie’, vertellen velen mij. Huh? Ik? De overlever, de vechter, degene met die sterke bewijsdrang? Hoe harder ik ertegen vecht, hoe zieker ik word. Op echt goede dagen kan ik even werken én eten koken. Op slechte dagen slaap ik een gat in de dag en kan ik niet veel. Dat is een vermindering van 180%, want ik had energie voor twee.</p><p>Mijn eeuwige optimisme werkt gelukkig nog wel. Mijn glas is nu een kwart vol. Dat helpt me met wat nog wél kan. Ik kijk naar mensen die er veel erger aan toe zijn. Dat helpt míj relativeren. Ik kan me maar even concentreren om bijvoorbeeld te schrijven - dus ook voor dit blog - en kijk dan ook enorm uit naar LEFWIJF Empowers. Heel even heb ik overwogen om mee te doen, maar de druk is te groot, de activiteiten zijn mij te veel.</p><h3>Mijn bijdrage</h3><p>Soms ga ik een uurtje schilderen en dan ontspant mijn lijf, dat tegenwoordig altijd in staat van paraatheid lijkt te zijn. Ik heb hulp gezocht om mijn strategieën, zoals ik ze noem, te her programmeren. Als IT-er zou ik dat zo op moeten pakken 😉. Ik zie de toekomst zonnig tegemoet, hoe deze ook zal lopen. Betrokken blijf ik altijd want ik ben een LEFWIJF in hart en nieren. Ik probeer mee te denken hoe ik er op 6 maart bij kan zijn, al is het niet fysiek.</p><p>Want één ding neemt niemand mij af en dat is mijn drive, mijn motivatie, mijn bijdrage om te bedenken hoe het wél kan. Want dat is Sylvia 2.0.</p><p><br></p><p><em>@ Sylvia van Ostende-de Blouw is een echt multitalent. Zij werkt als IT-consultant bij Alliander en is ook kunstenaar en schrijfster van romans. <a data-mce-href="http://www.sylviavanostende.nl" href="http://www.sylviavanostende.nl" target="_blank" rel="noopener">sylviavanostende.nl</a></em></p>

Over leven. Sylvia 2.0 - Sylvia van Ostende

LEFWIJF