Blog

<figure id="figure-71p8v1gb3vm4qru1ev" class=""><img id="71p8v1gb3vm4qru1ev" src="https://cdn.durable.co/profile/eEervZeKW97UpkPsaocNSVgQTyLz3oQmjgHwAS1LUSvwjNoqp3zlAqUhqmlIpbDz.jpg" alt="Blog van lefwijf Peggy Senchi op Lefwijf.nl" title="Blog van lefwijf Peggy Senchi op Lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/profile/eEervZeKW97UpkPsaocNSVgQTyLz3oQmjgHwAS1LUSvwjNoqp3zlAqUhqmlIpbDz.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>De vrouw die door de weken heen rende - Peggy Senchi</h2><p>Elke ochtend als ik mezelf klaarmaak om naar kantoor te gaan, kijk ik in de spiegel en denk: ‘Dit is niet het leven dat ik wil leiden’.&nbsp;</p><p>Ik heb alles wat je op papier als succesvol zou bestempelen: een baan met een stabiel en goed inkomen, maar iets knaagt aan me. Het is alsof mijn ziel roept om een andere weg. Een weg die leidt naar waar ik nu ben: een zelfstandig life(style) coach, een lefwijf dat met volle overtuiging heeft gekozen voor haar passie en haar missie.</p><h3>Lessen uit het verleden: luisteren naar je ziel</h3><p>Ik heb afscheid genomen van de commerciële wereld, een wereld waarin ik me steeds vaker verstikt voelde. Het was een wereld waarin giftig leiderschap de boventoon voerde, waar cijfers en targets belangrijker waren dan mensen, voor mijn gevoel. En ik? Ik wil juist mensen helpen, niet op oppervlakkig maar op een dieper niveau. Ik wil betekenisvol werk doen en impact maken. Bewust hiervoor kiezen, was niet makkelijk maar wel noodzakelijk. Met name voor mijn mentale gesteldheid. Van het verleden heb ik geleerd dat je geestelijk uitgeput kan raken als je ziel schreeuwt om iets anders en je geeft er geen gehoor aan.</p><h3>Een nalatenschap met betekenis</h3><p>Het gesprek met mijn man over mijn nalatenschap was een keerpunt. We zaten aan de eettafel, kop thee in de hand, terwijl ik mijn gedachten uitsprak:&nbsp;</p><p>‘Ik realiseer me dat ik mijn moeder, oma's, vader en opa's, die nu allemaal zijn overleden, eigenlijk helemaal niet of niet goed heb gekend. Waar hielden ze van? Wat was hún missie in het leven? Waren ze gelukkig? Dat wil ik dus anders doen. Ik wil dat mijn nageslacht mij kent, mijn verhaal kent en begrijpt waarom ik de keuzes heb gemaakt die ik heb gemaakt. Als ik er niet meer ben, wil ik dat onze kinderen en kleinkinderen weten wie ik echt was. Niet alleen als de vrouw die door de weken heen rende en werkte, maar degene die haar leven leefde vanuit haar hart.’</p><p>Hij keek me aan en zei alleen maar: “Doe het dan. Ga ervoor.” Die simpele woorden gaven me de moed die ik nodig had.</p><h3>Inspireren door lef te tonen</h3><p>Mijn verhaal vertellen in LEFWIJF Empowers is een eerste stap. Ik wil nog meer vertellen, wie weet in een (auto)biografie. Lef betekent voor mij niet dat je nooit bang bent. Het betekent dat je de angst voelt, de risico’s kent, maar het toch doet. Het betekent dat je je comfortzone verlaat en een nieuwe stap zet, zelfs als je niet weet waar het je zal brengen. Het betekent trouw blijven aan wat er in je hart leeft, hoe eng of onzeker het ook mag voelen.</p><p>Ik ben een Lefwijf geworden omdat ik heb geleerd dat het leven te kort is om niet je eigen pad te bewandelen. Het leven is te waardevol om te blijven hangen in situaties waarin je je ziel verliest. Als coach wil ik anderen inspireren om hetzelfde te doen: hun waarheid vinden, hun pad volgen en hun leven op hun eigen voorwaarden leiden.&nbsp;</p><h3>Mijn nalatenschap: moed is doen</h3><p>Wat ik wil nalaten? Het besef dat moed niet iets is wat je hebt, maar iets wat je doet. Dat je altijd kunt kiezen voor jezelf, voor je dromen, voor wat je echt belangrijk vindt en dat je je mag uitspreken over onrecht. Dat is mijn nalatenschap en dat is waarom ik een Lefwijf ben geworden.</p><p><br></p><p><em>@ Peggy Senchi is een gepassioneerde life(style) coach die anderen inspireert om moedig hun eigen pad te volgen en vanuit hun hart te leven. Met haar persoonlijke verhaal en authentieke aanpak helpt ze mensen betekenisvolle keuzes te maken en hun leven op hun eigen voorwaarden te leiden. <a data-mce-href="https://www.ssenchi.nl/" href="https://www.ssenchi.nl/" target="_blank" rel="noopener">ssenchi.nl</a></em></p>

De vrouw die door de weken heen rende - Peggy Senchi

<figure id="figure-iyd0n2im18m49z2ykw" class=""><img id="iyd0n2im18m49z2ykw" src="https://cdn.durable.co/blocks/2elHMRe8ONuefGSmNG0r32vbcGzbFU8gSBsOmvQ8qf4IY1zSkJM0rvruwK73seIw.jpg" alt="Aquarel, limerick en blog van lefwijf Luc Schouten op lefwijf.nl" title="Aquarel, limerick en blog van lefwijf Luc Schouten op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="Aquarel, limerick &amp; blog van Luc Schouten" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2elHMRe8ONuefGSmNG0r32vbcGzbFU8gSBsOmvQ8qf4IY1zSkJM0rvruwK73seIw.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"><figcaption class="body-normal text-gray-500 mt-2">Aquarel, limerick &amp; blog van Luc Schouten</figcaption></figure><p><em>Een ijsvogel uit De Wilgen, Lowietje genaamd</em><br><em>Had zijn eerste vleugelslagen zorgvuldig geraamd</em></p><p><em>Hij was onmogelijk te temmen</em><br><em>Tot nét voor hij niet meer kon remmen</em></p><p><em>En hij dacht: ‘’Als yogi word ik vast ook wel befaamd!'</em></p><p style="padding-left: 200px;" data-mce-style="padding-left: 200px;">***</p><p>Zaterdagochtend in bed. Manlief heeft mij zojuist van een heerlijke koffie voorzien. Sinds enkele dagen bespeur ik een onrust in mijn lijf, maar ik kan het niet goed duiden. Dan wordt het me ineens duidelijk. Eureka!&nbsp;</p><h3>Met LEFWIJF Empowers wil ik mijn positieve verhaal delen</h3><p>Sinds een paar maanden heb ik mij aan LEFWIJF Empowers verbonden. Spannend! Ik had al meteen het gevoel: Doen, dit is mijn kans! Alsof ik weet wat me te wachten staat. Nee, natuurlijk niet. Toch weet ik onbewust dat dit mijn kans is. Ik laat alles heerlijk over me heen spoelen. De tweewekelijkse ontmoetingen ’s ochtends om 07:00 uur met die andere prachtvrouwen bezorgen mij alvast een bubbelende energie.&nbsp;</p><p>LEFWIJF biedt mij de kans door het schrijven van mijn verhaal een donkere, lange periode in mijn leven eindelijk van me af te kunnen schudden. Niet door alle verschrikkelijke avonturen vanuit een slachtofferrol te beschrijven. Nee. Niet die slechte film. Ik wil het positieve verhaal met je delen. Ik wil je laten zien dat zo’n donkere periode in je leven altijd iets goeds in petto heeft. Je moet gewoon geduld hebben, het komt altijd.&nbsp;</p><p>Mijn verhaal rolt al snel als vanzelf uit mijn mouw. Wauw, dat staat! En al gauw volgt mijn eerste blog.&nbsp;</p><h3>De zwartste herinneringen</h3><p>Sinds twee weken heb ik tóch de stoute schoenen aangetrokken en open ik regelmatig mijn laptop. Ik ben begonnen aan het terughalen van die verschrikkelijke film, in alle geuren en kleuren. Ik heb een paar jaar geleden alle e-mails, correspondentie en materiaal van de rechtszaken weggedaan. Ik kon het simpelweg niet meer in mijn nabijheid verdragen. Ik dacht het te kunnen vergeten door het te verwijderen. Maar zo werkt dat dus niet.<br></p><p>Nu schrijf ik het op door terug te gaan in mijn herinneringen, te beginnen bij de zwartste. Langzaam komen ze één voor één terug. Ik praat er ook met mensen over die deze periode met mij van dichtbij hebben meegemaakt. Ze helpen me bij het terughalen van herinneringen die ik écht helemaal vergeten was.&nbsp;</p><p>Wat een raar overlevingsinstinct is dat eigenlijk in je hersenen. Als je in een heel moeilijke levensfase belandt, gaan je hersenen vanzelf ervaringen uitschakelen. Ze lijken te willen dat je het vergeet. Het werkt net zoals je out gaat wanneer je lichaam een heftige fysieke pijn ervaart. Het erover te praten, helpt mij mijn herinneringen toch terug te halen. En als vanzelf rollen ze uit mijn digitale pen.</p><h3>Voor wie doe ik dit eigenlijk?&nbsp;</h3><p>Uiteindelijk doe ik dit voor mezelf. Door nog één keer dit proces te doorleven, hoop ik dit allemaal een plek te kunnen geven. Misschien doe ik het ook wel voor mijn kinderen. Zodat zij dit later nog eens na kunnen lezen. Ik hoop dat ze deze onverwachte wending in hun nog zeer jonge levensjaar later als volwassene wellicht beter kunnen begrijpen.</p><h3>Schrijven en tekenen maakt mij blij en brengt rust</h3><p>Het schrijven van mijn verhaal is een creatieproces. En creëren maakt mij blij en brengt mij rust. Ik weet het nog van de tijd dat ik regelmatig mijn aquarelsetje erbij pakte en een tekening maakte. Op reis of gewoon thuis.&nbsp;</p><p>Genietend van dat bakje koffie weet ik het ineens! Ik ga mijn aquarelsetje weer voor de dag halen. Ik heb het veel te lang niet gedaan. Nu wil ik doorpakken om mijn idee, dat al jaren geleden als hersenspinsel is ontstaan, écht vorm te geven. Ik ga mijn aquarellen van korte gedichtjes voorzien en bundelen. Of het gaat lukken? Vast! Er ligt al genoeg op de plank te spartelen van ongeduld.&nbsp;</p><p>En dát is wat de ijsvogel, LEFWIJF en mij verbindt:</p><p><em>'Lowietje vloog tegen de glazen wand van onze yogaruimte en stortte te pletter op de veranda. Tot zover de vliegkunsten van Lowietje. Mijn yogadocente vond hem en liet hem opzetten. Het bleek een jong mannetje te zijn en hij werd Lowietje genaamd. Nu staat hij bij ons in de yogaruimte en kijkt soms naar ons, soms naar buiten en denkt er zo het zijne van.'</em></p><p><br data-mce-bogus="1"></p><p>@ Waar het leven schuurt, groei je. Luc Schouten verbindt, verzorgt en focust. Is een overlever en leidt een team van global risk managers bij een internationaal informatietechnologiebedrijf.</p>

Wat verbindt de ijsvogel, LEFWIJF en mij? - Luc Schouten

<figure id="figure-yhomom8bnum42iycu6"><img id="yhomom8bnum42iycu6" src="https://cdn.durable.co/blocks/e3xQUgegCl1aKnt0M1z34J9KKYuFteXh7GopN8rYTHhuyoEWS4GwidDgScumLLoF.jpg" alt="Blog van lefwijf Lucinda Douglas voor lefwijf.nl" title="Blog van lefwijf Lucinda Douglas voor lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 3/2; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="3:2" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/e3xQUgegCl1aKnt0M1z34J9KKYuFteXh7GopN8rYTHhuyoEWS4GwidDgScumLLoF.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 3/2; object-position: center center;"></figure><h2>Ik gun mezelf een Mercedes Benz</h2><h2>Lucinda Douglas</h2><p><em>Een paar dagen geleden belde een dame mij op. ‘Lucinda, ik doe mee aan Lefwijf Empowers en weet je waarom? Ooit las ik een interview met je en in de kopergel stond: Ik gun mezelf een Mercedes Benz. Nou gaat het mij niet zozeer om je Mercedes maar wel om het feit dat je het zonder schaamte, schroom of gêne gewoon zei.’ Oh… ik gun mezelf nog veel meer.</em></p><p>Ik gun mezelf heel veel maar ik onderneem niet altijd actie daarvoor. Je gunt jezelf veel maar de realiteit slokt alle energie, tijd en middelen op. Iets voor de kinderen, iets voor je partner, iets met je werk… Je kent de zogenaamde dagelijkse prioriteiten waar jij zelf al snel ondersneeuwt. De Mercedes als symbool van dat wat jij jezelf op een gegeven moment graag gunt.</p><h3>Ik kom van rechts!</h3><p>Nu, deze dame gunde zichzelf meeschrijven aan <em>LEFWIJF Empowers</em>. ‘Lekker mijn eigen verhaal vertellen zoals ik het wil. Ik ga meeschrijven, laat alles vallen en kies een keer voor mezelf. Ik kom van rechts. Ik wil ruimte opeisen. Op mijn werk moet ik dingen doen die helemaal indruisen tegen mijn gevoel. Persoonlijk en professioneel denk ik Nee! Waarom altijd anderen voorrang geven? Nu kom ik van rechts.’</p><p>En ze vervolgde: ‘Van de vader van mijn kinderen ben ik gevlucht. Zette mijn kinderen op een nacht in een busje en reed ze over de grens naar mijn familie in Nederland. Uitdagend, maar ik zette door. Ik had geen huis, kon niet voor al mijn kinderen zorgen en vroeg mijn familie om ze op te vangen. Daar waar ik vandaan kwam, was ik niet veilig, kon ik niet ademen en moest weg.</p><h3>Wie weet waar de auto mij brengt...</h3><p>Toen mijn kinderen ouder waren, pakte ik ook weer mijn carrière op en mijn studie met een master erbij. Fulltime werken, studeren en de zorg voor drie kinderen. Pittig. Maar ik had een missie en toen ik mijn master had behaald, ging de baan die zo graag wilde naar iemand anders… een man met een andere studie. Ik moest hard lachen en dacht: ‘Hier heb ik dus jaren voor gezwoegd.’ Maar die master had ik op zak.’</p><p>Ook nu kon ze lachen. ’Inmiddels doe ik wat ik heel leuk vind. Maar loopt mijn nieuwe relatie niet. Mijn kinderen hebben wel hun draai gevonden maar ik constateerde dat ik mezelf nog steeds geen Mercedes heb gegund. Tot nu. Meeschrijven met <em>LEFWIJF Empowers</em> is mijn Mercedes Benz. Zelf aan het woord. En even vertragen, even terugblikken en vieren wat ik allemaal al heb bereikt. Even rond die denkbeeldige auto rondlopen en glimlachen. Wie weet waar die auto mij overal brengt… dat beslis ik ook zelf, ik zal zeker vaker nee zeggen en vaker ja. Oh, dat klinkt alsof ik Lefwijftrekjes begin te vertonen… mijn reis begint goed.’</p><h3>Werk aan jouw verhaal en toon lef</h3><p>Met een diepe zucht van opluchting besluit zij haar verhaal: ‘Eigenlijk had ik geen respect of waardering voor mezelf maar nu zie ik dat het anders kan.’</p><p>Wellicht herken je aspecten van haar verhaal. Wellicht als jij jezelf te lang geen aandacht hebt gegeven waarbij voortdurend de ander van rechts komt. Werk aan jouw verhaal, toon lef en zet jouw verhaal op het kruispunt in jouw leven waar jij ook voorrang krijgt omdat ze jou zien.&nbsp;</p><p>Na het gesprek stapte ik in mijn auto en reed weg… met een glimlach. Lefwijf. We zijn het allen waard.</p><p><br></p><p><em>@ Lucinda Douglas maakt vrouwen zichtbaar met <a data-mce-href="https://academy.lucindadouglas.nl/best-talks-spreker-april-2025" href="https://academy.lucindadouglas.nl/best-talks-spreker-april-2025" target="_blank" rel="noopener">Best Talks</a> &amp; <a data-mce-href="https://academy.lucindadouglas.nl/lefwijf-empowers" href="https://academy.lucindadouglas.nl/lefwijf-empowers" target="_blank" rel="noopener">LEFWIJF Empowers</a>. Unlimited Happiness is haar nieuwste boek en zij spreekt wereldwijd over Empowerment. &nbsp;<a data-mce-href="https://academy.lucindadouglas.nl/lefwijf-live-maart-2025" href="https://academy.lucindadouglas.nl/lefwijf-live-maart-2025" target="_blank" rel="noopener">LEFWIJF LIVE!</a> is het unieke event voor lefwijven. <a data-mce-href="https://www.lucindadouglas.nl" href="https://www.lucindadouglas.nl" target="_blank" data-mce-selected="inline-boundary">lucindadouglas.nl</a></em></p><p><br></p>

Ik gun mezelf een Mercedes Benz - Lucinda Douglas

<figure id="figure-vget5fb4im414ubwi"><img id="vget5fb4im414ubwi" src="https://cdn.durable.co/blocks/1cACo08m1KTYaOpyHXyg9S1NLdJxKbgm8Z22D6mwfgEmQTMa6c2YG4dbVSLUIIRf.jpg" alt="Blog van lefwijf Natalie Fonteni op lefwijf.nl" title="Blog van lefwijf Natalie Fonteni op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="50%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1cACo08m1KTYaOpyHXyg9S1NLdJxKbgm8Z22D6mwfgEmQTMa6c2YG4dbVSLUIIRf.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;"></figure><h2>Wat zwemles mij leert over ondernemen</h2><h2>Natalie Fonteni</h2><p><em>Vanmorgen kreeg ik een bericht waar ik al even naar uitkeek: ik ben aan de beurt voor zwemles! Over een paar maanden word ik vijftig. Een mijlpaal die me de afgelopen tijd heeft geïnspireerd om dingen te doen waar ik eerder de ruimte niet voor voelde, of die ik simpelweg nooit prioriteit gaf.</em></p><p>Naast mijn rijlessen is het nu dus ook tijd voor zwemlessen. Ja, ik kan drijven, spartelen, op mijn rug zwemmen en zelfs prima onder water bewegen. Maar zwemmen boven water? Dat lukt me niet op de manier waarop ik zou willen. Wat ik wél wil, is met mijn hoofd omhoog het warme water om me heen voelend, me dansend door het water bewegen. Zelfverzekerd, soepel, in controle en vol lef.</p><h3>Frustratie</h3><p>En terwijl ik daarover nadacht, besefte ik hoezeer dit lijkt op mijn reis als ondernemer. Sterker nog, het is een verhaal dat ik vaak zie terugkomen bij andere vrouwelijke ondernemers.<br>Veel vrouwen waaronder ikzelf, zijn druk bezig met het benutten van onze kwaliteiten en talenten. Er gaat al zoveel goed, maar toch is er die frustratie: het is net niet zoals we het écht zouden willen. En dat zorgt dikwijls voor stagnatie en vertraging. Niet een ideale situatie voor lefwijven.</p><p>Dus… wat doe je als je voelt dat er méér in zit? Ik ontdekte vijf lessen die ik van zwemles meenam naar het ondernemerschap en die jij als lefwijf ook kunt toepassen.</p><h3>1. Heb het lef opnieuw te beginnen</h3><p>Het voelt kwetsbaar om zwemles te nemen als volwassene. Net zoals het kwetsbaar voelt om nieuwe vaardigheden te leren of iets in je bedrijf volledig anders aan te pakken. Maar in die kwetsbaarheid schuilt kracht. Het is een keuze om te blijven groeien. Sta jezelf toe beginner te zijn en vier iedere kleine stap die je zet.</p><h3>2. Laat perfectionisme los</h3><p>In het water ben ik niet bezig met er perfect uitzien - ik focus op ademhaling, balans en ritme. Diezelfde focus is belangrijk in het ondernemerschap. Het gaat er niet om om alles perfect te doen, maar om consistentie en vooruitgang. Laat de angst los dat je het ‘fout’ doet en kijk wat er gebeurt als je simpelweg begint.</p><h3>3. Vertrouw op je eigen kracht</h3><p>Zwemmen boven water vraagt vertrouwen in mijn lichaam, net zoals ondernemen vertrouwen in jezelf en je visie vraagt. Jij hebt al zoveel kwaliteiten in huis. Richt je op wat je al goed doet en bouw daarop voort. Niemand anders heeft jouw unieke combinatie van talenten en ervaringen.</p><h3>4. Zoek begeleiding waar nodig</h3><p>Ik weet dat ik mijn zwemtechniek niet alléén kan verbeteren - daar heb ik een leraar voor nodig. En dat geldt ook voor ondernemen. Een coach, mentor of expert kan je helpen verder te kijken dan je eigen perspectief. Ze helpen je blokkades te doorbreken en je doelen scherper te krijgen.</p><h3>5. Kom boven water en laat je zien</h3><p>Onder water zwemmen voelt veilig - niemand ziet je. Maar boven water ervaar je vrijheid, beweging en verbinding. Dit geldt ook voor ondernemen. Durf zichtbaar te zijn. Heb het lef te delen wie je bent, wat je doet en waar je voor staat. Alleen dan kun je de impact maken die je voor ogen hebt.</p><h3>Blijf bewegen</h3><p>Zwemles is voor mij niet alleen een nieuwe vaardigheid leren, maar een metafoor voor mijn reis als ondernemer. Het herinnert me eraan dat groei en verandering nooit stoppen, ongeacht je leeftijd of ervaring. Je kunt altijd opnieuw leren, opnieuw beginnen, en nieuwe hoogten bereiken. Of je nu in het water stapt of een sprong waagt in je onderneming: blijf bewegen blijf ademen, en vertrouw op jezelf.</p><p>Met mijn hoofd omhoog en mijn hart open, dans ik verder - in het water én in mijn ondernemerschap. Wat doe jij vandaag om jouw reis in beweging te houden?</p><p><br></p><p><em>@ Natalie Fonteni zet mensen en organisaties in beweging. Of het nu gaat om het doorbreken van stigma’s of het inspireren van anderen om zichtbaar en authentiek te zijn, Natalie doet het op haar manier: met passie, lef en visie</em>. <em><a data-mce-href="https://www.soulvive.nl/" href="https://www.soulvive.nl/" target="_blank" rel="noopener">soulvive.nl</a></em></p>

Wat zwemles mij leert over ondernemen - Natalie Fonteni

<figure id="figure-r73j3jwpcrm3wvtm4d"><img id="r73j3jwpcrm3wvtm4d" src="https://cdn.durable.co/blocks/38RoHkQfR8NB8tegO8TNuEPHwYrF2vOksqhYQDfWHf6LGKPNiRyNb9x4s4QJyd0K.jpg" alt="Blog van lefwijf Judith Donkers op lefwijf.nl " title="Blog van lefwijf Judith Donkers op lefwijf.nl " class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/38RoHkQfR8NB8tegO8TNuEPHwYrF2vOksqhYQDfWHf6LGKPNiRyNb9x4s4QJyd0K.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Ik sleep een sliert mensen mee - Judith Donkers</h2><p><br>‘Jij sleept een hele sliert mensen achter je aan, mam.’ Met die opmerking zette mijn oudste zoon mij aan het denken. Is dat zo? Kan ik geen afscheid nemen? En als dat zo is, is dat dan ‘fout’? Er zat wel duidelijk een oordeel in zijn constatering. En ik kan niet ontkennen, dat zowel privé als zakelijk mijn adresboekje rijk gevuld is, ook met oude contacten die ik koester. Is dat dan soms niet cool of zelfs achterhaald?</p><h3>Eerst de relatie, dan de prestatie</h3><p>Met vrienden en oud-collega’s praat ik er over door. We komen zo’n beetje tot de conclusie dat er mensen zijn die gaan voor de zaak en bij vertrek alles achter zich laten en elders gewoon opnieuw beginnen. Contacten zijn functioneel, nodig voor het bereiken van de (nieuwe) doelen.<br>En er is een categorie die anderen om zich heen nodig heeft; verbinding als primaire behoefte om van daaruit sámen te kijken hoe de doelen behaald kunnen worden. Een niet-gefundeerde tweedeling die onze gedachten ordent. En ik hoor duidelijk bij die laatste categorie.&nbsp;</p><p>&nbsp;Eerst de relatie, dan de prestatie is méér dan een leiderschapsprincipe voor mij; het is een voorwaarde, een belangrijke waarde in mijn werk. Ik wil me verbinden; begrijpen wat de ander meebrengt, nodig heeft en waar we elkaar kunnen versterken. Oog hebben voor de ander en het grotere geheel.</p><h3>Ben ik een voorbeeld?</h3><p>Regelmatig hoor ik van collega’s over mijn optreden dat ze nooit dachten dat een directeur ook zó kan zijn. Het zegt vooral iets over eerdere ervaringen, denk ik dan. Daarbij krijg ik het label authentiek. Ik &nbsp;denk dat ik altijd mezelf ben. Ik ben niet bang voor kwetsbaarheid en emoties op het werk, maar heb ervaren dat niet iedere organisatie hier raad mee weet. Ook weet dat ik aanspreekbaar ben als ik een keer uit de bocht vlieg en ik voel me niet te groot om excuses aan te bieden. Ik laat wat van mezelf zien vanuit de gedachte dat de ander daarmee gemakkelijker zichzelf zal durven tonen. Een wederzijdse kwetsbare dosis lef. Zo hoop ik in elk geval een voorbeeld te zijn voor anderen.</p><h3>Emoties vertellen een verhaal</h3><p>Emoties op het werk heb ik moeten leren waarderen. Emoties vertellen een verhaal. Emotie vonkt op als iets je raakt. Dat kunnen lastige gesprekken zijn, vooral als je niet durft door te vragen. Maar eigenlijk krijg je een cadeautje aangereikt: de emotie is het signaal, dat het iets écht belangrijks op het spel staat voor die persoon. Iets waar je niet zomaar overheen kunt stappen.<br>Zo herinner ik me een gesprek met een manager diensten tijdens een voorgenomen reorganisatie. Hij was behoorlijk vastgelopen. Met een kort lontje en veel frustratie was hij niet meer in staat een constructieve bijdrage te leven, niet voor zijn afdeling en niet voor het grotere geheel.</p><h3>Waardevolle connecties &amp; waardering</h3><p> </p><p>Na veel moeizame maar open gesprekken zei hij uiteindelijk: ‘We komen op die manier zó ver van de gebruiker af te staan dat ik niet meer geloof in kwalitatieve dienstverlening.’ Dat raakte hem in zijn ziel. Dát gaf ruimte. Als het lukt om in gesprek tot de kern te komen van waar het over gaat, ontstaat er ruimte en altijd een diepe connectie. Deze relatie heeft me bij latere loopbaanstappen nog twee keer opgezocht om te sparren want we wisten wat we aan elkaar hadden.</p><p>Ja, ik sleep een hele sliert mensen achter me aan. Mensen waarmee ik waardevolle connecties heb gebouwd. Het onderhouden van die relaties kost tijd. En… het levert me ook altijd wat op: ik doe mezelf een plezier door de ander te plezieren. Erkenning dat het er toe deed, wat wij deelden. Waardering als mens, voorbij de rol die ik had.&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Energiek, bevlogen en tikkie onconventioneel... lefwijf Judith Donkers (1971) doet het op háár manier en altijd vol overtuiging. Met een authentieke leiderschapsstijl bouwt zij krachtige teams waar werkplezier en resultaat leveren samengaan.</em></p>

Ik sleep een sliert mensen mee - Judith Donkers

<figure id="figure-l1g4443mnwm3r2ckvs"data-full-width><img id="l1g4443mnwm3r2ckvs" src="https://cdn.durable.co/blocks/4yOEUeMmmucFfEEih53xQPhOOP9z32fUg5qRuh0AZGsbgeQXLXPu9taJ3zsZBq7f.jpg" alt="Blog van lefwijf Luc Schouten op lefwijf.nl: Schuren vormt mij als Lefwijf." title="Blog van lefwijf Luc Schouten op lefwijf.nl: Schuren vormt mij als Lefwijf." class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 3/2; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="3:2" data-caption="Tekst, foto's en tekening van Luc Schouten" data-positionX="null" data-positionY="null" data-fullWidth="true"/><figcaption class="body-normal text-gray-500 mt-2">Tekst, foto's en tekening van Luc Schouten</figcaption></figure><h2>Schuren vormt mij als Lefwijf</h2><h2>Luc Schouten</h2><p><em><br>Jij en ik verschillen niet zo veel. We leiden allebei een leven, een doodgewoon leven. Een leven dat net als het water op ’t Wad zich snel en soepel langs alle obstakels beweegt. Geulen, zand, mosselbergen, kraamkamers van zeesterren.&nbsp;</em></p><p>Dagen vliegen soms voorbij. Dagen waarin we obstakels op ons pad ondervinden. Dat kunnen dagelijkse gebeurtenissen zijn. Herkenbare gebeurtenissen. &nbsp;Soms neemt zo’n gebeurtenis maar een split second van je leven in beslag. Je leven neemt dan plotsklaps een wending die allesbepalend blijkt te zijn. Soms duurt een gebeurtenis een eeuwigheid. Dan denk je ‘Dit stopt nooit, hoe kom ik hier ooit nog uit!’ Je waant je in een bodemloze put en je hebt geen enkel zicht op een mogelijke uitweg. Soms is het er gewoon of het blinkt juist uit door afwezigheid. Soms zijn het nare of zelfs traumatische gebeurtenissen met een immense impact.&nbsp;</p><h3>Hoe wist de ander het trauma te verwerken?</h3><p>Herken jij jezelf wel eens in het verhaal van een ander?&nbsp;<br>Iemand vertelt je over zijn of haar ervaring en je krijgt kippenvel. &nbsp;Je denkt ‘Dat is mij ook overkomen!’ Je zit onmiddellijk op het puntje van je stoel. Je wilt het weten. Hóe heeft die ander zich er doorheen geslagen, zich zelf gered? Hoe wist de ander daarna het trauma uiteindelijk te verwerken en de ellende te overwinnen?<br>Het luisteren naar het verhaal van de ander is leerzaam en helend. Het leert je relativeren. Het kan immers altijd erger. We leren van elkaars leven. &nbsp;&nbsp;</p><p>‘Het leven is een pijp kaneel, iedereen zuigt er aan en krijgt zijn deel.’ Jouw en mijn delen verschillen in de basis niet zo veel. Na onze tweede online Lefwijf-ontmoeting plaatste ik in mijn bio: 'Waar het leven schuurt, groei je.’Door het vertellen van mijn verhaal kan jij misschien van mijn ervaringen leren. Al is er maar één persoon die zich door mijn verhaal gesteund voelt, dan maakt dat het delen van mijn verhaal waardevol.&nbsp;</p><p>Als Lefwijf wil ik met je delen hoe ik óók een immens ingrijpende gebeurtenis in mijn leven jarenlang voelde schuren. Ik had dag in dag uit buikpijn maar kon mijn vinger niet op de zere plek leggen, wist niet waar het vandaan kwam.&nbsp;</p><h3>Die split second</h3><p>En dan ineens was daar zo’n split second waar mijn leven plots een andere wending koos. Ineens was me duidelijk waar mijn buikpijn vandaan kwam. Al anderhalf jaar worstelde ik met een te nemen besluit.<br>Door wat er in die split second gebeurde was mijn besluit ineens voor mij genomen. Ik hoefde helemaal niks meer te besluiten, het was een feit. Ik wist simpelweg wat mij te doen stond. Actie!&nbsp;</p><p>In de eerste jaren daarna heb ik mijn bodemloze put uitgebreid verkend. Ik dacht oprecht dat ik er nooit meer uit zou kunnen klauteren. Soms had ik sombere gedachten. Toen ik uit de vechtmodus kwam, begonnen diverse behulpzame mensen mijn pad te doorkruisen. Ze gaven mij steeds kleine duwtjes in de goede richting. Babystapjes.</p><p>Ze rammelden mij figuurlijk door elkaar en wisten ingesleten denk- en gedragspatronen te doorbreken. Ze spiegelden en gingen met mij terug in mijn verleden om de gang van het water nog eens goed na te gaan. Het gaf mij inzichten, waarmee ik mijn uitweg vond, weg van die bodemloze put. &nbsp;</p><p>Mijn energie werd als het ware gereset en soms kon ik echt voelen dat ik steviger op mijn benen stond. Ik wist weer een weg te zoeken van mijn hoofd naar mijn hart. Mijn antenne ging aan; had die daarvoor eigenlijk ooit aangestaan? Een antenne die je in je jeugd moet ontwikkelen; intuïtief aanvoelen wie goed voor je is en bij wie je ver weg moet blijven. Een intensief proces. Ik vond het confronterend, pijnlijk, verdrietig, soms was ik ten einde raad. En nog steeds is het niet klaar, ik blijf lerende.</p><h3>Ieder getij</h3><p>Uit het omarmen van al dat ‘schuren’ is uiteindelijk iets goeds voortgekomen.&nbsp;<br>Ik ben beter uit de strijd gekomen dan dat ik er (onbewust) in ging. &nbsp;<br>Ik heb een betere versie van mezelf weten te creëren. &nbsp;</p><p>Met mijn Lefwijf-verhaal in het boek wil ik je laten zien dat het uiteindelijk, hoe dan ook, goed komt. ‘Schuren’ vormt een Lefwijf. Het is net zoals op ’t Wad, een plek waar ik heel graag ben omdat het er magisch is. &nbsp;<br>Ieder getij vindt het water zijn weg want wat er ook gebeurt, 't Wad loopt ieder etmaal leeg, en ook weer vol. &nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Waar het leven schuurt, groei je. Luc Schouten verbindt, verzorgt en focust. Is een overlever en leidt een team van global risk managers bij een internationaal informatietechnologiebedrijf.</em></p><figure id="figure-qo8v80xkyim3riqwb1" class=""><img id="qo8v80xkyim3riqwb1" src="https://cdn.durable.co/blocks/2bh0DmHjfHKrDauJkc0NebF48TGN7VxWT0fyaIvHjWxo1CdJ4G2NRSpP3xK1GHXC.jpg" alt="Luc Schouten op lefwijf.nl met een blog over lefwijf zijn" title="Luc Schouten op lefwijf.nl met een blog over lefwijf zijn" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 3/2; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="3:2" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2bh0DmHjfHKrDauJkc0NebF48TGN7VxWT0fyaIvHjWxo1CdJ4G2NRSpP3xK1GHXC.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 3/2; object-position: undefined undefined;"></figure><figure id="figure-0edy74t4kom3rivtrc"><img id="0edy74t4kom3rivtrc" src="https://cdn.durable.co/blocks/4zmZW4px6TN2KphxU97JRsudHULosYhP2jSN1ERIt7P420FGXlEsSfj7Gpu5q2VR.jpg" alt="Luc Schouten op lefwijf.nl met een blog over lefwijf zijn" title="Luc Schouten op lefwijf.nl met een blog over lefwijf zijn" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="16:9" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/4zmZW4px6TN2KphxU97JRsudHULosYhP2jSN1ERIt7P420FGXlEsSfj7Gpu5q2VR.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;"></figure><p><br></p>

Schuren vormt mij als Lefwijf - Luc Schouten

LEFWIJF