Een gewone donderdag - Anja van Aken
Een gewone donderdag - Anja van Aken
Wat zou je doen als vandaag de laatste gewone dag is? Niet de laatste dag van je leven, maar de laatste dag waarop alles nog vanzelfsprekend is.
Deze donderdag in juli begint als iedere andere werkdag. Tegen mijn gewoonte in schoon ik alvast mijn mailbox op, al start de vakantie pas over twee weken. Tussen mijn werkafspraken door breng ik mijn man naar het ziekenhuis voor een darmonderzoek. Na een paar dagen vezelarm eten kijkt hij uit naar het moment wanneer het dieet achter de rug is. Hij wil eigenlijk alleen met de bus gaan maar het advies is om niet alleen te reizen.
Mijn directeur adviseert gewoon de hele dag ‘voor thuis’ te nemen. Dat waardeer ik, toch probeer ik tussendoor nog wat werk te doen. Het voelt als een gewone donderdag.
Daar valt goed mee te leven
Sinds een paar weken voelt mijn man zich niet fit. Hij is vermoeid, misselijk en heeft wat kleine ongemakken. Mogelijk komt het door de hitte? Maar wanneer een bloedonderzoek verhoogde ontstekingswaarden laat zien en omdat auto-immuunziekten in de familie voorkomen, volgt verder onderzoek.
Een collega vraagt die ochtend: 'Ben je ongerust?' ‘Nee’, antwoord ik, 'het ergste waar we rekening mee houden is een auto-immuunziekte. Niet fijn, maar daar valt goed mee te leven.' Zo staan we er beiden in.
Jaarlijks ijsje op de hoek van de straat
Halverwege een werktelefoontje belt het ziekenhuis. Mijn man ligt nog op de uitslaapkamer maar ik kan alvast die kant op komen. Onderweg naar de auto leg ik thuis nog snel een briefje klaar voor onze dochter die straks terugkomt van een logeerpartij. Morgen begint de zomervakantie ook voor de basisschool. Als jaarlijkse traditie zullen we dan de vakantie inluiden met het halen van een ijsje op de hoek van de straat.
Wachten in de wachtkamer
In de wachtkamer zie ik mijn man meteen zitten. Na twintig uur zonder eten is hij maar wat blij met de meegebrachte broodjes. Na een half uur wachten informeren we bij de balie of ze ons misschien vergeten zijn. Van een afstand hoor ik iemand zeggen: 'Nee... ze wil hen zelf graag spreken.' Heel even schiet het door me heen: zou dat over ons gaan? Een paar minuten later worden we opgehaald.
Ik hoor een 'maar'
De arts komt direct ter zake: ‘De dikke darm ziet er goed uit en een auto-immuunziekte kunnen we uitsluiten.' Nog voordat ze verder praat, hoor ik een niet uitgesproken ‘maar’. En dat klopt, want tijdens het onderzoek is een groot gezwel ontdekt. De biopten moeten het nog bevestigen maar de arts kan met redelijke zekerheid zeggen dat het kwaadaardig is. ‘Wat?’ Ik hoor de woorden, maar ze dringen totaal niet tot me door. Gaat dit over ons?
Mijn man stelt rustig vragen. Ik voel een warme traan over mijn wang lopen. Terwijl de arts verder praat, schieten in enkele seconden allerlei toekomstscenario’s door mijn hoofd. Is mijn man bij de diploma-uitreiking van onze dochter over een paar jaar? Voeden we de kinderen misschien niet samen op? In één gesprek is onze toekomst onzeker geworden.
Annuleringsverzekering
Dan vraagt de arts of we vakantieplannen hebben. 'Hebben jullie een annuleringsverzekering?' We kijken elkaar aan. Die sluiten we eigenlijk nooit af. We zien altijd mogelijkheden. 'Ga er maar vanuit dat de vakantie niet doorgaat’, zegt ze, 'de komende weken zullen vooral in het teken van ziekenhuisafspraken staan.' Voor morgen staat de eerstvolgende afspraak.
Eerst koffie
Buiten de spreekkamer breek ik in snikken uit. Hoe vaak zullen we nog door deze ziekenhuisgangen lopen? Hoe vertellen we dit aan de kinderen? Ook voel ik me schuldig over onzinnig kleine dingen waar ik de laatste tijd een punt van heb zitten maken bij m’n man. Hij blijft opmerkelijk rustig. 'Eerst goede koffie’ zegt hij. De gewone dingen blijven doen, dat typeert hem. En ik moet zeggen dat het me enorm helpt, omdat we samen even boven alle onzekerheid uitstijgen.
Stap voor stap
Met een kop koffie voor ons besluiten we ons niet gek te laten maken door alle mogelijke scenario's. We weten simpelweg nog niet wat er komt. We hebben elkaar én boven alles hebben we God. Stap voor stap. Nog diezelfde middag willen we het onze kinderen vertellen zodat we tijd voor hen kunnen nemen.
Cupcakes aan de keukentafel
Thuisgekomen vragen we iedereen aan de keukentafel te komen zitten. De cupcakes, eigenlijk bedoeld voor het slaapfeestje van morgen, zetten we erbij. Als dit gesprek een herinnering wordt, zal het niet alleen met narigheid geassocieerd worden. Terwijl we samen cake eten, vertellen we dat papa kanker heeft. Ik besef me dat we dit nieuws zelf amper twee uur geleden te horen kregen. Onze eigen emoties verdwijnen naar de achtergrond. Er is ruimte voor de kinderen, voor hun vragen, tranen, boosheid en er is ruimte voor knuffels.
De laatste schooldag
Die nacht slaap ik nauwelijks. Mijn hoofd loopt vooruit op alles wat misschien komt. Maar de volgende ochtend wordt het gewoon weer licht en de laatste schooldag is aangebroken. We staan op het schoolplein voor de erehaag van groep 8. Even baal ik ervan dat ik mijn zonnebril vergeten ben, mocht ik straks tranen willen verbergen. Maar het doet me vooral goed om hier te zijn. Om te genieten van onze zoon die klaar is voor de middelbare school. Het is oprechte blijheid, die zeker niet afdoet aan hoe ik het anders zou hebben ervaren.
Direct daarna gaan we door naar het ziekenhuis voor een vervolggesprek. We missen daardoor het moment waarop de kinderen samen de vakantie beginnen. Het ijsje stellen we uit.
De dag van vandaag
Sinds die donderdag kijk ik anders naar gewone dingen. Alles is momenteel intenser, alles kleurt feller, ik ervaar alles bewuster. Wat eerst vanzelfsprekend was, voelt ineens kostbaar en het waard om bewust van te genieten. Een fietstochtje door de stad, een laatste schooldag of een ijsje eten op de hoek van de straat. Wat we een dag later alsnog gedaan hebben. Ik zie ineens scherp waar ik mijn tijd, energie en liefde aan wil geven. En beter dan voorheen weet ik wat ik niet wil en waar ik mijn grens wil trekken.
We hebben geen idee wat er allemaal gaat veranderen, maar voor nu zie ik de rijke ervaringen in de dag van vandaag. Het ijsje van onze gezinstraditie had dit jaar denk ik niet beter kunnen smaken.
@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.