'Weet je wel waar je geparkeerd staat?' - Valerie Kross
'Weet je wel waar je geparkeerd staat?' - Valerie Kross
'Is die parkeerkaart van je moeder?'
'Heb je die gejat?'
'Weet je wel waar je geparkeerd staat?'
Soms word ik scheef aangekeken wanneer ik mijn auto parkeer op een invalidenplek.
Ik heb MS. En nee, dat zie je niet altijd aan mij. Ik loop, lach, doe mijn werk — en toch draag ik elke dag iets met me mee wat niet zichtbaar is. Soms voelt het alsof ik mezelf moet bewijzen om geaccepteerd te worden. Alsof onzichtbare pijn minder echt is dan zichtbare.
Frustratie
Er zijn momenten in mijn leven geweest.... en eerlijk, die zijn er nog steeds, waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren. Waarin mijn hoofd van de hak op de tak springt, mijn lichaam 'ho' zegt terwijl mijn hart vooruit wil en ik het gevoel heb dat ik moet trekken en duwen aan alles om me heen om maar een beetje beweging te voelen.
En precies daar ontstaat frustratie. Niet omdat ik zwak ben. Maar omdat ik mens ben. Omdat ik voel. Ik weet hoe het voelt om te vallen, vaker dan mensen denken. Mensen zien vaak alleen mijn kracht. Mijn doorzettingsvermogen. Mijn lach. Mijn praktijk. Mijn stappen vooruit.
Maar ze weten niet altijd hoe vaak ik onderweg ben gevallen. Hoe vaak ik in stilte moest slikken. Hoe vaak ik moe ben en van alles moet dragen. Hoe vaak ik dacht: 'Waarom nu weer?' 'Waarom voelt dit zo zwaar?' Ik weet hoe het voelt om te balanceren tussen hoop en uitputting. Om op te staan met goede moed… en toch halverwege de dag weer terug te zakken. Niet begrepen worden, dat snijdt het diepst.
'Het gaat toch goed met je?'
Dat mensen naar je kijken en denken: 'Het gaat toch goed met je?' 'Je doet het zo goed!' 'Je bent zo sterk!' Ja… maar kracht betekent niet dat ik niets voel. Sterk zijn betekent niet dat ik nooit breek. En soms doet het pijn om weer uit te leggen wat er allemaal speelt, om dan alsnog het gevoel te hebben dat het niet echt binnenkomt. Ik weet hoe dat voelt. Die eenzaamheid. Die stilte terwijl je eigenlijk schreeuwt.
Wat ik door de jaren heen, door ziekte, door vallen en opstaan heb ontdekt, is dat frustratie nooit zomaar uit de lucht komt vallen. Het vertelt je iets. Het zegt: 'Er mag iets veranderen.' 'Er wordt te veel van je gevraagd.' 'Je bent jezelf voorbij aan het rennen.' 'Je hebt een grens bereikt.' 'Je bent aan het groeien, maar het schuurt nog.' Ik heb geleerd om niet meer weg te lopen voor frustratie maar ernaar te luisteren. >>>>
Opstaan. Moed, groei en heling
Want ik blijf opstaan. Daar zit de échte kracht. Niet in perfectie. Niet altijd alles ‘op orde’ hebben. Maar in dat moment waarop je op de grond zit en toch zegt: 'Oké… nog één keer proberen.' Moed, groei en heling. Dat is wat ons mens maakt. Ja, soms is het vallen en opstaan, chaos en frustratie, trekken en duwen en niet begrepen worden. Dat maakt ons echt! En vanuit echt ontstaat er altijd weer een nieuwe stap.
Soms is het al een overwinning om überhaupt buiten de deur te komen. Ik deel dit niet uit medelijden, maar uit bewustwording. Voor iedereen die leeft met iets wat niet te zien is — weet dat je niet alleen bent.
En voor wie dit leest en iemand tegenkomt die 'er niet ziek uitziet'; vel geen oordeel maar stel een vraag. Luister. Wees vriendelijk. Dat maakt meer verschil dan je denkt. Zelfs als het om een parkeerkaart gaat.
@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.
Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.