Blog

<figure id="figure-ld7r3sth0vmlj8cau2" class=""><img id="ld7r3sth0vmlj8cau2" src="https://cdn.durable.co/blocks/2dczN2p6CfiJGKBHjOVNk2PTpQavUBWO0wZm2ONFumI3CZBWnAau2knSnO4JrMuq.jpg" alt="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="35%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2dczN2p6CfiJGKBHjOVNk2PTpQavUBWO0wZm2ONFumI3CZBWnAau2knSnO4JrMuq.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;"></figure><h2>Grip op jezelf, grip op je geld - Nancy van Os</h2><p>“Ik heb eigenlijk nooit een administratie gevoerd”, zei ze quasinonchalant. Een onderneemster met ruim twintig jaar ervaring en een bedrijf dat gewoon draaide. We raakten verder in gesprek en mijn verbazing steeg.</p><p>Jarenlang kwam er geld bij haar binnen en ging er nog harder uit. Ze werkte hard, zorgde voor haar klanten, loste problemen op en betaalde wat er betaald moest worden. Zonder iets te berekenen. Ze ging ervan uit dat het wel goed zat. Tot het moment dat het niet meer goed zat. Belastingen stapelden zich op, achterstanden groeiden en langzaam verdween iets wat veel ondernemers pas missen als het weg is: rust. Met als gevolg dat ze diep in de schulden belandde. “Maar binnenkort komt er een groot bedrag binnen. En dit keer ga ik het anders doen. Meer grip houden op mijn inkomsten en uitgaven.”</p><h3>Patronen sturen geld, niet andersom</h3><p>Helaas is zij geen uitzondering. Ik zie dit vaker bij de vrouwen die ik aan mijn spreektafel krijg. Als je van buiten kijkt, lijkt het vaak alsof alles goed loopt. Er is omzet, er is beweging, het bedrijf draait.<br>Maar achter de schermen zie ik vaak iets anders. Onrust. Geen overzicht. Niet omdat zij het niet kunnen, maar omdat niemand ze ooit heeft geleerd hoe geld écht werkt. Niet alleen de cijfers, maar ook het gedrag erachter. Want geld volgt gedrag en gedrag ontstaat uit patronen, overtuigingen en gewoontes.</p><h3>Vrouwen houden zich kleiner dan nodig</h3><p>Een andere vrouwelijke ondernemer had haar administratie wél op orde. Haar cijfers klopten, haar bedrijf draaide goed. En toch had ze constant het gevoel dat ze ruimte en rust miste. Ze bleef voorzichtig, bleef veilig, bleef net onder haar eigen plafond. Ik constateerde dat haar prijzen veel te laag waren voor de waarde die ze leverde. Ze gaf veel meer dan ze nam. Ze claimde geen ruimte terwijl die er wel was. Toen ik haar vroeg waarom, kwam het antwoord niet uit haar hoofd, maar van dieper: “Ik wil het niet kwijt raken.”</p><p>En daar zit vaak de kern. Veiligheid, angst, gewoonte. Oude overtuigingen die ooit zijn ontstaan en nog steeds sturen, vaak zonder dat iemand het doorheeft. Groeien is spannend omdat groter worden betekent dat je oude patronen moet loslaten. Jammer dat deze vrouw zich klein houdt. Ook hier raken geld en gedrag elkaar.&nbsp;</p><h3>Geld vertelt altijd een verhaal</h3><p>Wat ik doe, is ondernemers helpen om weer regie te krijgen. Op hun geld, hun keuzes en hun groei. Niet alleen door naar cijfers te kijken, maar juist door te kijken naar wat eronder zit. Want geld vertelt altijd een verhaal. Geld is zelden alleen een rekensom. Het is gedrag, gewoonte, geschiedenis.</p><ul><li>Niet kijken naar cijfers omdat het confronteert.</li><li>Te lief zijn in prijs en grenzen.</li><li>Altijd eerst zorgen voor anderen.</li><li>Bang zijn om te verliezen wat je hebt opgebouwd.</li><li>Blijven werken in plaats van sturen.</li></ul><p>Dat zijn geen financiële keuzes. Dat zijn patronen. En patronen houden je precies waar je nu staat, totdat je ze ziet en erkent.<br>En dat is waarom ik zo graag werk aan de innerlijke verandering én aan de externe verandering bij de vrouwen waarmee ik werk. Alleen cijfers aanpassen is niet genoeg. Alleen mindset veranderen ook niet. Echte groei ontstaat wanneer gedrag, keuzes en structuur samen veranderen.</p><h3>Grip op geld begint met bewustwording&nbsp;</h3><p>Echte verandering begint niet bij meer omzet of een nieuwe strategie. Het begint bij bewustwording. Zien wat je doet, begrijpen waarom en dan een andere keuze maken. Lef dus. Lef is niet harder werken. Lef is eerlijk kijken. Lef is erkennen dat je jezelf kleiner houdt dan nodig. Lef is stoppen met gewoontes die je niet meer dienen. Lef is je eigen plafond doorbreken, ook al voelt dat spannend.</p><p>Toen de eerste onderneemster uit dit verhaal inzicht kreeg, kwam haar rust terug. Toen de tweede haar waarde ging pakken, ontstond er ruimte. En allebei zeiden ze op een gegeven moment: “Waarom heb ik dit niet eerder gedaan?” Omdat niemand je leert hoe geld écht werkt. Niet alleen in cijfers, maar in gedrag, patronen en keuzes.</p><h3>Grootste blokkade is niet het geld, maar wat je over jezelf gelooft</h3><p>Grip op geld begint niet in je boekhouding. Het begint bij jou. Bij durven kijken, durven kiezen en durven groeien voorbij je oude grens. En zodra jij verandert, verandert je geld met je mee.</p><p><br></p><p><a data-mce-href="http://www.nancyvanos.com" href="http://www.nancyvanos.com" target="_blank" rel="noopener"><em>nancyvanos.com</em></a></p><p><em>@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless &amp; Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.</em></p><p><em>Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless &amp; Fabulous-sparkle.</em></p>

Grip op jezelf, grip op je geld - Nancy van Os

<figure id="figure-e2vxkuxwyrmlgbzmtm"><img id="e2vxkuxwyrmlgbzmtm" src="https://cdn.durable.co/blocks/2ZCB39pExSDRSHWhDDtsl2mSvbXbQCcuTXBDWzhhoJprf6lQSG3AiraVHFU7PPeh.jpg" alt="Lefwijf Rianne van Gerven blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Rianne van Gerven blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2ZCB39pExSDRSHWhDDtsl2mSvbXbQCcuTXBDWzhhoJprf6lQSG3AiraVHFU7PPeh.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Niet je diploma, maar... - Rianne van Gerven</h2><p>Mijn cv is goed gevuld. Hbo-opgeleid, vervolgopleidingen, post-hbo’s, trainingen en een coachingsopleiding. Maar een gevoel van onzekerheid en twijfel op tijden is mij niet vreemd. Een hoger opleidingsniveau maakt je niet immuun voor jezelf. En het zegt al helemaal niets over hoe je erin staat als mens.</p><p>Dat besef helpt mij om breder te kijken. In Nederland hechten we veel waarde aan opleidingen en diploma’s. Het zegt iets over aantoonbare bekwaamheid, maar het geeft ook status. Meer opleidingen, is een hogere status. Ik merk dat zelf al jaren in mijn werk als zorgverlener. Is dat reëel?&nbsp;</p><h3>‘… maar een verzorgende’</h3><p>Ik werk veel samen met ‘helpenden’ en ‘verzorgenden’. En ik betrap me er regelmatig op dat ik zoek naar woorden. Hoe noem je iemand zonder dat er meteen een negatieve lading aan hangt? Een veel gehoorde uitspraak is:</p><p>‘Zij is maar een helpende.’ Of: ‘Hij is maar een verzorgende.’ Dat maar doet pijn. Want het klopt niet. Deze collega’s zijn zó ontzettend waardevol. Ze staan dichtbij mensen, kennen hun ritme, voelen aan wat nodig is, zien kleine veranderingen en bouwen vaak een band op die niemand anders heeft.<br>Toch blijven we hen vaak benaderen vanuit opleidingsniveau in plaats van vanuit hun kennis, kunde en betrokkenheid. En dat zegt uiteindelijk meer over ons systeem dan over hun waarde.</p><h3>Wat er écht toe doet aan het bed van een cliënt</h3><p>Ik had een dienst in de technische thuiszorg en liep een woning binnen bij een terminale meneer die ik ging wassen en aankleden. Ik had op dat moment mijn hbo-opleiding, wijkverpleegkundige opleiding, technische thuiszorgopleiding en diverse andere achter de rug. Maar wat hij belangrijk vond? Niet mijn diploma’s of mijn functietitel.<br>Hij waardeerde dat ik betrokken was. Dat ik aandacht had voor wat hij nodig had. Dat ik efficiënt werkte, zonder gehaast te zijn. Dat ik oog had voor zijn familie. Dat ik verder dacht dan alleen de handeling. Hij was heel blij dat ik soepel zijn gehoorapparaat in kon doen. Daar heb ik niet al die opleidingen voor nodig gehad. Dat is wat telt. En dat geldt niet alleen in de zorg.</p><h3>Reflecteren, grenzen kennen en blijven leren</h3><p>Voor mij is dit de kern:&nbsp;</p><ul><li>Hoe goed kan je reflecteren?</li><li>Durf je te kijken naar jezelf?</li><li>Durf je te benoemen wat je wel kunt en wat niet?</li><li>Durf je nee te zeggen tegen iets dat je niet kúnt, niet omdat het spannend is, maar omdat het niet veilig of passend is?</li><li>Heb je de drive om je kennis en kunde te vergroten op de onderdelen waar je nog te leren hebt?</li></ul><p>Dat is geen kwestie van opleidingsniveau. Dat is een houding en gedachtegang. Iemand die goed kan reflecteren, grenzen kan aangeven en verantwoordelijkheid neemt voor de eigen ontwikkeling, is in de basis ontzettend kundig. Ongeacht mbo, hbo of iets daarboven of daaronder.</p><h3>Hbo versus mbo?</h3><p>We maken in Nederland vaak onderscheid. Hbo is theoretisch en hoogopgeleid. Mbo is praktisch en laagopgeleid. Maar waarom zetten we die twee tegenover elkaar? Juist samen versterken we elkaar. Ik vind het fijn om het grote plaatje te blijven zien, klinisch te redeneren, vooruit te denken. Mijn collega is misschien juist ijzersterk in het dagelijks uitvoeren van zorg, het herkennen van patronen en het opbouwen van een langdurige band. Dat is geen tegenstelling. Dat is een team. Het samenwerken aan goede zorg. Of iemand helpende, verzorgende of verpleegkundige is, maakt dan niet uit. Waar het om gaat, is: waar liggen iemands talenten?</p><h3>De loopbaanvraag die alles kantelde</h3><p>Ik zat ooit in een loopbaantraject. Ik was zoekende: waar word ik nu blij van in de zorg? De vragen die ik kreeg, waren simpel maar confronterend:<br></p><ul><li>Waar ben jij ontzettend goed in?</li><li>Waar krijg jij energie van?<br></li></ul><p>Ik wist het niet. Ik wist vooral wat me veel tijd en energie kostte. Administratie! Zoals het opstellen van indicaties voor de zorgverzekeraar, iets waar ik niet enthousiast van word en waar ik mezelf doorheen moet slepen. Dat besef was ongemakkelijk. Ik werd er zelfs onzeker van. Maar het was ook een enorm helpend. Niet: wat moet je nog leren? Maar: waar bén je goed in?</p><h3>Talent gericht werken vraagt lef</h3><p>Kijken naar talenten is ingewikkelder dan werken met vaste kaders. Het past minder netjes in functiebeschrijvingen en schema’s. Maar het levert zoveel meer op. Mensen voelen zich gezien. Blijven betrokken. Houden het langer vol. En in een wereld die steeds complexer wordt, waarin technologie en AI steeds meer overnemen, is juist dat menselijke stuk cruciaal. Nabijheid. Aandacht. Vakmanschap. Reflectie. Dat geldt in de zorg. Dat geldt in het bedrijfsleven. Dat geldt in heel Nederland.</p><p>Misschien is het tijd dat we minder vragen: ‘Welke diploma’s heb je?’ En vaker: ‘Waar ben jij goed in? Hoe kunnen we dat samen sterker maken?’</p><p><br></p><p><em>@ Rianne van Gerven laat als verpleegkundige, trainer, coach en spreker zien dat kleine aanpassingen grootse resultaten geven. Ze helpt zorgprofessionals grenzen te stellen door duidelijke communicatie en andere keuzes te durven maken. Gedreven door haar eigen ervaringen maakt Rianne de zorg elke dag een beetje leuker en makkelijker.</em></p><p><a data-mce-href="https://riannevangerven.nl" href="https://riannevangerven.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>riannevangerven.nl</em></a></p>

Niet je diploma, maar... - Rianne van Gerven

<figure id="figure-lsh11eu0y5mlewhaqb"><img id="lsh11eu0y5mlewhaqb" src="https://cdn.durable.co/blocks/fR9sK021qpVJSSloJzO74BmWn5pt3BKrqcSaeIIT89e4qsFPrvfcIyC9fLgTiDWB.png" alt="Lefwijf Miriam Nies blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Miriam Nies blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/fR9sK021qpVJSSloJzO74BmWn5pt3BKrqcSaeIIT89e4qsFPrvfcIyC9fLgTiDWB.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies</h2><p>Vandaag vieren we de eenentwintigste verjaardag van onze zonen, onze tweeling. Twee mooie jonge mannen zijn het, die het volwassen worden aan het ontdekken zijn en volop van het leven genieten.</p><p>Mijn weg naar hun zwangerschap was lang, onvoorspelbaar en pijnlijk. Het was een periode van teleurstellingen, wachten en hoop. Hoe ga je om met een allesoverheersende kinderwens wanneer zwangerschap jaar na jaar uitblijft</p><h3>Eerste kennismaking met het medische circuit</h3><p>Je bezoekt een arts die je doorverwijst naar de gynaecoloog die een kijkoperatie voorstelt. Een kijkoperatie? Na meer informatie stemden we in. De uitslag was verwarrend. Ik had endometriose, in vrij ernstige mate en ze hadden meteen maar een cyste verwijderd. Een cyste verwijderd? We begrepen het niet goed, we kregen uitleg over wat endometriose was. Slijmvlies groeit buiten de baarmoeder, hecht zich aan organen en gaat daar groeien. Dat veroorzaakt cystes, littekenweefsel en veel pijn. Wanneer de cystes te groot en te pijnlijk worden, moeten ze operatief verwijderd worden. We hoorden het aan, maar hadden na deze operatie vooral de hoop dat een zwangerschap nu wel zou volgen.&nbsp;</p><h3>Een lichaam dat steeds verder faalt</h3><p>Zwanger worden bleef uit. Operaties volgden elkaar op. Want het bleef niet bij deze ene kijkoperatie. Ik had zoveel buikpijn, zoveel pijnaanvallen. Er vormden zich steeds opnieuw cystes in mijn lijf. Er volgenden meerdere operaties. Ik had er geen grip op. De pijn overviel me voortdurend. Ik wist ’s morgens niet goed of ik zonder pijn de dag door zou komen, de dagen en de pijn waren onvoorspelbaar. Ik had wel medicatie, werd kunstmatig in de overgang gebracht, had hormoonbehandelingen, niets hielp.<br>De allesoverheersende pijn en onzekerheid, iedere dag. Soms zo heftig dat ik ervoor werd opgenomen. Ik kreeg dan een morfine-injectie om de pijn onder controle te krijgen, moest dan een nacht blijven en mocht daarna uitgeput weer naar huis. Onvoorspelbaar, zo waren m’n dagen. De pijn bepaalde veel.</p><h3>Angst. Onverzekerd ging ik naar mijn werk</h3><p>Ik had inmiddels een behoorlijk medisch dossier, dus toen ik van het ziekenfonds naar een particuliere verzekering moest gaan in verband met mijn werk als leerkracht, wilde geen enkele maatschappij mij hebben. Onverzekerd ging ik ’s morgens in de auto naar m’n werk. Als me maar niets overkomt, was waar ik iedere dag mee rondliep en als ik ’s avonds thuiskwam was ik opgelucht. Zo ontstond een angst. Ik had m’n lichaam niet onder controle, het was onvoorspelbaar. Alles overkwam ons, alles overkwam me. Ik werd bang.</p><h3>Blijheid naast verdriet om afscheid van het leven</h3><p>De eerste baby in onze familie werd geboren, een zoontje voor m’n broer en schoonzus. Ik was zo blij met hem. Ik was zo’n trotse tante. Ik kreeg alle ruimte om die tante te zijn die ik zo graag wilde zijn. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken hoe belangrijk hij voor me zou worden en hoe voor hem zorgen een stukje van m’n eigen gemis opvulde.</p><p>Maar er was ook verdriet. Veel verdriet om baby’tjes die stierven. In een paar jaar tijd hebben we in onze eigen familie, van heel dichtbij, of in de kring om ons heen meegemaakt dat vijf baby’s stierven. Stierven tijdens een voldragen zwangerschap of stierven toen ze een paar weken oud waren.&nbsp;</p><p>Het kindje van m’n zus en zwager… te vroeg geboren, na tien dagen overleden. We waren met z’n allen in het ziekenhuis, m’n zus en zwager waren bij de baby. Ik weet nog precies het moment dat m’n zus en zwager bij ons kwamen in dat kamertje: “Hij heeft het niet gehaald.’ Wat een intens verdriet. Wat een leegte. Ik kon niet meer, ik kon mijn gevoelens niet meer een plaatsje geven. Zo’n klein mannetje.<br>Enkele maanden later stonden we voor de derde keer in dat jaar weer bij een babygraf. Er was weer een baby’tje in onze familie overleden. Het was teveel. Waarom was er zoveel strijd in deze jonge kinderlevens?&nbsp;</p><h3>Medische trajecten en teleurstellingen</h3><p>Over een periode van negen jaar werd ik regelmatig opgenomen en geopereerd. De artsen vertelden dat de kans op een spontane zwangerschap steeds kleiner werd. We kwamen in aanmerking voor een medisch traject. Voordat we het medische traject in zouden stappen hebben we veel tijd genomen met z’n tweeën. Veel gebeden, veel gepraat. We zijn eraan begonnen.</p><p>Zeven pittige, medische trajecten om zwanger te worden hebben we gehad maar iedere keer was daar de teleurstelling als bleek dat het niet gelukt was. We wilden zo graag een kindje, met kinderen werken, kinderen in ons leven hebben, het verlangen zat zo diep. Waarom zoveel pijn, waarom zoveel operaties en waarom zo’n strijd rond kinderlevens zo dichtbij?</p><h3>Schuld, wanhoop en dóór met overleven</h3><p>We rouwden om de kindjes die gestorven waren, we rouwden om het kindje waar we zelf zo naar verlangden maar dat maar niet kwam. God is soeverein, dat bleven we zeggen en geloven maar de hele kwestie rond leven en dood… we begrepen het niet meer. Alles leek zo willekeurig: de een kreeg geen kind, de ander een levend kind, de ander een dood kind. En ik? Ik kon niet meer, het ging fysiek erg slecht met me en mentaal was ik op. Het was zo tegenstrijdig. Verschrikkelijke onvoorspelbare pijnaanvallen en er was veel verdriet.</p><p>Maar ik moest door, door met leven, door met overleven. Ik schakelde m’n lijf uit, het liet me zo in de steek. Mijn hart was gebroken. Ik voelde me schuldig naar mijn man, mijn lichaam faalde, ik faalde. Ik ging steeds meer in mijn eigen bubbel en besloot dat ik met buitenstaanders niet meer wilde praten over baby’s en zwangerschappen, ik werd letterlijk misselijk als gesprekken over baby’s gingen of als ik weer op kraamvisite moest.</p><p>Ik werd banger. Blijven hopen op een eigen kindje werd steeds moeilijker. Ik vond het zo oneerlijk, we hielden zoveel van elkaar, er was zoveel liefde, waarom mocht daar geen kindje bij? We hadden zoveel om te geven. En waarom stierven kindjes van mensen waar we zoveel van hielden? Ik bad. Geen mooie gebeden. Geen sterke gebeden. Maar eerlijke. Soms boos. Soms wanhopig. Soms stil. Ik had allerlei gesprekken met God en kon alleen maar uitroepen: ‘Houd me vast!’</p><h3>Een nieuw perspectief aan de horizon</h3><p>We leefden met de dag, we vonden een weg met elkaar. Hielden rekening met de pijn, m’n lijf stond in de overleefstand. Toen, op een dag, kwamen we in contact met een echtpaar uit &nbsp;Aruba dat een kinderhuis op Aruba wilde opzetten. Ze zouden dit niet alleen doen maar wilden dit samen met een ander echtpaar doen. Ons hart ging tekeer, we keken elkaar aan. Zouden wij dat andere echtpaar mogen zijn? En we wisten: DIT IS VOOR ONS! Dit gaan we doen, hier gaan we voor.&nbsp;</p><p>En zo begon een andere weg. Een weg van contacten leggen, netwerken, voorbereiden, bezinnen en bidden. En ook ontslag nemen, solliciteren en huis verkopen. Een weg om ons voor te bereiden op emigratie naar Aruba. Heel voorzichtig groeide er weer een beetje hoop in ons leven…</p><p>Maar wat wij toen nog niet konden overzien, was dat deze hoop ons zou meenemen naar een plek waar verlangen en loslaten elkaar zouden raken. Waar geloof opnieuw alles zou vragen. En dat onze diepste wens onverwacht dichterbij zou komen…</p><p><em>Wordt vervolgd.</em></p><p><br></p><p><em>@ Miriam Nies is de oprichter van HELEHOOP waar jongeren met autisme in een veilige, kleine setting kunnen groeien en creëren. Zij is oud-leerkracht in het speciaal onderwijs en autismecoach en woonde en werkte jarenlang op Aruba met man en kinderen.</em><br><em>Miriam maakte een intensieve medische reis door waarbij de weg van pijn en genezing haar een diepe passie heeft gegeven voor heling, verbinding en vergeving - geworteld in haar geloof in God. Miriams motto: waar littekens helen, kan nieuw leven ontstaan.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.helehoop.nl" href="http://www.helehoop.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>helehoop.nl</em></a></p><p><br></p><p><br></p>

Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies

<figure id="figure-j09umk1ksmml98sdx8" class=""><img id="j09umk1ksmml98sdx8" src="https://cdn.durable.co/blocks/20q0sph1wuE4XyvWjBfT6q5Hg7ry35jcOVTQTTlHXWzWKicM4R4AtKuendvfdg8M.jpg" alt="Lefwijf Ria de Groot blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Ria de Groot blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 70%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="70%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/20q0sph1wuE4XyvWjBfT6q5Hg7ry35jcOVTQTTlHXWzWKicM4R4AtKuendvfdg8M.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 70%;"></figure><h2>Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot</h2><p>Zou jij je kind verstoten? Wat als afwijzing niet zo eenvoudig ligt. En hoe snel gaat het, iemand afwijzen zonder dat je het zelf doorhebt? Dat kan ook gaan over een partner, vriend of collega. Kun je dat zien wanneer je dat doet?</p><p>De zon kwam langzaam op boven de heuvels van Venda. Zoals altijd verdween de schemer snel en voelde je de warmte van de zon in het Zuid-Afrikaanse thuisland. In de verte reed een auto over de roodgekleurde stofweg, een grote stofwolk er achteraan. In de verspreid staande witte gebouwen van het ziekenhuis in het dal lagen zo’n zeshonderd patiënten, hoewel er slechts vijfhonderd metalen bedden stonden op de verschillende afdelingen. Sommige patiënten lagen op een matrasje op de grond.&nbsp;</p><h3>De schrik</h3><p>In de verloskamer was zojuist een bevalling afgerond. Een jonge vrouw had een klein jongetje op de wereld gezet. Alles was goed gegaan. Toch schrokken de aanwezigen even bij de aanblik van deze kleine baby. Zijn lip en bovenkaak waren niet goed gegroeid. Hij had een opening in zijn bovenlip die doorliep naar zijn neus. Een dubbelzijdige lip- en kaakspleet.</p><p>Dit betekende dat de baby waarschijnlijk een aantal operaties nodig had om dit te dichten en hem te kunnen laten drinken. Ook de moeder schrok, wikkelde hem in een dekentje en hield hem dicht tegen zich aan. Alsof ze hem wilde beschermen tegen de blikken van andere mensen. De vader, die in de gang wachtte, kreeg te horen dat hij naar zijn vrouw en zoon mocht gaan. En dat het kindje een dubbelzijdige lip- en kaakspleet had. Hij schrok enorm. Toen hij bij zijn vrouw kwam keek hij niet naar het kindje. Hij ging naast haar zitten en wendde zijn hoofd af, daarmee aangevend dat hij geen kindje wilde met een handicap. De arts keek het even aan en kreeg toen een idee. Deze arts was mijn man. Hij nam een beslissing, pakte de telefoon en belde mij op.</p><h3>Het plan</h3><p>Ik zat in ons huis, een paar honderd meter bij het ziekenhuis vandaan en had net onze tweejarige zoon uit bed gehaald en aangekleed. Ik was bezig hem zijn ontbijt te geven en keek ondertussen met een glimlach naar de kleine peuter die vrolijk in zijn stoel zat en van alles aanwees. Onze zoon was geboren met een tweezijdige lip- en kaakspleet en inmiddels geopereerd. Een vrolijk mannetje waar we enorm van genoten. Toen ik van mijn man hoorde over de baby die deze ochtend was geboren was het plan snel gemaakt. Ik deed mijn slippers uit, mijn schoenen aan en tilde mijn zoon op om naar het ziekenhuis te gaan.</p><h3>Hij stak zijn handen uit</h3><p>Daar zag ik de moeder zitten met haar pasgeboren zoon dicht tegen zich aan. De vader ernaast met een afgewend hoofd. Ik keek eerst naar de baby en schrok ook even. Het is nooit een mooie aanblik, vooral niet in zo’n klein gezichtje. Maar ik glimlachte naar de moeder en feliciteerde haar met haar zoon. Toen ging ik zitten met mijn zoon op schoot en vertelde beide ouders dat ook wij een kindje hebben dat geboren is met een dubbelzijdige lip- en kaakspleet. Ik vertelde over de operaties en verder deed onze kleine zoon het werk. Hij keek vrolijk rond en brabbelde wat. Heel langzaam zag ik de vader zijn hoofd draaien en vol aandacht kijken naar onze zoon. Daarna draaide hij zijn hoofd verder en keek naar het kleine bundeltje dat zijn vrouw vasthield. Hij deed het dekentje wat opzij. Wat toen gebeurde was zo ontroerend. Hij stak zijn handen uit en de moeder legde de baby in zijn armen. De vader trok het beschermend tegen zich aan.&nbsp;</p><p>Er was nog een lange weg te gaan voor dit kleine jongetje en zijn ouders. Het belangrijkste was dat ze hem aanvaardden zoals hij in de wereld was gekomen. De basis was gelegd.<br>Hoe is dat bij jou? Kun jij aanvaarden wat God of het lot je geeft? Of scherm je je af voor de pijn die sommige gebeurtenissen veroorzaken. Heb je recht op wat beters in jouw ogen?<br><br></p><p>Verwachting<br>is vol hoop<br>zij voelt het leven<br>in haar buik bewegen</p><p>Haar hand<br>ligt op haar buik<br>waar het kindje groeit<br>en beweegt</p><p>Wat zou het zijn?<br>Een meisje<br>met krullend haar<br>en dansende voetjes?</p><p>Of een jongetje,<br>stoer en sterk.<br>Ze ziet hem lopen<br>in haar gedachten.</p><p>De bevalling<br>is een tunnel van pijn.<br>Ze is sterk.<br>Een oerschreeuw en het kindje is daar.</p><p>Met het kindje<br>is ook de verwachting<br>gebroken.<br>Hij is niet gaaf.</p><p>Verwachtingen&nbsp;<br>breken zomaar.<br>Het doet veel pijn,<br>het licht dimt.</p><p>De keuze is<br>of je de gebrokenheid<br>kunt omarmen<br>omdat het bij het leven hoort.</p><p>Of wijs je het af,<br>ontken je de pijn<br>en sluit je je<br>daarin op.</p><p>Laten we door onze pijn<br>de wonden bij de ander zien.<br>Laat onze pijn spreken<br>zodat het een doorgang wordt<br>naar een andere weg.</p><p><br></p><p><em>@ Ria de Groot voelt zich voortdurend op ontdekkingsreis met nieuwe stappen en nieuwe lessen waarbij haar zes adoptiekinderen spiegels voor haar zijn. In 2010 volgde ze, na 25 jaar thuisblijfmoeder, de opleiding Contextuele Hulpverlening en had haar eigen praktijk. Daarnaast werkte ze met verslaafde ex-gedetineerden. Het motto van Ria is: ieder mens is kostbaar en heeft een verhaal te vertellen.&nbsp;</em></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>

Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot

<figure id="figure-8jzxxfzpwml7yfckm" class=""><img id="8jzxxfzpwml7yfckm" src="https://cdn.durable.co/blocks/cywBllfO0N6lJ06RRVLvl3ZLzEiG1cCYvXvMHdWPekqqPnM1oB6elnwte3yFBPTX.jpg" alt="Lefwijf Agnes van Vreede blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Agnes van Vreede blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/cywBllfO0N6lJ06RRVLvl3ZLzEiG1cCYvXvMHdWPekqqPnM1oB6elnwte3yFBPTX.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Familieopstellingen heilzaam? - Agnes van Vreede-Dunnewijk&nbsp;</h2><p>Waar gordelroos al niet toe leidt. Een zeer heftige en pijnlijke gordelroos op mijn arm bleek voor mij de trigger om een familieopstelling te doen. Want waar komen pijn, verstrikkingen en patronen vandaan? Wellicht dat inzicht in mijn voorouderlijn helend zou kunnen werken. Wat denk jij?</p><h3>Onbewust boos in mijn vrouwenlijn</h3><p>Voor mijn gevoel ging de opstelling over mijn vrouwenlijn die mij iets wilde laten zien over de gordelroos. Maar er kwam iets heel anders naar voren dan waar ik zelf om vroeg. De dame bij wie ik familieopstellingen deed (dame A) noemde mij steeds Astrid in plaats van Agnes. Een week daarna was ik bij een andere dame (dame B) en ook zij bleef mij Astrid noemen. Hmmm… toeval? Beide dames hebben de opleiding familieopstellingen gevolgd. Dame A is heel sterk in het stellen van vragen en dame B voelt ontzettend veel aan. Een ideale combinatie.&nbsp;</p><p>Tijdens de opstelling legde ik een matje neer. Dame B ging daarop staan om mij te representeren en daarna mijn moeder (op een ander matje). Ook mijn oma en mijn overgrootmoeder kwamen aan de beurt. Elke keer kwam hetzelfde gevoel naar boven: boosheid. Ik was ‘onbewust boos’.</p><h3>Patronen die zich herhalen in generaties</h3><p>Een jaar daarvoor had ik een familieopstelling bij dame C. Zij vertelde dat mijn moeder op 8 december 1972 boos op mij is geworden, bewust boos. Ik was toen acht jaar oud. Deze datum had zij uitgemeten met een biosensor (een energetisch meetinstrument dat ik zelf ook gebruik). De reden is mij onbekend, wat ik me wél herinner is dat ik daarna niet meer wilde dat mijn moeder boos op mij zou zijn. Vanaf dat moment ben ik me gaan terugtrekken en mezelf klein gaan houden.</p><p>Thema’s die naar voren kwamen tijdens de familieopstelling bij dame A zijn bij mij, mijn moeder, oma en overgrootmoeder: geen acceptatie, vol verwijten, gekwetst, klein gehouden, teleurgesteld in de wereld en overleven. Bepaalde situaties herhalen zich soms in volgende generaties in de vorm van patronen, gebeurtenissen en emoties.</p><h3>Niet gehoord en niet gezien</h3><p>Na de familieopstelling ging ik naar huis. Dame A en dame B praatten nog even door over de naam Astrid. Uiteindelijk kwamen zij tot de conclusie dat Astrid mijn betovergrootmoeder die bekend stond als heks en is gestorven door een vloek. Dame B voelde dat Astrid nauwelijks een begrafenis heeft gehad. Ze is niet gezien en niet gehoord, ze was ineens ‘weg’. Astrid wilde nog gehoord en gezien worden. Ze verdiende het om begraven of gecremeerd te worden, een mooi plekje te krijgen. Door mij kreeg ze alsnog de aandacht.&nbsp;</p><p>Na de sessies vertrokken mijn man en ik naar Amerika. We hebben daar zestien dagen rondgereisd en ik heb daar de rust gekregen die ik zo nodig had. Ik heb ergens het gevoel dat ik de reïncarnatie ben van betovergrootmoeder Astrid. Ze is altijd bij me geweest zonder dat ik me daar ooit bewust van was. Nu weet ik: het is goed zo. Ik ben weer een laagje dieper gegaan. Van de ui is opnieuw een laagje afgepeld. Door mijn voorouderlijn te helen, voel ik me lichter en kan nóg meer mezelf zijn.</p><p>Geloof jij in familieopstellingen of heb je een geloof? Of ben je zoekende? Jij mag zeker jouw eigen weg hierin zoeken. Volg vooral je eigen pad.</p><p><br></p><p><em>@ Agnes van Vreede-Dunnewijk is een ondernemende, liefdevolle, integere dame die mensen helpt groeien in rust, energie en balans met ruimte voor eigen tempo en waarheid bij het Vital Five Your Life team. Daarnaast is zij holistisch begeleider in haar praktijk Vrede met Jezelf. Agnes is een echte verbinder, doorzetter, optimist en familiemens met een groot hart voor haar man, twee dochters, schoonzoon, kleinzoon en hondjes Ollie &amp; Sammie. Ze leeft vanuit muzikaliteit, spiritualiteit, vrijheid en blijheid; een weerspiegeling van haar innerlijke vrede met zichzelf.</em></p><p><em><a data-mce-href="http://www.vitalfiveyourlife.com/agnes-business" href="http://www.vitalfiveyourlife.com/agnes-business" target="_blank" rel="noopener">vitalfiveyourlife.com/agnes-business</a> &amp; <a data-mce-href="http://www.vredemetjezelf.nl" href="http://www.vredemetjezelf.nl" target="_blank" rel="noopener">vredemetjezelf.nl</a></em></p>

Familieopstellingen heilzaam? - Agnes van Vreede-Dunnewijk

<figure id="figure-3bfkuj088kml7tc8mb"><img id="3bfkuj088kml7tc8mb" src="https://cdn.durable.co/services/2afoRaxOk8GAyhUNmd6Jy1Nfoip0Pc2AFYGijlLJ5mN0WvFw7HxqfcMNNs2TG3WM.jpg" alt="Lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="5%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/services/2afoRaxOk8GAyhUNmd6Jy1Nfoip0Pc2AFYGijlLJ5mN0WvFw7HxqfcMNNs2TG3WM.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;"></figure><h2>Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard&nbsp;</h2><p>Ik leerde al vroeg dat ik fel, te direct en ongemakkelijk kon zijn met de woorden die ik gebruikte. Dus leerde ik afwegen en aanpassen. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat het veiliger voelde om woorden bij me te houden; ik wilde niemand afstoten.</p><p>Langzaam ontdekte ik wat woorden kunnen doen. Niet als uitleg, niet als verantwoordelijkheid, maar als beweging. Woorden en verhalen kunnen iets losmaken wat vast is komen te zitten. Ze kunnen ruimte geven waar eerst spanning zat en herinneren aan wat onderweg is ingeslikt, ook bij mezelf.</p><h3>Schuilen achter stilte</h3><p>Zo betrapte ik mezelf tijdens en na het verlies van mijn dochtertje erop dat ik oude patronen weer aannam en voor de veilige weg koos, omdat schuilen achter stilte eenvoudiger voelde.</p><p>Tijdens het rouwen om het verlies van mijn dochtertje kreeg ik de meest bizarre opmerkingen en vragen naar mijn hoofd geslingerd. Zo werd mij argwanend en met een beoordelende blik gevraagd: “Kon je het kindje niet gewoon redden? In deze tijd is de technologie toch wel zo ver dat ze gezonde zwangerschappen kunnen redden? Vooral als je zo ver in je zwangerschap bent?” Ik knikte. Meer kwam er niet uit.</p><h3>Het brandde op mijn tong</h3><p>Maar vanbinnen begon iets te schuiven wat ik niet meteen onder woorden kon brengen. De opmerking trok oude lijnen open. Ze bracht me niet alleen terug naar de pijn maar ook naar patronen waarvan ik dacht dat ze voorbij waren. Mijn mond bleef dicht terwijl mijn hoofd overliep.</p><p>Want wat ik had willen zeggen, brandde op mijn tong. Dat je tijdens iemands rouw niet gaat speculeren over wat er wel of niet is gedaan om een leven te redden. Dat je je oordeel voor je houdt als iemand net haar kind heeft verloren. Dat sommige vragen geen vragen zijn, maar steken onder water. Maar ik slikte mijn woorden in.</p><p>En daar gebeurde het weer. Ik koos voor stilte. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat spreken op dat moment te veel energie kostte. Het heeft mij tijd gekost om los te komen van mijn eigen martelkettingen en mijn stem niet langer te bedwingen. Maar ondanks alles is mijn stem niet verdwenen, alleen teruggedrongen.</p><h3>Het begin van kracht</h3><p>Ik wens niemand deze stilte toe. En toch hoeft stilte niet het einde te zijn, maar het begin van beweging. Dit verhaal is voor mij niet afgerond, maar wel de reden waarom ik mijn stem weer laat horen. Noemt men je dan lastig? Dan maar. Soms begint kracht precies daar waar je stopt met jezelf kleiner maken.</p><p><br></p><p><em>@ Udritcha Millerson-Richard is een gedreven vrouw die gelooft dat iedereen een plek verdient om gehoord te worden. Met haar open blik en achtergrond in sociaal-cultureel werk zoekt ze als mediaspecialist in spé steeds naar manieren om ruimte te bieden aan nieuwe perspectieven en om verhalen tot hun recht te laten komen.</em></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

Grip op jezelf, grip op je geld - Nancy van Os

Niet je diploma, maar... - Rianne van Gerven

Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies

Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot

Familieopstellingen heilzaam? - Agnes van Vreede-Dunnewijk

Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard