Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot

Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot

Zou jij je kind verstoten? Wat als afwijzing niet zo eenvoudig ligt. En hoe snel gaat het, iemand afwijzen zonder dat je het zelf doorhebt? Dat kan ook gaan over een partner, vriend of collega. Kun je dat zien wanneer je dat doet?

De zon kwam langzaam op boven de heuvels van Venda. Zoals altijd verdween de schemer snel en voelde je de warmte van de zon in het Zuid-Afrikaanse thuisland. In de verte reed een auto over de roodgekleurde stofweg, een grote stofwolk er achteraan. In de verspreid staande witte gebouwen van het ziekenhuis in het dal lagen zo’n zeshonderd patiënten, hoewel er slechts vijfhonderd metalen bedden stonden op de verschillende afdelingen. Sommige patiënten lagen op een matrasje op de grond. 

De schrik

In de verloskamer was zojuist een bevalling afgerond. Een jonge vrouw had een klein jongetje op de wereld gezet. Alles was goed gegaan. Toch schrokken de aanwezigen even bij de aanblik van deze kleine baby. Zijn lip en bovenkaak waren niet goed gegroeid. Hij had een opening in zijn bovenlip die doorliep naar zijn neus. Een dubbelzijdige lip- en kaakspleet.

Dit betekende dat de baby waarschijnlijk een aantal operaties nodig had om dit te dichten en hem te kunnen laten drinken. Ook de moeder schrok, wikkelde hem in een dekentje en hield hem dicht tegen zich aan. Alsof ze hem wilde beschermen tegen de blikken van andere mensen. De vader, die in de gang wachtte, kreeg te horen dat hij naar zijn vrouw en zoon mocht gaan. En dat het kindje een dubbelzijdige lip- en kaakspleet had. Hij schrok enorm. Toen hij bij zijn vrouw kwam keek hij niet naar het kindje. Hij ging naast haar zitten en wendde zijn hoofd af, daarmee aangevend dat hij geen kindje wilde met een handicap. De arts keek het even aan en kreeg toen een idee. Deze arts was mijn man. Hij nam een beslissing, pakte de telefoon en belde mij op.

Het plan

Ik zat in ons huis, een paar honderd meter bij het ziekenhuis vandaan en had net onze tweejarige zoon uit bed gehaald en aangekleed. Ik was bezig hem zijn ontbijt te geven en keek ondertussen met een glimlach naar de kleine peuter die vrolijk in zijn stoel zat en van alles aanwees. Onze zoon was geboren met een tweezijdige lip- en kaakspleet en inmiddels geopereerd. Een vrolijk mannetje waar we enorm van genoten. Toen ik van mijn man hoorde over de baby die deze ochtend was geboren was het plan snel gemaakt. Ik deed mijn slippers uit, mijn schoenen aan en tilde mijn zoon op om naar het ziekenhuis te gaan.

Hij stak zijn handen uit

Daar zag ik de moeder zitten met haar pasgeboren zoon dicht tegen zich aan. De vader ernaast met een afgewend hoofd. Ik keek eerst naar de baby en schrok ook even. Het is nooit een mooie aanblik, vooral niet in zo’n klein gezichtje. Maar ik glimlachte naar de moeder en feliciteerde haar met haar zoon. Toen ging ik zitten met mijn zoon op schoot en vertelde beide ouders dat ook wij een kindje hebben dat geboren is met een dubbelzijdige lip- en kaakspleet. Ik vertelde over de operaties en verder deed onze kleine zoon het werk. Hij keek vrolijk rond en brabbelde wat. Heel langzaam zag ik de vader zijn hoofd draaien en vol aandacht kijken naar onze zoon. Daarna draaide hij zijn hoofd verder en keek naar het kleine bundeltje dat zijn vrouw vasthield. Hij deed het dekentje wat opzij. Wat toen gebeurde was zo ontroerend. Hij stak zijn handen uit en de moeder legde de baby in zijn armen. De vader trok het beschermend tegen zich aan. 

Er was nog een lange weg te gaan voor dit kleine jongetje en zijn ouders. Het belangrijkste was dat ze hem aanvaardden zoals hij in de wereld was gekomen. De basis was gelegd.
Hoe is dat bij jou? Kun jij aanvaarden wat God of het lot je geeft? Of scherm je je af voor de pijn die sommige gebeurtenissen veroorzaken. Heb je recht op wat beters in jouw ogen?

Verwachting
is vol hoop
zij voelt het leven
in haar buik bewegen

Haar hand
ligt op haar buik
waar het kindje groeit
en beweegt

Wat zou het zijn?
Een meisje
met krullend haar
en dansende voetjes?

Of een jongetje,
stoer en sterk.
Ze ziet hem lopen
in haar gedachten.

De bevalling
is een tunnel van pijn.
Ze is sterk.
Een oerschreeuw en het kindje is daar.

Met het kindje
is ook de verwachting
gebroken.
Hij is niet gaaf.

Verwachtingen 
breken zomaar.
Het doet veel pijn,
het licht dimt.

De keuze is
of je de gebrokenheid
kunt omarmen
omdat het bij het leven hoort.

Of wijs je het af,
ontken je de pijn
en sluit je je
daarin op.

Laten we door onze pijn
de wonden bij de ander zien.
Laat onze pijn spreken
zodat het een doorgang wordt
naar een andere weg.

@ Ria de Groot voelt zich voortdurend op ontdekkingsreis met nieuwe stappen en nieuwe lessen waarbij haar zes adoptiekinderen spiegels voor haar zijn. In 2010 volgde ze, na 25 jaar thuisblijfmoeder, de opleiding Contextuele Hulpverlening en had haar eigen praktijk. Daarnaast werkte ze met verslaafde ex-gedetineerden. Het motto van Ria is: ieder mens is kostbaar en heeft een verhaal te vertellen.