Blog

<figure id="figure-yjx2qtaiwtmhoqam7p"><img id="yjx2qtaiwtmhoqam7p" src="https://cdn.durable.co/blocks/fR9sK021qpVJSSloJzO74BmWn5pt3BKrqcSaeIIT89e4qsFPrvfcIyC9fLgTiDWB.png" alt="Lefwijf Miriam Nies blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Miriam Nies blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/fR9sK021qpVJSSloJzO74BmWn5pt3BKrqcSaeIIT89e4qsFPrvfcIyC9fLgTiDWB.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h2>'Aruba?!' De ontmoeting - Miriam Nies</h2><p>Vandaag was ik met m’n mooie bijzondere zoon met autisme naar de Action. Inkopen doen voor het Lichtjesdorp van de dagbesteding van HELEHOOP. Een haastige sfeer heerste in de winkel bovendien is het even wennen; &nbsp;kerstinkopen begin november. Ik wil dit eigenlijk niet, maar kan niet anders omdat ik voor onze dagbesteding voldoende materiaal nodig heb. Lege schappen, lange rijen. Al die prikkels zijn niet zo fijn voor mijn zoon, dus hoe eerder we de winkel weer uit zijn en naar huis kunnen, des te beter.&nbsp;</p><h3>'Wat is Aruba?'</h3><p>En terwijl ik geduldig met m’n gedachten alweer ergens anders wacht in de rij, roept mijn zoon ineens ARUBA door de winkel. Gesprekken verstommen, hoofden draaien en ogen richten zich op hem en mij. Ik moet even bedenken waarom hij dit roept, terwijl de mensen me aankijken. En dan zie ik het. In de andere rij staan twee vrouwen. Mijn zoon denkt dat deze vrouwen van Aruba komen. Hij wil dat eigenlijk aan ze vragen, maar heeft er de woorden niet voor. Hij wijst naar ze, terwijl iedereen hem aankijkt. Hij lacht, kijkt afwisselend naar mij en dan weer naar de vrouwen. 'Aruba?' De vrouwen kijken hem verbaasd aan. Een van hen vraagt: ‘Wat is Aruba?’</p><p>En ik begin met de ondertiteling. Spreekt u Nederlands? Engels? En ik leg in het Engels uit dat hij denkt dat de vrouwen afkomstig zijn van Aruba. Dat hij geboren is op het eiland Aruba en dat hij denkt herkenning te zien bij de vrouwen. Andere mensen in de rij luisteren mee, in afwachting wat er gaat gebeuren voor de kassa in de drukke Action.<br>De vrouwen antwoorden dat ze uit Afghanistan komen. ‘Oh, Afghanistan, herhaalt m’n zoon, ‘geen Aruba’. ‘Nee geen Aruba’, zeg ik. Hij heft z’n handen omhoog, jammer, geen Aruba. We lachen vriendelijk naar elkaar, de rijen komen weer in beweging.&nbsp;</p><h3>'Een zoon met autisme'</h3><p>We stappen naar buiten met onze tas vol kerstspullen. De twee vrouwen staan buiten. Een van hen spreekt me aan: ‘Ik heb ook een zoon met autisme. Hij is dertien jaar. Hij lijkt zelfs op jouw zoon.’</p><p>Ik werd opeens stilgezet. Daar stonden we. Midden op het plein voor de winkel. We waren gewoon opeens moeders. Moeders die elkaar niet kenden, maar moeders van zonen met autisme. Vrouwen die elkaar nog nooit hebben gezien of ontmoet, die een volledig andere achtergrond hebben, die uit een verschillend land komen, maar daar was plotseling verbinding. Zomaar, door een jongen met autisme, die zichzelf is, die puur is, zich durfde te uiten. Daardoor herkenden de moeders elkaar opeens.&nbsp;</p><h3>Zomaar een ontmoeting</h3><p>Zomaar een ontmoeting. Een bijzonder moment. Heel even, verbinding met een volkomen vreemde en andere vrouw. De kerstslingers liggen inmiddels in de kast te wachten op het creëren van het Lichtjesdorp en in m’n hart schijnt de zon. Wow, wat een eerlijke en spontane ontmoeting kan betekenen. Mijn dag kan niet meer stuk.</p><p><br></p><p><em>@ Miriam Nies is de oprichter van HELEHOOP waar jongeren met autisme in een veilige, kleine setting kunnen groeien en bouwen. Zij is oud-leerkracht in het speciaal onderwijs en autismecoach en woonde en werkte jarenlang op Aruba met man en kinderen.</em><br><em>Miriam maakte een intensieve medische reis door waarbij de weg van pijn en genezing haar een diepe passie heeft gegeven voor heling, verbinding en vergeving - geworteld in haar geloof in God. Miriams motto: waar littekens helen, kan nieuw leven ontstaan.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.helehoop.nl" href="http://www.helehoop.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>helehoop.nl</em></a></p><p><br></p>

'Aruba?!' De ontmoeting - Miriam Nies

<figure id="figure-3i21ig3yfmhivf5xq" class=""><img id="3i21ig3yfmhivf5xq" src="https://cdn.durable.co/blocks/14VLIXDfCIXZJlTSQPlwXxvh4BcSY6jZmzrIDEVTlYTXYv34pOAdS2yPJTWzGoY6.jpg" alt="Lefwijf Esther Wijnschenk blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Esther Wijnschenk blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/14VLIXDfCIXZJlTSQPlwXxvh4BcSY6jZmzrIDEVTlYTXYv34pOAdS2yPJTWzGoY6.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h2>Zorgen, een taak uit liefde geboren - Esther Wijnschenk</h2><p>Sommige momenten in het leven vormen je voorgoed. Voor mij was een van die momenten het laatste jaar waarin ik voor mijn vader mocht zorgen. Een man die ik liefhad met heel mijn hart en die langzaam verdween in de mist van dementie. De ziekte nam stukje bij beetje zijn wereld weg – maar nooit mijn liefde voor hem.</p><h3>Een beslissend moment</h3><p>Na het overlijden van mijn moeder ontdekte ik dat mijn vader al jaren aan dementie leed. Iets wat ik nooit had gezien. Pas toen zij er niet meer was, besefte ik hoezeer ze elkaar overeind hadden gehouden. Toen de officiële diagnose eenmaal vaststond, bevestigd door huisarts en specialisten, kreeg ik het advies om mijn vader op te laten nemen.<br>Maar iets in mij verzette zich daartegen. Ik kon het niet. Ik wilde hem thuis houden, in zijn vertrouwde omgeving. Ik nam die verantwoordelijkheid op me — volledig, dag en nacht, 24/7. Alleen. Achteraf zie ik dat als een echt lefmoment: het moment waarop ik besloot te doen wat juist voelde ook al wist ik niet of ik het aankon.</p><h3>Zorg op de rand van je eigen leven</h3><p>Wat betekent zorg eigenlijk? En wat is mantelzorg? Zorg is nabij zijn, helpen, troosten. Mantelzorg is dat alles maar dan op de rand van je eigen leven. Waarbij je je eigen ritme opzij zet voor iemand die langzaam verdwijnt. Hoe ver ga je daarin? Hoeveel van jezelf mag je geven zonder jezelf te verliezen? Ik leefde in een continu ritme van zorgen: ’s ochtends vroeg bij hem voor zijn medicijnen, boodschappen doen, thuiszorg begeleiden, tussendoor zijn telefoontjes beantwoorden die geen einde leken te kennen. Steeds vaker vond ik hem, ook bij binnenkomst, op de vloer. En was hij ’s nachts gevallen, dan reed ik ook heen en weer om bij hem te kijken. Rust bestond nauwelijks. Ik stond dag en nacht aan zijn zijde.</p><h3>Niet uit plicht maar uit liefde</h3><p>Toch hield ik vol, gedreven door liefde. Niet uit plicht, niet uit verplichting, maar uit iets diepers: een verlangen om bij hem te zijn, hem te beschermen in een wereld die steeds meer van hem vervaagde. Dat besef — dat lef om alles op het spel te zetten voor iemand van wie je houdt - terwijl je niet weet hoe het afloopt - dat is het moment dat ik nu zie als het hart van mijn ervaring.<br>Toch voelde het nooit als last. Het was zwaar, ja. Maar boven alles was het waardevol.<br>Ik was zijn houvast in de verwarring, zijn rust in de chaos. Een arm om zijn schouder, een glimlach, de kleine wonderen, momenten van pure verbinding.</p><figure id="figure-u246gjp1vmhivjqlj"><img id="u246gjp1vmhivjqlj" src="https://cdn.durable.co/blocks/3jyDe5FQRBNL1YW3mL0A2jfdyVwp5gRv7zSRa4GjsTM5jNm5sQkC1e2ae0w37YDl.jpg" alt="Vader. Blog van lefwijf Esther Wijnschenk" title="Vader. Blog van lefwijf Esther Wijnschenk" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 0%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="0%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/3jyDe5FQRBNL1YW3mL0A2jfdyVwp5gRv7zSRa4GjsTM5jNm5sQkC1e2ae0w37YDl.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 0%;"></figure><h3>Niet uit onmacht maar uit liefde</h3><p>Ik ben dankbaar en trots op mezelf dat ik hem zolang thuis heb kunnen houden. In zijn vertrouwde omgeving tussen zijn en mijn herinneringen. Tot het moment kwam dat ik hem niet langer kon beschermen. Met pijn in mijn hart moest ik hem uiteindelijk laten opnemen - niet uit onmacht maar uit pure liefde.</p><p>Het mooiste cadeau dat ik in al deze ellende kreeg - een godsgeschenk - was het moment dat we het tehuis binnenstapten. Een gesloten afdeling. Hand in hand met mijn vader liep ik naar binnen. De afdeling was opgedeeld in kleine ‘huisjes’ en tot mijn verbazing was mijn vader toegewezen aan… huisje Esther! Hoe dan?<br>Daar hij eerst moest acclimatiseren en ik pas de volgende dag mocht terugkomen, ging ik bij de leiding de code opvragen van de toegang tot de afdeling, daar gebeurde er iets dat ik nooit zal vergeten: de code bleek mijn geboortejaar te zijn. Een tweede wonder, zo voelde het, precies op het moment dat ik het het hardst nodig had.</p><h3>Wat blijft is de liefde</h3><p>Veertien jaar lang heb ik mogen zorgen. Eerst voor mijn moeder, toen voor mijn vader. Het waren jaren waarin ik iets terug mocht geven van alles wat zij mij ooit gaven.<br>Het kostte me veel – energie, tijd, tranen. Maar het gaf me ook meer terug dan ik ooit had kunnen vermoeden. Ik was er. Tot het einde. En dat besef, die diepe vrede, draag ik voor altijd met me mee.</p><p><br></p><p><em>@ Esther Wijnschenk is freelance Personal Assistant &amp; Executive Assistant en projectmanager. Haar bedrijf Domani Management Support vormt voor ondernemers een rots in de branding waar het gaat om eersteklas ondersteuning en het in goede banen leiden van projecten. Esther woont in Haarlem samen met haar twee katten Luna en Joy.</em></p><p><a data-mce-href="https://www.linkedin.com/in/esther-wijnschenk-1484749/" href="https://www.linkedin.com/in/esther-wijnschenk-1484749/" target="_blank" rel="noopener"><em>Esther op LinkedIn</em></a></p>

Zorgen, een taak uit liefde geboren - Esther Wijnschenk

<figure id="figure-ifwror0cxfmgundubz"><img id="ifwror0cxfmgundubz" src="https://cdn.durable.co/blocks/1vAnOR0U2uNt4vfqZmBssoYIYbTO6UIYdimIcrr8d214gU1SRAwh3w4NMWThh7cm.jpg" alt="Valerie Kross blogt op Lefwijf.nl" title="Valerie Kross blogt op Lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/1vAnOR0U2uNt4vfqZmBssoYIYbTO6UIYdimIcrr8d214gU1SRAwh3w4NMWThh7cm.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;"></figure><h2>Ik ben een tijger - Valerie Kross</h2><p>Ken je dat gevoel? Dat je jarenlang hebt gevochten zonder te weten waartegen precies? Dat je jezelf keer op keer moest oprapen, terwijl niemand zag hoeveel moed dat eigenlijk kostte?</p><p>Ik wel.</p><p>Jarenlang leefde ik alsof ik in een jungle liep - vol obstakels, roofdieren en valstrikken. Maar ik leerde luisteren naar mijn instinct, naar mijn lichaam, naar mijn grenzen. En ergens onderweg ontdekte ik iets essentieels: ik ben geen prooi meer. Ik ben een tijger.</p><h3>Ode aan de tijger in mij</h3><p>Een tijger laat niet altijd zien wat er in haar omgaat. Ze observeert. Ze voelt. Ze wacht. Van buiten lijkt ze kalm maar vanbinnen klopt het hart van een overlever.</p><p>Zo voelde mijn leven met MS ook. Niemand ziet het gevecht dat je dagelijks voert - de vermoeidheid, de pijn, het onbegrip. Maar elke dag koos ik opnieuw om op te staan, om te blijven geloven dat er meer in me zat dan mijn beperkingen. Er waren dagen dat ik niet meer wilde vechten. Dagen waarop ik dacht: ‘Laat die jungle maar zitten.’ Maar de tijger in mij weigerde te verdwijnen.Ze gromde zacht, diep vanbinnen: ‘Sta op. Jij bent gemaakt voor meer.’</p><p>Waar ik vroeger vocht om te overleven, leef ik nu om te groeien. Ik heb geleerd dat kracht niet zit in altijd doorgaan, maar in weten wanneer je mag rusten. In accepteren dat littekens ook verhalen zijn van moed.<br>Elke stap die ik zet - in mijn werk bij Kross Health Solutions, in mijn gesprekken met cliënten en in mijn eigen herstel - is een ode aan die tijger in mij. De tijger in mij staat voor veerkracht, focus en vertrouwen. Voor balans tussen zachtheid en kracht.</p><h3>Ook jouw lichaam spreekt – maar hoor je het?</h3><p>Ons lichaam communiceert continu met ons. Het vertelt wanneer we rust nodig hebben, wanneer iets te veel is, en zelfs wanneer emoties zich vastzetten in ons systeem.&nbsp;<br>Maar onze maatschappij leert ons om voortdurend door te rennen. En zo raken we het contact met ons lichaam kwijt.&nbsp;<br>Herstel begint op het moment dat je weer gaat luisteren. Niet pas als je instort, maar bij de eerste fluisteringen die zeggen: ‘Stop even. Adem. Kijk naar wat je nodig hebt.’</p><h3>De signalen die je negeert</h3><p>Bij veel van mijn cliënten (en ooit ook bij mezelf) zie ik dezelfde patronen: we nemen pijnstillers om door te gaan, zetten koffie boven slaap, en noemen vermoeidheid normaal. Maar signalen als steeds terugkerende hoofdpijn, concentratieproblemen, spanning in je buik of schouders en emotionele uitbarstingen zonder duidelijke reden zijn vaak geen op zichzelf staande klachten.&nbsp;<br>Het zijn waarschuwingslampjes. Door ze te negeren, schuif je de echte oorzaak voor je uit — tot het lichaam zelf de noodrem trekt.</p><h3>Van klacht naar kracht</h3><p>Herstel is niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal en emotioneel. Zodra je beseft dat klachten een communicatievorm van je lichaam zijn, verandert alles. In mijn eigen proces – leven met MS sinds 2006 – leerde ik dat ik pas kon herstellen toen ik mijn lichaam ging begrijpen. Niet als iets dat kapot was, maar als iets dat me hielp om beter voor mezelf te zorgen. Dat bewustwordingsproces is de eerste stap van klacht naar kracht.</p><h3>Praktische stappen om te leren luisteren</h3><p>1. Check dagelijks in bij jezelf – Wat voel ik vandaag, fysiek en emotioneel? &nbsp;<br>2. Gun jezelf rustmomenten – Niet alleen na inspanning, maar ook tussendoor. &nbsp;<br>3. Let op ademhaling – Een ondiepe adem is vaak een teken van spanning. &nbsp;<br>4. Eet met aandacht – Merk op wat voeding met je energie doet. &nbsp;<br>5. Schrijf je signalen op – Zo herken je patronen en weet je wat jouw lichaam probeert te vertellen.</p><h3>Van kennis naar praktijk</h3><p>In mijn praktijk Kross Health Solutions werk ik dagelijks met mensen die leven met langdurige klachten. Mensen die, net als ik, soms het gevoel hebben dat hun lichaam hen in de steek laat — maar diep van binnen verlangen naar herstel, rust en energie.<br>Door therapieën als Nano CellCare, BEMER-therapie en holistische leefstijlbegeleiding te combineren met de nieuwste inzichten over voeding en leefstijl, help ik ze hun energiehuishouding te herstellen en het lichaam weer in balans te brengen. Het draait niet om ‘de ziekte bestrijden’, maar om het zelfherstellend vermogen van het lichaam activeren. Dat vraagt kennis, ervaring én vertrouwen — in jezelf en in je proces. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&gt;&gt;</p><figure id="figure-4titc9j51tmguqvkbg"><img id="4titc9j51tmguqvkbg" src="https://cdn.durable.co/blocks/2eKgSAz0kUpPoJ3brCykYETClEN86poHKjtCO5KViL4TJ8F35FU2X1QWSYw40EzP.jpg" alt="Valerie Kross blogt bij Lefwijf.nl" title="Valerie Kross blogt bij Lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="50%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2eKgSAz0kUpPoJ3brCykYETClEN86poHKjtCO5KViL4TJ8F35FU2X1QWSYw40EzP.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 50%;"></figure><h3>Mijn moment van groei</h3><p>Toen ik mijn verhaal begon te delen, voelde dat eerst kwetsbaar. Alsof ik mijn camouflage aflegde en midden in het licht ging staan. Maar juist daar, in dat rauwe, eerlijke stuk, vond ik mijn missie: anderen helpen hun eigen tijger wakker te maken. Want we dragen hem allemaal in ons. Soms slapend, soms fluisterend, maar altijd klaar om ons te herinneren aan wie we werkelijk zijn.</p><p>Nu, jaren later, voel ik rust. Ik hoef niet meer te vechten tegen wie ik ben of wat ik heb meegemaakt. Ik beweeg met het leven mee, niet ertegenin. En als ik ’s avonds mijn praktijk verlaat, voel ik het vaak nog even: die stille kracht van binnen. De tijger in mij die niet meer hoeft te vechten om te overleven, maar simpelweg leeft.<br>Mijn motto? ‘Waar een wil is, is een weg. Is er geen weg, dan creëer je een weg.’</p><p><br></p><p><em>@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.</em><br><em>Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.</em>&nbsp;<br><a data-mce-href="http://www.krosshealth.nl" href="http://www.krosshealth.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>krosshealth.nl</em></a></p><p><br></p>

Ik ben een tijger - Valerie Kross

<figure id="figure-t4z6nhl25pmgeyy8f6"><img id="t4z6nhl25pmgeyy8f6" src="https://cdn.durable.co/blocks/14tStoHePIr4k3vcyw9xoiHCJHCGHG8OWhmzs4jmZ3I1uXUmN2QDDRSq01AbTni7.jpg" alt="Luc Schouten over Lefwijf en Best Talks." title="Luc Schouten over Lefwijf en Best Talks." class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/14tStoHePIr4k3vcyw9xoiHCJHCGHG8OWhmzs4jmZ3I1uXUmN2QDDRSq01AbTni7.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Ik-wil-niet-meer-mijlen &nbsp;- &nbsp;Luc Schouten</h2><p>Ken je dat gevoel? Je hebt net een lange autorit achter de rug. Het is pokkenweer, de wind rukt aan je stuur, slagregen en je ziet geen klap voor ogen waar je naartoe moet.&nbsp;<br>Dan sta je weer voor je huis. Ik zet de motor uit en hoor ‘m nog een beetje nagloeien, één enkele tik. Gelukkig, ik ben weer veilig thuis!&nbsp;</p><h3>Waanzin &amp; realiteit. Mijn optreden</h3><p>Vrijdag 3 oktober voelt voor mij als de kers op de taart. Ik mag mijn verhaal on stage delen met een groter publiek. Een verhaal waar waanzin en realiteit in het leven elkaar tegenkomen, zo kondigt Lucinda mijn performance aan.<br>En wát een performance! Alles voelt goed, on stage klikken alle puzzelstukjes in elkaar. Ik ben er helemaal klaar voor. Al in de eerste minuut weet ik het publiek te pakken en de aandacht vast te houden, ik hoor en zie de response van het publiek. De mensen in de zaal hangen aan mijn lippen.</p><p>Ik voel me thuis. Nu wordt voor mezelf pas voor het eerst écht zichtbaar waar ik vandaan kom en waar ik nu sta. Ontelbare mijlen heb ik afgelegd. Pijnlijke mijlen, moeizame mijlen, komt-nooit-een-eind-aan-mijlen, zal-ik-hier-nog-uitkomen-mijlen, en ja, ook ik-wil-niet-meer-mijlen. Toch ben ik trots waar ik nu sta. Ik ben enorm gegroeid.&nbsp;</p><h3>Über-pleaser</h3><p>Mijn verhaal is een waanzin-nig verhaal, je verzint het gewoon niet en je denkt dat het alleen in een film voorkomt. Toch is het niet zo. De verschijningsvorm van mijn thema mag dan niet alledaags zijn, het thema zelf is wel universeel en meer dan actueel. Het gaat over het thema van de über-pleaser, hoe ik daardoor in de ban raakte van een wolf in schaapskleren, maar bovenal, hoe ik me er uit heb los weten te rukken.<br>Een verhaal dat ik móet delen, al raak en inspireer ik maar één persoon zodat deze persoon zelf uit zijn of haar ellende omhoog kan kruipen.&nbsp;</p><h3>Mijn verhaal in twee zinnen&nbsp;</h3><p>Vijftien jaar geleden, maar ik raak niet uitgepraat over wat mij is overkomen. Ik ben er vol van en urenlang vertel ik er over. Het stopt niet. In de jaren erna, tijdens diverse coachinggesprekken, neem ik mezelf het volgende voor: als ik mijn verhaal in vijf minuten kan vertellen, dán heb ik het verwerkt. Naarmate de tijd vordert, en met de groei die ik zelf doormaak, lukt dat best goed.&nbsp;</p><h3>Lefwijf Empowers</h3><p>Tot ik Lucinda tegenkom. Nadat ik in oktober 2024 als Lucinda’s gast een optreden van Best Talks heb bijgewoond, denk ik op de terugreis in de auto bij mezelf: ik heb óók een verhaal. Dit verhaal moet ik ook vertellen. Ik besluit mee te schrijven aan Lefwijf Empowers. In 750 woorden zet ik in één klap mijn verhaal op papier. Wauw denk ik. Nú heb ik het verwerkt.&nbsp;</p><p>Maar ik voel dat ik méér kan doen. Ik besluit ook mee te doen aan Best Talks. Je verhaal op een podium in een theater vertellen, betreft een heel ander level van verwerken dan je verhaal in een boek schrijven. Bij een boek zie je namelijk niet direct de reactie van de lezer wanneer deze je verhaal tot zich neemt. Misschien hoor je het achteraf, misschien ook niet. Bij Best Talks ervaar je dat wél. En dat gevoel op een podium in een theater is magisch. Je voelt je sterk.</p><p>Voor mij voelt het ook als het afsluiten van een hoofdstuk in mijn leven, dat 25 jaar heeft geduurd. Ik kan het je alleen maar aanraden, doe jezelf dit plezier en beleef deze reis, in geschreven en gesproken woord. Het werkt helend.&nbsp;</p><h3>Is er nog meer?</h3><p>Ja hoor. Ik ga verder met het uitschrijven van mijn legacy, het hele verhaal met alles wat er is gebeurd en hoe het is ontstaan. Misschien wordt het wel een boek. Ook dat werkt helend. En natuurlijk ga ik verder met tekenen en aquarelleren, vaardigheden die ik weer heb herontdekt tijdens deze Lefwijf-reis.&nbsp;</p><p>Maar nu? Nu blijf ik nog even in de auto zitten en nagloeien, net als mijn auto.&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Waar het leven schuurt, groei je. Luc Schouten verbindt, verzorgt en focust. Is een overlever en leidt een team van global risk managers bij een internationaal informatietechnologiebedrijf. En geeft de wererld rondom haar vorm in haar aquarellen.</em></p><figure id="figure-38jajocjapmgezepdc"><img id="38jajocjapmgezepdc" src="https://cdn.durable.co/blocks/2cz4eSNcC05x7Z8AngOWYOlCdcL4h1hdxi9ysUUozFB5oBjcbkZo9A9dlBV8Mf4t.jpg" alt="Luc Schouten, Lefwijf &amp; Best Talks, tekent aquarellen" title="Luc Schouten, Lefwijf &amp; Best Talks, tekent aquarellen" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 60% 50%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="60%" data-positiony="50%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2cz4eSNcC05x7Z8AngOWYOlCdcL4h1hdxi9ysUUozFB5oBjcbkZo9A9dlBV8Mf4t.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 60% 50%;"></figure><figure id="figure-dd9cktlrfm6mgezgya4" class=""><img id="dd9cktlrfm6mgezgya4" src="https://cdn.durable.co/blocks/29YSPMQJntsJ2n4HC5bFTFTvNRghGJEW0kqDO9tJMpH2YRmbGcq6z6XP0uSNme2c.jpg" alt="Luc Schouten, Lefwijf &amp; Best Talks, tekent aquarellen" title="Luc Schouten, Lefwijf &amp; Best Talks, tekent aquarellen" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 80%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="80%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/29YSPMQJntsJ2n4HC5bFTFTvNRghGJEW0kqDO9tJMpH2YRmbGcq6z6XP0uSNme2c.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 80%;"></figure><p><br></p><p><br></p><p><br></p>

Ik-wil-niet-meer-mijlen - Luc Schouten

<figure id="figure-g6b3opb0ncmg0iq6ui"><img id="g6b3opb0ncmg0iq6ui" src="https://cdn.durable.co/blocks/23etU3QnQd9sypG8AOTwDRmVHSJGW0TQJCjVuvrR48DSpeHfHyLRz7Fres0oYzSZ.png" alt="Blog van Quifaina Reina op lefwijf.nl" title="Blog van Quifaina Reina op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 55% 20%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="55%" data-positiony="20%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/23etU3QnQd9sypG8AOTwDRmVHSJGW0TQJCjVuvrR48DSpeHfHyLRz7Fres0oYzSZ.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 55% 20%;"></figure><h2>De kracht achter gesloten deuren - Quifaina Reina</h2><p>Samen met vier andere dames stapte ik de vrouwengevangenis binnen. Een plek die niet voor iedereen toegankelijk is en die vaak alleen bekendstaat om de dikke muren, zware deuren en strenge regels. Maar ‘Lefwijf’, het initiatief van Lucinda Douglas, opende hier deuren.<br></p><p>Mijn doel voor die dag was simpel, maar groots: een open gesprek aangaan met de vrouwen daarbinnen. Want elk verhaal kan een ander raken, inspireren of misschien zelfs veranderen… overigens in beide richtingen.</p><p>Ik ging er zonder verwachtingen heen, bewust met een <em>open mind</em> en zonder oordeel. Mijn eerste indruk bleef daardoor vrij neutraal. Ik was al eerder in een gevangenis geweest, maar altijd in de reguliere bezoekruimte. Nu zaten we in een ruimte die normaal wordt gebruikt voor moeder-kindbezoeken. De setting voelde warm, bijna huiselijk en het was duidelijk dat dit bewust zo was ingericht om openheid en vertrouwen te creëren.</p><h3>Muren &amp; tralies</h3><p>We spraken die dag met twaalf gedetineerde vrouwen, elk met een eigen verhaal, eigen pijn, eigen keuzes en ook hun eigen groei. Wat me raakte, was dat ik me niet zoveel anders voelde dan zij. Ondanks dat hun pad hen achter de tralies had gebracht, voelde ik dezelfde kracht, dezelfde kwetsbaarheid, hetzelfde lef.<br>En dat is misschien wel de grootste les: achter die tralies zitten vrouwen die vechten. Die overleven. Die, ondanks alles, durven te zijn. Lefwijven tot in de botten.</p><p>Maar ook buiten die muren leven wij met tralies. Onzichtbare muren die we zelf bouwen; gedachten die fluisteren ‘Ik ben niet genoeg’ of 'Ik kan dit niet.’ Labels die ons beperken, oordelen die ons klein houden. We kijken naar anderen en zien vaak alleen een stempel, zonder hun verhaal te kennen. Zo raken we gevangen in ons eigen hoofd, net zo stevig als staal.</p><h3>Lef is een keuze</h3><p>Het leven kan in een fractie van een seconde veranderen. Eén verkeerde keuze, één onverwachte wending en alles staat op zijn kop. Toch vraagt juist dat moment om lef. Lef om adem te halen terwijl je hart bonst. Lef om je eigen muren onder ogen te zien en stukje bij beetje af te breken. Lef om te geloven dat er altijd een weg vooruit is.</p><p>Mijn eindoordeel na die dag was helder: lef is geen plek, geen situatie en zeker geen label. Lef is een keuze. Een keuze die deze vrouwen, ondanks alles, elke dag opnieuw maken. En een keuze die ook wij, buiten de tralies, mogen blijven maken &nbsp;met kracht, met kwetsbaarheid en met een hart dat durft te voelen. Want ‘je bent niet altijd jouw verhaal’.</p><p><br></p><p><em>@ Quifaina Reina is moeder van twee prachtige dochters die beiden als puzzelstukjes haar leven compleet maken. Daarnaast is Quifaina de trotse mede-eigenaar van schoonmaakbedrijf From Zero Cleaning.</em> <a data-mce-href="http://www.fromzerocleaning.nl" href="http://www.fromzerocleaning.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>fromzerocleaning.nl</em></a></p>

De kracht achter gesloten deuren - Quifaina Reina

<figure id="figure-74lkurftpamejq8t9f" class=""><img id="74lkurftpamejq8t9f" src="https://cdn.durable.co/blocks/323PCHlzU5zv7Ca5sXgtcAU8mO8UctU7Eb3VWDlnOJBcdtjOfhHj6j7Jzymua2JL.jpg" alt="" title="" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/323PCHlzU5zv7Ca5sXgtcAU8mO8UctU7Eb3VWDlnOJBcdtjOfhHj6j7Jzymua2JL.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Inspiratie - Sylvia van Ostende</h2><p>Door wie laat jij je Inspireren?</p><p>Zie jij je moeder als inspiratiebron,&nbsp;<br>of toch die neef die zijn ziekte overwon?&nbsp;</p><p>Laat jij je verwonderen door je kind,&nbsp;<br>of is het je buurman die goed garen spint?&nbsp;</p><p>Kijk jij met bewondering naar die sporter of acteur,&nbsp;<br>zie je een kans achter iedere dichte deur?&nbsp;</p><p>Een voorbeeld geeft nieuwe elan,&nbsp;<br>daar mag je van leren, zoveel je kan.&nbsp;</p><p>Want hebben we niet allemaal baat,&nbsp;<br>bij een inspirator van formaat.&nbsp;</p><p>Wie jouw grote voorbeeld ook mag zijn,&nbsp;<br>koester het gevoel, dat is fijn.&nbsp;</p><p>En weet dat op een dag,&nbsp;<br>jij voor een ander de inspirator zijn mag.&nbsp;<br></p><p><br data-mce-bogus="1"></p><figure id="figure-qkscs8qy1jmejqmkzg" class=""><img id="qkscs8qy1jmejqmkzg" src="https://cdn.durable.co/covers/10BZsof4MCTaN5XPJD9Im86RAR5F59ubu2qcBDU6Qa3zuwAmbQDBl41Mr12rPB5y.png" alt="Lefwijf Sylvia van Ostende" title="Lefwijf Sylvia van Ostende" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="16:9" data-caption="" data-positionx="null" data-positiony="null" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/covers/10BZsof4MCTaN5XPJD9Im86RAR5F59ubu2qcBDU6Qa3zuwAmbQDBl41Mr12rPB5y.png" data-mce-style="aspect-ratio: 16/9; object-position: center center;"></figure><p><em>@ Sylvia van Ostende-de Blouw houdt zich momenteel bezig met het managen van Long Covid. Dat valt niet mee als multitalent. Sylvia combineerde werkaamheden als IT-specialist met o.a. kunst maken en romans schrijven. <a data-mce-href="http://www.sylviavanostende.nl" href="http://www.sylviavanostende.nl" target="_blank" rel="noopener">sylviavanostende.nl</a></em><br></p>

Inspiratie - Sylvia van Ostende

LEFWIJF