Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard
Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard
Ik leerde al vroeg dat ik fel, te direct en ongemakkelijk kon zijn met de woorden die ik gebruikte. Dus leerde ik afwegen en aanpassen. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat het veiliger voelde om woorden bij me te houden; ik wilde niemand afstoten.
Langzaam ontdekte ik wat woorden kunnen doen. Niet als uitleg, niet als verantwoordelijkheid, maar als beweging. Woorden en verhalen kunnen iets losmaken wat vast is komen te zitten. Ze kunnen ruimte geven waar eerst spanning zat en herinneren aan wat onderweg is ingeslikt, ook bij mezelf.
Schuilen achter stilte
Zo betrapte ik mezelf tijdens en na het verlies van mijn dochtertje erop dat ik oude patronen weer aannam en voor de veilige weg koos, omdat schuilen achter stilte eenvoudiger voelde.
Tijdens het rouwen om het verlies van mijn dochtertje kreeg ik de meest bizarre opmerkingen en vragen naar mijn hoofd geslingerd. Zo werd mij argwanend en met een beoordelende blik gevraagd: “Kon je het kindje niet gewoon redden? In deze tijd is de technologie toch wel zo ver dat ze gezonde zwangerschappen kunnen redden? Vooral als je zo ver in je zwangerschap bent?” Ik knikte. Meer kwam er niet uit.
Het brandde op mijn tong
Maar vanbinnen begon iets te schuiven wat ik niet meteen onder woorden kon brengen. De opmerking trok oude lijnen open. Ze bracht me niet alleen terug naar de pijn maar ook naar patronen waarvan ik dacht dat ze voorbij waren. Mijn mond bleef dicht terwijl mijn hoofd overliep.
Want wat ik had willen zeggen, brandde op mijn tong. Dat je tijdens iemands rouw niet gaat speculeren over wat er wel of niet is gedaan om een leven te redden. Dat je je oordeel voor je houdt als iemand net haar kind heeft verloren. Dat sommige vragen geen vragen zijn, maar steken onder water. Maar ik slikte mijn woorden in.
En daar gebeurde het weer. Ik koos voor stilte. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat spreken op dat moment te veel energie kostte. Het heeft mij tijd gekost om los te komen van mijn eigen martelkettingen en mijn stem niet langer te bedwingen. Maar ondanks alles is mijn stem niet verdwenen, alleen teruggedrongen.
Het begin van kracht
Ik wens niemand deze stilte toe. En toch hoeft stilte niet het einde te zijn, maar het begin van beweging. Dit verhaal is voor mij niet afgerond, maar wel de reden waarom ik mijn stem weer laat horen. Noemt men je dan lastig? Dan maar. Soms begint kracht precies daar waar je stopt met jezelf kleiner maken.
@ Udritcha Millerson-Richard is een gedreven vrouw die gelooft dat iedereen een plek verdient om gehoord te worden. Met haar open blik en achtergrond in sociaal-cultureel werk zoekt ze als mediaspecialist in spé steeds naar manieren om ruimte te bieden aan nieuwe perspectieven en om verhalen tot hun recht te laten komen.