Blog

<figure id="figure-lsh11eu0y5mlewhaqb"><img id="lsh11eu0y5mlewhaqb" src="https://cdn.durable.co/blocks/fR9sK021qpVJSSloJzO74BmWn5pt3BKrqcSaeIIT89e4qsFPrvfcIyC9fLgTiDWB.png" alt="Lefwijf Miriam Nies blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Miriam Nies blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/fR9sK021qpVJSSloJzO74BmWn5pt3BKrqcSaeIIT89e4qsFPrvfcIyC9fLgTiDWB.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies</h2><p>Vandaag vieren we de eenentwintigste verjaardag van onze zonen, onze tweeling. Twee mooie jonge mannen zijn het, die het volwassen worden aan het ontdekken zijn en volop van het leven genieten.</p><p>Mijn weg naar hun zwangerschap was lang, onvoorspelbaar en pijnlijk. Het was een periode van teleurstellingen, wachten en hoop. Hoe ga je om met een allesoverheersende kinderwens wanneer zwangerschap jaar na jaar uitblijft</p><h3>Eerste kennismaking met het medische circuit</h3><p>Je bezoekt een arts die je doorverwijst naar de gynaecoloog die een kijkoperatie voorstelt. Een kijkoperatie? Na meer informatie stemden we in. De uitslag was verwarrend. Ik had endometriose, in vrij ernstige mate en ze hadden meteen maar een cyste verwijderd. Een cyste verwijderd? We begrepen het niet goed, we kregen uitleg over wat endometriose was. Slijmvlies groeit buiten de baarmoeder, hecht zich aan organen en gaat daar groeien. Dat veroorzaakt cystes, littekenweefsel en veel pijn. Wanneer de cystes te groot en te pijnlijk worden, moeten ze operatief verwijderd worden. We hoorden het aan, maar hadden na deze operatie vooral de hoop dat een zwangerschap nu wel zou volgen.&nbsp;</p><h3>Een lichaam dat steeds verder faalt</h3><p>Zwanger worden bleef uit. Operaties volgden elkaar op. Want het bleef niet bij deze ene kijkoperatie. Ik had zoveel buikpijn, zoveel pijnaanvallen. Er vormden zich steeds opnieuw cystes in mijn lijf. Er volgenden meerdere operaties. Ik had er geen grip op. De pijn overviel me voortdurend. Ik wist ’s morgens niet goed of ik zonder pijn de dag door zou komen, de dagen en de pijn waren onvoorspelbaar. Ik had wel medicatie, werd kunstmatig in de overgang gebracht, had hormoonbehandelingen, niets hielp.<br>De allesoverheersende pijn en onzekerheid, iedere dag. Soms zo heftig dat ik ervoor werd opgenomen. Ik kreeg dan een morfine-injectie om de pijn onder controle te krijgen, moest dan een nacht blijven en mocht daarna uitgeput weer naar huis. Onvoorspelbaar, zo waren m’n dagen. De pijn bepaalde veel.</p><h3>Angst. Onverzekerd ging ik naar mijn werk</h3><p>Ik had inmiddels een behoorlijk medisch dossier, dus toen ik van het ziekenfonds naar een particuliere verzekering moest gaan in verband met mijn werk als leerkracht, wilde geen enkele maatschappij mij hebben. Onverzekerd ging ik ’s morgens in de auto naar m’n werk. Als me maar niets overkomt, was waar ik iedere dag mee rondliep en als ik ’s avonds thuiskwam was ik opgelucht. Zo ontstond een angst. Ik had m’n lichaam niet onder controle, het was onvoorspelbaar. Alles overkwam ons, alles overkwam me. Ik werd bang.</p><h3>Blijheid naast verdriet om afscheid van het leven</h3><p>De eerste baby in onze familie werd geboren, een zoontje voor m’n broer en schoonzus. Ik was zo blij met hem. Ik was zo’n trotse tante. Ik kreeg alle ruimte om die tante te zijn die ik zo graag wilde zijn. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken hoe belangrijk hij voor me zou worden en hoe voor hem zorgen een stukje van m’n eigen gemis opvulde.</p><p>Maar er was ook verdriet. Veel verdriet om baby’tjes die stierven. In een paar jaar tijd hebben we in onze eigen familie, van heel dichtbij, of in de kring om ons heen meegemaakt dat vijf baby’s stierven. Stierven tijdens een voldragen zwangerschap of stierven toen ze een paar weken oud waren.&nbsp;</p><p>Het kindje van m’n zus en zwager… te vroeg geboren, na tien dagen overleden. We waren met z’n allen in het ziekenhuis, m’n zus en zwager waren bij de baby. Ik weet nog precies het moment dat m’n zus en zwager bij ons kwamen in dat kamertje: “Hij heeft het niet gehaald.’ Wat een intens verdriet. Wat een leegte. Ik kon niet meer, ik kon mijn gevoelens niet meer een plaatsje geven. Zo’n klein mannetje.<br>Enkele maanden later stonden we voor de derde keer in dat jaar weer bij een babygraf. Er was weer een baby’tje in onze familie overleden. Het was teveel. Waarom was er zoveel strijd in deze jonge kinderlevens?&nbsp;</p><h3>Medische trajecten en teleurstellingen</h3><p>Over een periode van negen jaar werd ik regelmatig opgenomen en geopereerd. De artsen vertelden dat de kans op een spontane zwangerschap steeds kleiner werd. We kwamen in aanmerking voor een medisch traject. Voordat we het medische traject in zouden stappen hebben we veel tijd genomen met z’n tweeën. Veel gebeden, veel gepraat. We zijn eraan begonnen.</p><p>Zeven pittige, medische trajecten om zwanger te worden hebben we gehad maar iedere keer was daar de teleurstelling als bleek dat het niet gelukt was. We wilden zo graag een kindje, met kinderen werken, kinderen in ons leven hebben, het verlangen zat zo diep. Waarom zoveel pijn, waarom zoveel operaties en waarom zo’n strijd rond kinderlevens zo dichtbij?</p><h3>Schuld, wanhoop en dóór met overleven</h3><p>We rouwden om de kindjes die gestorven waren, we rouwden om het kindje waar we zelf zo naar verlangden maar dat maar niet kwam. God is soeverein, dat bleven we zeggen en geloven maar de hele kwestie rond leven en dood… we begrepen het niet meer. Alles leek zo willekeurig: de een kreeg geen kind, de ander een levend kind, de ander een dood kind. En ik? Ik kon niet meer, het ging fysiek erg slecht met me en mentaal was ik op. Het was zo tegenstrijdig. Verschrikkelijke onvoorspelbare pijnaanvallen en er was veel verdriet.</p><p>Maar ik moest door, door met leven, door met overleven. Ik schakelde m’n lijf uit, het liet me zo in de steek. Mijn hart was gebroken. Ik voelde me schuldig naar mijn man, mijn lichaam faalde, ik faalde. Ik ging steeds meer in mijn eigen bubbel en besloot dat ik met buitenstaanders niet meer wilde praten over baby’s en zwangerschappen, ik werd letterlijk misselijk als gesprekken over baby’s gingen of als ik weer op kraamvisite moest.</p><p>Ik werd banger. Blijven hopen op een eigen kindje werd steeds moeilijker. Ik vond het zo oneerlijk, we hielden zoveel van elkaar, er was zoveel liefde, waarom mocht daar geen kindje bij? We hadden zoveel om te geven. En waarom stierven kindjes van mensen waar we zoveel van hielden? Ik bad. Geen mooie gebeden. Geen sterke gebeden. Maar eerlijke. Soms boos. Soms wanhopig. Soms stil. Ik had allerlei gesprekken met God en kon alleen maar uitroepen: ‘Houd me vast!’</p><h3>Een nieuw perspectief aan de horizon</h3><p>We leefden met de dag, we vonden een weg met elkaar. Hielden rekening met de pijn, m’n lijf stond in de overleefstand. Toen, op een dag, kwamen we in contact met een echtpaar uit &nbsp;Aruba dat een kinderhuis op Aruba wilde opzetten. Ze zouden dit niet alleen doen maar wilden dit samen met een ander echtpaar doen. Ons hart ging tekeer, we keken elkaar aan. Zouden wij dat andere echtpaar mogen zijn? En we wisten: DIT IS VOOR ONS! Dit gaan we doen, hier gaan we voor.&nbsp;</p><p>En zo begon een andere weg. Een weg van contacten leggen, netwerken, voorbereiden, bezinnen en bidden. En ook ontslag nemen, solliciteren en huis verkopen. Een weg om ons voor te bereiden op emigratie naar Aruba. Heel voorzichtig groeide er weer een beetje hoop in ons leven…</p><p>Maar wat wij toen nog niet konden overzien, was dat deze hoop ons zou meenemen naar een plek waar verlangen en loslaten elkaar zouden raken. Waar geloof opnieuw alles zou vragen. En dat onze diepste wens onverwacht dichterbij zou komen…</p><p><em>Wordt vervolgd.</em></p><p><br></p><p><em>@ Miriam Nies is de oprichter van HELEHOOP waar jongeren met autisme in een veilige, kleine setting kunnen groeien en creëren. Zij is oud-leerkracht in het speciaal onderwijs en autismecoach en woonde en werkte jarenlang op Aruba met man en kinderen.</em><br><em>Miriam maakte een intensieve medische reis door waarbij de weg van pijn en genezing haar een diepe passie heeft gegeven voor heling, verbinding en vergeving - geworteld in haar geloof in God. Miriams motto: waar littekens helen, kan nieuw leven ontstaan.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.helehoop.nl" href="http://www.helehoop.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>helehoop.nl</em></a></p><p><br></p><p><br></p>

Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies

<figure id="figure-j09umk1ksmml98sdx8" class=""><img id="j09umk1ksmml98sdx8" src="https://cdn.durable.co/blocks/20q0sph1wuE4XyvWjBfT6q5Hg7ry35jcOVTQTTlHXWzWKicM4R4AtKuendvfdg8M.jpg" alt="Lefwijf Ria de Groot blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Ria de Groot blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 70%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="70%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/20q0sph1wuE4XyvWjBfT6q5Hg7ry35jcOVTQTTlHXWzWKicM4R4AtKuendvfdg8M.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 70%;"></figure><h2>Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot</h2><p>Zou jij je kind verstoten? Wat als afwijzing niet zo eenvoudig ligt. En hoe snel gaat het, iemand afwijzen zonder dat je het zelf doorhebt? Dat kan ook gaan over een partner, vriend of collega. Kun je dat zien wanneer je dat doet?</p><p>De zon kwam langzaam op boven de heuvels van Venda. Zoals altijd verdween de schemer snel en voelde je de warmte van de zon in het Zuid-Afrikaanse thuisland. In de verte reed een auto over de roodgekleurde stofweg, een grote stofwolk er achteraan. In de verspreid staande witte gebouwen van het ziekenhuis in het dal lagen zo’n zeshonderd patiënten, hoewel er slechts vijfhonderd metalen bedden stonden op de verschillende afdelingen. Sommige patiënten lagen op een matrasje op de grond.&nbsp;</p><h3>De schrik</h3><p>In de verloskamer was zojuist een bevalling afgerond. Een jonge vrouw had een klein jongetje op de wereld gezet. Alles was goed gegaan. Toch schrokken de aanwezigen even bij de aanblik van deze kleine baby. Zijn lip en bovenkaak waren niet goed gegroeid. Hij had een opening in zijn bovenlip die doorliep naar zijn neus. Een dubbelzijdige lip- en kaakspleet.</p><p>Dit betekende dat de baby waarschijnlijk een aantal operaties nodig had om dit te dichten en hem te kunnen laten drinken. Ook de moeder schrok, wikkelde hem in een dekentje en hield hem dicht tegen zich aan. Alsof ze hem wilde beschermen tegen de blikken van andere mensen. De vader, die in de gang wachtte, kreeg te horen dat hij naar zijn vrouw en zoon mocht gaan. En dat het kindje een dubbelzijdige lip- en kaakspleet had. Hij schrok enorm. Toen hij bij zijn vrouw kwam keek hij niet naar het kindje. Hij ging naast haar zitten en wendde zijn hoofd af, daarmee aangevend dat hij geen kindje wilde met een handicap. De arts keek het even aan en kreeg toen een idee. Deze arts was mijn man. Hij nam een beslissing, pakte de telefoon en belde mij op.</p><h3>Het plan</h3><p>Ik zat in ons huis, een paar honderd meter bij het ziekenhuis vandaan en had net onze tweejarige zoon uit bed gehaald en aangekleed. Ik was bezig hem zijn ontbijt te geven en keek ondertussen met een glimlach naar de kleine peuter die vrolijk in zijn stoel zat en van alles aanwees. Onze zoon was geboren met een tweezijdige lip- en kaakspleet en inmiddels geopereerd. Een vrolijk mannetje waar we enorm van genoten. Toen ik van mijn man hoorde over de baby die deze ochtend was geboren was het plan snel gemaakt. Ik deed mijn slippers uit, mijn schoenen aan en tilde mijn zoon op om naar het ziekenhuis te gaan.</p><h3>Hij stak zijn handen uit</h3><p>Daar zag ik de moeder zitten met haar pasgeboren zoon dicht tegen zich aan. De vader ernaast met een afgewend hoofd. Ik keek eerst naar de baby en schrok ook even. Het is nooit een mooie aanblik, vooral niet in zo’n klein gezichtje. Maar ik glimlachte naar de moeder en feliciteerde haar met haar zoon. Toen ging ik zitten met mijn zoon op schoot en vertelde beide ouders dat ook wij een kindje hebben dat geboren is met een dubbelzijdige lip- en kaakspleet. Ik vertelde over de operaties en verder deed onze kleine zoon het werk. Hij keek vrolijk rond en brabbelde wat. Heel langzaam zag ik de vader zijn hoofd draaien en vol aandacht kijken naar onze zoon. Daarna draaide hij zijn hoofd verder en keek naar het kleine bundeltje dat zijn vrouw vasthield. Hij deed het dekentje wat opzij. Wat toen gebeurde was zo ontroerend. Hij stak zijn handen uit en de moeder legde de baby in zijn armen. De vader trok het beschermend tegen zich aan.&nbsp;</p><p>Er was nog een lange weg te gaan voor dit kleine jongetje en zijn ouders. Het belangrijkste was dat ze hem aanvaardden zoals hij in de wereld was gekomen. De basis was gelegd.<br>Hoe is dat bij jou? Kun jij aanvaarden wat God of het lot je geeft? Of scherm je je af voor de pijn die sommige gebeurtenissen veroorzaken. Heb je recht op wat beters in jouw ogen?<br><br></p><p>Verwachting<br>is vol hoop<br>zij voelt het leven<br>in haar buik bewegen</p><p>Haar hand<br>ligt op haar buik<br>waar het kindje groeit<br>en beweegt</p><p>Wat zou het zijn?<br>Een meisje<br>met krullend haar<br>en dansende voetjes?</p><p>Of een jongetje,<br>stoer en sterk.<br>Ze ziet hem lopen<br>in haar gedachten.</p><p>De bevalling<br>is een tunnel van pijn.<br>Ze is sterk.<br>Een oerschreeuw en het kindje is daar.</p><p>Met het kindje<br>is ook de verwachting<br>gebroken.<br>Hij is niet gaaf.</p><p>Verwachtingen&nbsp;<br>breken zomaar.<br>Het doet veel pijn,<br>het licht dimt.</p><p>De keuze is<br>of je de gebrokenheid<br>kunt omarmen<br>omdat het bij het leven hoort.</p><p>Of wijs je het af,<br>ontken je de pijn<br>en sluit je je<br>daarin op.</p><p>Laten we door onze pijn<br>de wonden bij de ander zien.<br>Laat onze pijn spreken<br>zodat het een doorgang wordt<br>naar een andere weg.</p><p><br></p><p><em>@ Ria de Groot voelt zich voortdurend op ontdekkingsreis met nieuwe stappen en nieuwe lessen waarbij haar zes adoptiekinderen spiegels voor haar zijn. In 2010 volgde ze, na 25 jaar thuisblijfmoeder, de opleiding Contextuele Hulpverlening en had haar eigen praktijk. Daarnaast werkte ze met verslaafde ex-gedetineerden. Het motto van Ria is: ieder mens is kostbaar en heeft een verhaal te vertellen.&nbsp;</em></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>

Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot

<figure id="figure-8jzxxfzpwml7yfckm" class=""><img id="8jzxxfzpwml7yfckm" src="https://cdn.durable.co/blocks/cywBllfO0N6lJ06RRVLvl3ZLzEiG1cCYvXvMHdWPekqqPnM1oB6elnwte3yFBPTX.jpg" alt="Lefwijf Agnes van Vreede blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Agnes van Vreede blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/cywBllfO0N6lJ06RRVLvl3ZLzEiG1cCYvXvMHdWPekqqPnM1oB6elnwte3yFBPTX.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Familieopstellingen heilzaam? - Agnes van Vreede-Dunnewijk&nbsp;</h2><p>Waar gordelroos al niet toe leidt. Een zeer heftige en pijnlijke gordelroos op mijn arm bleek voor mij de trigger om een familieopstelling te doen. Want waar komen pijn, verstrikkingen en patronen vandaan? Wellicht dat inzicht in mijn voorouderlijn helend zou kunnen werken. Wat denk jij?</p><h3>Onbewust boos in mijn vrouwenlijn</h3><p>Voor mijn gevoel ging de opstelling over mijn vrouwenlijn die mij iets wilde laten zien over de gordelroos. Maar er kwam iets heel anders naar voren dan waar ik zelf om vroeg. De dame bij wie ik familieopstellingen deed (dame A) noemde mij steeds Astrid in plaats van Agnes. Een week daarna was ik bij een andere dame (dame B) en ook zij bleef mij Astrid noemen. Hmmm… toeval? Beide dames hebben de opleiding familieopstellingen gevolgd. Dame A is heel sterk in het stellen van vragen en dame B voelt ontzettend veel aan. Een ideale combinatie.&nbsp;</p><p>Tijdens de opstelling legde ik een matje neer. Dame B ging daarop staan om mij te representeren en daarna mijn moeder (op een ander matje). Ook mijn oma en mijn overgrootmoeder kwamen aan de beurt. Elke keer kwam hetzelfde gevoel naar boven: boosheid. Ik was ‘onbewust boos’.</p><h3>Patronen die zich herhalen in generaties</h3><p>Een jaar daarvoor had ik een familieopstelling bij dame C. Zij vertelde dat mijn moeder op 8 december 1972 boos op mij is geworden, bewust boos. Ik was toen acht jaar oud. Deze datum had zij uitgemeten met een biosensor (een energetisch meetinstrument dat ik zelf ook gebruik). De reden is mij onbekend, wat ik me wél herinner is dat ik daarna niet meer wilde dat mijn moeder boos op mij zou zijn. Vanaf dat moment ben ik me gaan terugtrekken en mezelf klein gaan houden.</p><p>Thema’s die naar voren kwamen tijdens de familieopstelling bij dame A zijn bij mij, mijn moeder, oma en overgrootmoeder: geen acceptatie, vol verwijten, gekwetst, klein gehouden, teleurgesteld in de wereld en overleven. Bepaalde situaties herhalen zich soms in volgende generaties in de vorm van patronen, gebeurtenissen en emoties.</p><h3>Niet gehoord en niet gezien</h3><p>Na de familieopstelling ging ik naar huis. Dame A en dame B praatten nog even door over de naam Astrid. Uiteindelijk kwamen zij tot de conclusie dat Astrid mijn betovergrootmoeder die bekend stond als heks en is gestorven door een vloek. Dame B voelde dat Astrid nauwelijks een begrafenis heeft gehad. Ze is niet gezien en niet gehoord, ze was ineens ‘weg’. Astrid wilde nog gehoord en gezien worden. Ze verdiende het om begraven of gecremeerd te worden, een mooi plekje te krijgen. Door mij kreeg ze alsnog de aandacht.&nbsp;</p><p>Na de sessies vertrokken mijn man en ik naar Amerika. We hebben daar zestien dagen rondgereisd en ik heb daar de rust gekregen die ik zo nodig had. Ik heb ergens het gevoel dat ik de reïncarnatie ben van betovergrootmoeder Astrid. Ze is altijd bij me geweest zonder dat ik me daar ooit bewust van was. Nu weet ik: het is goed zo. Ik ben weer een laagje dieper gegaan. Van de ui is opnieuw een laagje afgepeld. Door mijn voorouderlijn te helen, voel ik me lichter en kan nóg meer mezelf zijn.</p><p>Geloof jij in familieopstellingen of heb je een geloof? Of ben je zoekende? Jij mag zeker jouw eigen weg hierin zoeken. Volg vooral je eigen pad.</p><p><br></p><p><em>@ Agnes van Vreede-Dunnewijk is een ondernemende, liefdevolle, integere dame die mensen helpt groeien in rust, energie en balans met ruimte voor eigen tempo en waarheid bij het Vital Five Your Life team. Daarnaast is zij holistisch begeleider in haar praktijk Vrede met Jezelf. Agnes is een echte verbinder, doorzetter, optimist en familiemens met een groot hart voor haar man, twee dochters, schoonzoon, kleinzoon en hondjes Ollie &amp; Sammie. Ze leeft vanuit muzikaliteit, spiritualiteit, vrijheid en blijheid; een weerspiegeling van haar innerlijke vrede met zichzelf.</em></p><p><em><a data-mce-href="http://www.vitalfiveyourlife.com/agnes-business" href="http://www.vitalfiveyourlife.com/agnes-business" target="_blank" rel="noopener">vitalfiveyourlife.com/agnes-business</a> &amp; <a data-mce-href="http://www.vredemetjezelf.nl" href="http://www.vredemetjezelf.nl" target="_blank" rel="noopener">vredemetjezelf.nl</a></em></p>

Familieopstellingen heilzaam? - Agnes van Vreede-Dunnewijk

<figure id="figure-3bfkuj088kml7tc8mb"><img id="3bfkuj088kml7tc8mb" src="https://cdn.durable.co/services/2afoRaxOk8GAyhUNmd6Jy1Nfoip0Pc2AFYGijlLJ5mN0WvFw7HxqfcMNNs2TG3WM.jpg" alt="Lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="5%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/services/2afoRaxOk8GAyhUNmd6Jy1Nfoip0Pc2AFYGijlLJ5mN0WvFw7HxqfcMNNs2TG3WM.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;"></figure><h2>Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard&nbsp;</h2><p>Ik leerde al vroeg dat ik fel, te direct en ongemakkelijk kon zijn met de woorden die ik gebruikte. Dus leerde ik afwegen en aanpassen. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat het veiliger voelde om woorden bij me te houden; ik wilde niemand afstoten.</p><p>Langzaam ontdekte ik wat woorden kunnen doen. Niet als uitleg, niet als verantwoordelijkheid, maar als beweging. Woorden en verhalen kunnen iets losmaken wat vast is komen te zitten. Ze kunnen ruimte geven waar eerst spanning zat en herinneren aan wat onderweg is ingeslikt, ook bij mezelf.</p><h3>Schuilen achter stilte</h3><p>Zo betrapte ik mezelf tijdens en na het verlies van mijn dochtertje erop dat ik oude patronen weer aannam en voor de veilige weg koos, omdat schuilen achter stilte eenvoudiger voelde.</p><p>Tijdens het rouwen om het verlies van mijn dochtertje kreeg ik de meest bizarre opmerkingen en vragen naar mijn hoofd geslingerd. Zo werd mij argwanend en met een beoordelende blik gevraagd: “Kon je het kindje niet gewoon redden? In deze tijd is de technologie toch wel zo ver dat ze gezonde zwangerschappen kunnen redden? Vooral als je zo ver in je zwangerschap bent?” Ik knikte. Meer kwam er niet uit.</p><h3>Het brandde op mijn tong</h3><p>Maar vanbinnen begon iets te schuiven wat ik niet meteen onder woorden kon brengen. De opmerking trok oude lijnen open. Ze bracht me niet alleen terug naar de pijn maar ook naar patronen waarvan ik dacht dat ze voorbij waren. Mijn mond bleef dicht terwijl mijn hoofd overliep.</p><p>Want wat ik had willen zeggen, brandde op mijn tong. Dat je tijdens iemands rouw niet gaat speculeren over wat er wel of niet is gedaan om een leven te redden. Dat je je oordeel voor je houdt als iemand net haar kind heeft verloren. Dat sommige vragen geen vragen zijn, maar steken onder water. Maar ik slikte mijn woorden in.</p><p>En daar gebeurde het weer. Ik koos voor stilte. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat spreken op dat moment te veel energie kostte. Het heeft mij tijd gekost om los te komen van mijn eigen martelkettingen en mijn stem niet langer te bedwingen. Maar ondanks alles is mijn stem niet verdwenen, alleen teruggedrongen.</p><h3>Het begin van kracht</h3><p>Ik wens niemand deze stilte toe. En toch hoeft stilte niet het einde te zijn, maar het begin van beweging. Dit verhaal is voor mij niet afgerond, maar wel de reden waarom ik mijn stem weer laat horen. Noemt men je dan lastig? Dan maar. Soms begint kracht precies daar waar je stopt met jezelf kleiner maken.</p><p><br></p><p><em>@ Udritcha Millerson-Richard is een gedreven vrouw die gelooft dat iedereen een plek verdient om gehoord te worden. Met haar open blik en achtergrond in sociaal-cultureel werk zoekt ze als mediaspecialist in spé steeds naar manieren om ruimte te bieden aan nieuwe perspectieven en om verhalen tot hun recht te laten komen.</em></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>

Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard

<figure id="figure-bv0o9jo7fiml6c07ll" class=""><img id="bv0o9jo7fiml6c07ll" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt voor lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt voor lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>Sekswerk of prostitutie? – Anja van Aken</h2><p>Jaarlijks loop ik één of twee marathons. Langs de kant van de weg staan vaak toeschouwers met kartonnen borden met handgeschreven aanmoedigingen of flauwe grappen. Zo zag ik eens een bord met de tekst: ‘If a marathon was easy, they called it football’.</p><p>Met een man die fanatiek voetballiefhebber is, een ietwat gewaagde uitspraak. Maar we kunnen dat van elkaar hebben. We maken er grappen over, maar daaronder ligt altijd ruimte voor de ander. We gunnen elkaar de trainingen, de wedstrijden en de tijd met sportvrienden. Het onderscheid is ook prettig, we hoeven niet hetzelfde te doen. Gelukkig ook maar want ik kan totaal niet voetballen. Elkaar ruimte gunnen, daar gaat het om.</p><h3>Lauwe koffie &amp; schaamte</h3><p>Ruimte is wat ik mis tijdens een landelijke kennisdag waar ik in een grote zaal met inspirerende sprekers, gedreven ervaringsdeskundigen, politie, hulpverleners en beleidsmakers zit. Terwijl mijn koffie alweer lauw geworden is, kookt het vanbinnen. Prostitutie en uitbuiting worden voortdurend in één adem genoemd, alsof het hetzelfde is. En ik schaam me ervoor. Ik ontken niet dat ze samen voorkomen, maar het zijn zeker geen synoniemen. Uitbuiting is iets anders dan prostitutie. Alsof je bij hardlopen zegt dat het gewoon snelwandelen is. No way.</p><h3>Expositie van sekswerkers</h3><p>Een paar weken later, op een landelijke beleidsmiddag, gebeurt iets soortgelijks. In de ruimte staat een expositie van sekswerkers en verschillende initiatieven worden met enthousiasme gedeeld. Toch voel ik die middag vooral ongemak en teleurstelling. Het woord prostitutie wordt tijdens de bijeenkomst zorgvuldig vermeden, uit angst voor stigmatisering. Er wordt alleen gesproken over sekswerk, omdat dat staat voor vrije keuze en autonomie. De indruk wordt gegeven dat er in dit werkveld geen misstanden voorkomen.</p><h3>Sekswerk of prostitutie?</h3><p>In beide zalen zie ik hetzelfde patroon: het onderwerp wordt opgeknipt in teams. Je staat óf bij de marathon óf bij het voetbal. Bij sekswerk óf bij prostitutie. Er wordt gesproken over wij en zij. Maar waarom moet ik, als ik bepaalde woorden gebruik, automatisch een team kiezen?</p><p>Mijn standpunt wordt regelmatig gehoord als anti-sekswerk. Niet omdat ik tegen mensen ben die in de seksindustrie werken, integendeel. Ik voel me sterk met hen verbonden. Dat komt waarschijnlijk omdat ik deel wat ik om me heen zie. Dit gaat over mensen die werken vanuit noodzaak: armoede, verslaving, dwang of het ontbreken van alternatieven. Daarbij zal ik ook blijven delen dat seks iets is wat je hebt met iemand die je kiest en dat een lichaam grenzen heeft.</p><p>Heb ik daarmee het team van prostitutie gekozen? Ik gebruik de woorden sekswerk en prostitutie door elkaar. Voor mij bestaan ze naast elkaar en betekenen ze in de kern hetzelfde: het aanbieden van seksuele diensten in ruil voor iets, denk aan geld, drugs, onderdak of veiligheid. De mensen over wie het gaat, herkennen zich in één van beide woorden. Waarom zou ik deze dan niet gebruiken? Mogelijk zijn het vooral professionals en beleidsmakers die struikelen over de terminologie.</p><h3>Vrijwillig en onvrijwillig naast elkaar</h3><p>‘Ik wil weten waar je staat, dan weet ik of ik liefde moet geven of haat,’ hoorde ik laatst stand-up comedian Jay Francis zeggen. En ik herken dat ook hier. Woorden bepalen of iemand bondgenoot of vijand is. Als ik prostitutie zeg, sta ik dan tegenover mensen die bewust voor dit werk kiezen? En als ik sekswerk zeg, ontken ik dan de misstanden? Als iemand over vrije keuze spreekt, zwijgt hij dan over dwang? Wanneer iemand alleen over uitbuiting spreekt, bestaan er dan geen situaties van autonomie? Binnen de seksindustrie bestaan twee werkelijkheden naast elkaar: vrijwillig en onvrijwillig. Ze delen een wereld, al ontmoeten ze elkaar vrijwel nooit.&nbsp;</p><h3>Geen spelregels</h3><p>Ik ben van mening dat we in Nederland een eerlijk gesprek te voeren hebben over beleid, veiligheid en zelfstandigheid in deze branche. Dit is een lastig gesprek dat zal schuren. Het raakt me dat dit gesprek steeds vaker vastloopt in aannames, of soms helemaal niet meer plaatsvindt. We staan langs de kant van de weg te schreeuwen maar hebben geen zicht op de hele marathon. Maar wat als we het gesprek voeren over (en vooral met) mensen om wie het gaat en minder over termen of spelregels.</p><p>Natuurlijk is de vergelijking tussen de sporten en het werken in de seksindustrie te simplistisch, maar de kern blijft: zolang ik alleen mijn marathon zie en mijn man alleen zijn voetbal, missen we elkaar. Het vraagt om de ander te zien, te erkennen en ruimte te geven, vrijwillig en onvrijwillig.</p><h3>Voetbal- of hardloopschoenen</h3><p>Met voetbalschoenen zou je mij totaal niet blij maken, en ik zie mijn man zich ook niet direct inschrijven voor een marathon. Dat laat niet weg dat ik kan genieten van het sportplezier dat mijn man heeft en andersom moedigt hij mij elke keer weer aan om voor een marathon te gaan trainen.</p><p>De term prostitutie wordt natuurlijk al jaren gebruikt. Voor mij omvat het zowel vrijwilligheid als onvrijwilligheid. Als we voorbij de kampen kijken, ontstaat er mogelijkheid voor een menselijk gesprek waarin zowel vrijwillig als onvrijwillig aan bod komen. Dan is prostitutie een goede woordkeuze. In plaats vanaf één plek ons kartonnen bord op te houden, hebben we dan de mogelijkheid om de hele wedstrijd te zien. Zo voelt iedereen zich gezien en erkend. ‘If a marathon was easy, they called it football’</p><p><em><br>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p>

Sekswerk of  prostitutie? – Anja van Aken

<p>“Must be nice so much movement behind the scenes.”<br>“Guess you crack a lot of jokes, whilst prepping”, I often hear.<br>My trailer life. Welcome to the trailer of my life.&nbsp;</p><p>The theatre, dark. Whilst lights and life move around vibrantly behind the curtains. It’s hard to tell if my audience is aware of what is going on behind the theatre curtains. Do they even know what it takes for me to be able to put up my act? Imagine once the curtains are removed, I am no longer the person you know but the one you expect. &nbsp;</p><h3>Expecting the one woman show</h3><p>I can tell from the noise and whispers that my audience is prepared to get entertained. Each one was willing to buy a ticket to support my movement. They expect laughter and a lot of comic sketches. Cos it´s been a while they went to a theatre to watch a one woman show and get entertained. With high expectations they left their houses. Coming from near and far cos none of them wanted to miss this moment. A sold-out theatre. A one-woman-show.</p><p>Once that young girl, all witnessed becoming this amazing woman now, who is not afraid to ridicule herself in front of the world. Growing up in a household where entertainment wasn’t appreciated was tough. School came before breakfast and anything; that is how important going to school was within my household. Being the middle child didn’t necessarily make me the center of attention. So, I had to claim my spot and be bold in paving my own way.</p><p>In becoming the best of the best meant as a kid I had to jump a lot of hurdles. Been jumping around a lot for a long time now as my experiences in life will tell you. With limited to almost no budget, no resources and no connections, I build my success. What an awful long journey. A long road with many painful stories. A young girl once craving to take her own life. Look at her now sharing her experiences in life.&nbsp;</p><h3>Backstage, getting myself together for the best show</h3><p>Before putting this masterpiece together for my audience, whom are all so eager to witness on this day, I had to overcome the unthinkable but still make it look like I´m doing okay. Whilst they are anxiously waiting and almost impatiently craving for me to come on stage, I´m trying really hard to get myself together backstage.&nbsp;</p><p>Everything I went through in life comes down to this moment. Every hardship, battle, test and tear was to get me here. Whilst they count down the minutes, I wish I had more time to hold myself together. Because what my audience doesn´t know is that backstage is the only place where an actor, as myself, can let all of her emotions go, not pretend and do all the last-minute crazy things. This, in order to put up the best show once the curtains are removed and the spotlight is on.</p><figure id="figure-ok1t006l1eml0mg5md"><img id="ok1t006l1eml0mg5md" src="https://cdn.durable.co/blocks/17ZHhXObrFhxiBbDgPFBa5OhQfXr6NP3vmLzIZNtzloJk7g5K0dsaRZI5ZLrzFwW.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 55%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="55%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/17ZHhXObrFhxiBbDgPFBa5OhQfXr6NP3vmLzIZNtzloJk7g5K0dsaRZI5ZLrzFwW.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 55%;"></figure><h3>In my trailer</h3><p>As a young girl at the age of ten I never dreamt of having my own trailer. Always having to share my room with strangers didn´t give me much space to dream bigger. But nevertheless, my room was always my sanctuary. The only place I could retreat and feel at peace with myself. The only place I always felt comfortable enough to do most of my writings. Even though there would be a lot of coming in and going out of my room, by strangers, I didn´t allow their hinderance to block my purpose.&nbsp;</p><p>Look at me now, from a small room to having my own trailer. Where I get to do the things, I longed for, for so many years. Yet still my past haunts me. I still feel like that little child in my tiny room at the Bakkerswaal. Even though I have this big trailer now.&nbsp;</p><p>So, what I like to do is always reflect from where I started. I say my prayers to show my gratefulness. I spend most of my time in my trailer by myself cos that is how I like it. No makeup artist to cover up my tears. No director to change up my lines or scripts. No personal assistant due to my many trauma´s in life. No groupies or entourage cos they will only distract me. Just me, myself and I, focused on my performance once I am out of my trailer.</p><p>In the meantime, I treat my trailer like my home. Since I was made to make every space feel like my home. That´s the result of when you´ve been moving around in life one too many times as a child, I guess. Every place I stayed at became a stage I performed at and apparently one I left with a good impression. But it was all a build up to this moment, this big stage I´m about to embark on and put up my best one man show at.&nbsp;</p><figure id="figure-bfv6jtbeeqml0miyzi"><img id="bfv6jtbeeqml0miyzi" src="https://cdn.durable.co/blocks/1aeFQ9IFzGLUF4fJAEoGCqVyrDiTQbJqXw7fXkjFV5og3APnOC5A91R5y8qA6DDk.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="50%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1aeFQ9IFzGLUF4fJAEoGCqVyrDiTQbJqXw7fXkjFV5og3APnOC5A91R5y8qA6DDk.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;"></figure><h3>Behind the curtains, before the spotlight</h3><p>Whilst technicians and floor operators, directors and crew members are running wild to make sure all is in place before I go up, I´m taking my time to console myself of all the pain I must leave behind in a couple of minutes. Not once did I go through my lines in my trailer to ensure a successful show. Because at this moment I´m lost in thoughts thinking about the many things I had to go through in life, like…</p><p>The many times I´ve been taken for granted. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times I wasn´t supported, to become, whom I have become. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times I´ve been thwarted and sabotaged. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times I´ve been forgotten. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; The many times I had to hustle and still fulfil my motherly duties. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;The many times, I´ve had to pick myself up cos no one was there to help me.&nbsp;</p><p>These and more are some of the thoughts I go through before the curtains come off and the spotlight comes on. That’s my cue, it´s time for camera, lights and action!</p><figure id="figure-jgjnn2e8mml0mk46k"><img id="jgjnn2e8mml0mk46k" src="https://cdn.durable.co/blocks/1cDwDeEU5SMqPn0d2HkzklCgMUqUOYDvsE6aDBA3x3TPnBEC2HZLLXfxaH3JHYWe.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 75%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="75%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1cDwDeEU5SMqPn0d2HkzklCgMUqUOYDvsE6aDBA3x3TPnBEC2HZLLXfxaH3JHYWe.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 75%;"></figure><h3>Standing ovation</h3><p>My show, a killer! I nailed it, without flaws.<br>My first time, my first show. I did it all.&nbsp;<br>A young man walked up to me and asked; “Can you please teach me how to do that?!”<br>I answered shortly whilst returning to my trailer; “A bunch of self-confidence, devotion, persistence, positive energy, consistency, your personal story and loads of charisma. Thank you.”&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Clara Opoku describes herself best as a true creative centipede with endless range. With over thirty years of experience as a performer, host, stand-up comedian, writer, advisor &amp; mentor, rapper, singer &amp; songwriter, content creator and much more, she basically has no limits. Nothing is too much for her. It’s simply who she is — and by now it’s second nature! Clara is the proud founder of Clara’s House Of Inspiration and loves helping people move forward as your go-to expert for creative solutions.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.claraopoku.com" href="http://www.claraopoku.com" target="_blank" rel="noopener">claraopoku.com</a> <em>for upcoming newsletters</em></p><figure id="figure-ev3cpt3kbiml0mm0sj"><img id="ev3cpt3kbiml0mm0sj" src="https://cdn.durable.co/blocks/15c51UqkhaeMGNGeZjZxW5Xc4zYxIjrY6Zwm9Pg8XSRlmTvwqJRyjeS0YRH77sWs.jpg" alt="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Clara Opoku blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 65%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="65%" data-fullWidth="false"/></figure>

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies

Zou jij je kind verstoten? - Ria de Groot

Familieopstellingen heilzaam? - Agnes van Vreede-Dunnewijk

Toen ik mijn woorden inslikte - Udritcha Millerson-Richard

Sekswerk of prostitutie? – Anja van Aken

Life behind the curtains - Clara Opoku