Blog

<figure id="figure-kx97gdlydamnppffa5"><img id="kx97gdlydamnppffa5" src="https://cdn.durable.co/blocks/11AScf5FkB27klXi4O6zlPwzf7m9R7zKH6OlNKKhM7opQ1Km2GUzsWdR1KWHnSj4.jpg" alt="Lefwijf Merari Richardson blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Merari Richardson blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 10%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="10%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/11AScf5FkB27klXi4O6zlPwzf7m9R7zKH6OlNKKhM7opQ1Km2GUzsWdR1KWHnSj4.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 10%;"></figure><h2>Omdat wij het waard zijn! - Merari Richardson</h2>Het is 1971 als een jonge vrouwelijke copywriter bij L'Oréal Paris een zin schrijft die de wereld zal veranderen: "Because I am worth it." Vijf woorden. Eén revolutie. Voor het eerst in de reclamegeschiedenis richtte een beautymerk zich niet tot de man die een vrouw mooi wilde maken, maar tot de vrouw zelf. Haar eigen wensen, haar eigen keuze, haar eigen waarde.Die zin klonk decennialang door badkamers, televisietoestellen en in hoofden over de hele wereld. En toch… hoeveel van ons geloven het echt, diep van binnen? Leerden we tegelijkertijd ook niet om onszelf weg te cijferen? Ik in ieder geval.<h3>Overtuiging versus waarheid</h3>Van jongs af aan kreeg ik mee dat je iets moest presteren om erbij te horen. Een goed cijfer voor een knuffel. Stilzitten voor een compliment. Mezelf kleiner maken zodat anderen groter kunnen lijken. Soms zo subtiel dat ik het zelf niet eens doorhad. Het resultaat? Een stille, hardnekkige overtuiging dat mijn eigenwaarde iets is dat je moest verdienen. Dag na dag, bewijs na bewijs. Dat ik gezien wilde worden, maar de twijfel of ik het waard was om gezien te worden. Dat ik gehoord wilde worden, maar mijn stem en gedachten voor mijzelf hield.&nbsp; Maar wat als die overtuiging, die ik als waarheid had aangenomen, simpelweg niet klopt?<h3>‘Dit ben ík'</h3>Gezien worden gaat niet over opvallen. Want dat is wat ik dacht. Maar het gaat over present zijn in mijn eigen leven, in mijn relaties en in mijn lichaam. Het gaat over durven zeggen: ‘Dit ben ík’, zonder direct de reactie van de ander te checken.En zichtbaar zijn is kwetsbaar. Het vraagt moed om jezelf te laten zien zoals je bent, niet zoals je denkt dat je zou moeten zijn. En dat is precies waarom ik het zo lang niet deed. Maar toen ik het eenmaal deed? Kon ik veel vrijer ademhalen en bewegen.<h3>Jouw stem telt!</h3>Veel zinnen heb ik ingeslikt. Hoeveel heb jij er ingeslikt? Hoeveel meningen heb je voor je gehouden omdat je bang was dat ze er niet toe deden, of erger, dat ze iemand teleur zouden stellen? Gehoord worden begint bij jezelf horen. Bij de stem in jou die weet wat ze wil, wat ze voelt, wat ze nodig heeft. Geef die stem de ruimte om te spreken en niet alleen bij grote momenten, maar ook bij - ogenschijnlijk - kleine. Van het kiezen van een restaurant tot het aangeven van je grenzen of simpelweg bij het uitspreken van een behoefte. Jouw woorden hebben gewicht. Jouw verhaal heeft waarde. And that is nothing but the truth!<h3>Zelfrespect in plaats van angst</h3>De grootste verschuiving die ik kan maken? Stoppen met proberen mijn waarde te bewijzen en beginnen met leven vanuit de wetenschap dat die waarde er al is. Oh… dat betekent niet dat ik passief achterover ging leunen. Het betekende dat ik keuzes ging maken vanuit zelfrespect en eigenwaarde in plaats van angst. Het betekende dat ik mensen om mij heen verzamelde die mij niet klein maakten. Dat ik nee zeg omdat dat gewoon het eerlijke antwoord is. Dat ik mezelf dezelfde vriendelijkheid gun die ik zo makkelijk aan anderen geef. Gewaardeerd worden begint met jezelf waarderen. Jezelf waarderen als fundament.<h3>Wij zijn het waard!</h3>Die reclame was slim, want die slogan was nooit echt over haarverzorging. Deze slogan ging over toestemming. Toestemming om te kiezen voor jezelf. Toestemming om te investeren in wie jij bent. Toestemming om te zeggen… ik doe dit voor mezelf!Vijftig jaar later heeft die boodschap aan kracht niet ingeboet, eerder gewonnen. Want in een wereld die constant vraagt om meer productiviteit, meer perfectie en meer bewijslast is de meest radicale daad misschien wel simpelweg dit:Stilstaan, ogen sluiten en inademen! Besef en weet: ‘Ik ben genoeg! Ik verdien het om gezien te worden. Ik verdien het om gehoord te worden. Ik ben het waard.’Ja, ik heb nog niet alles bereikt. Wellicht begrijpt niet iedereen mij en ja ik maak fouten. Desondanks ben ik het waard! Gewoon omdat ik ben zoals ik ben. Dat is genoeg. Dat was altijd al genoeg. En dat geldt ook voor jou. Bemoedig vandaag een vrouw met deze boodschap want… wij zijn het waard! <a data-mce-href="http://www.stichtingewcc.org" href="http://www.stichtingewcc.org" target="_blank" rel="noopener">stichtingewcc.org</a>@ Merari Richardson is een duizendpoot-verpleegkundige, trainer en ondernemer in hart en nieren en in opleiding voor Integrative Nurse and Lifestylecoach. Met haar stichting Education, Wellbeing and Care Caribbean zet ze zich in voor zorg, welzijn en educatie. En één van Merari’s missies is om vrouwen te helpen om zichzelf terug te vinden, om ruimte te maken voor wie ze zijn en te voelen dat zij óók belangrijk zijn. &nbsp;

Omdat wij het waard zijn!- Merari Richardson

<figure id="figure-4vakos0a1cmno9d091"><img id="4vakos0a1cmno9d091" src="https://cdn.durable.co/blocks/0R3l7SVXiF9RcbICb5ciTDWHDt4RYofyOEFBesaKYMh2Jw2WrfJN9c9suTAnAZh1.jpg" alt="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 60%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="60%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/0R3l7SVXiF9RcbICb5ciTDWHDt4RYofyOEFBesaKYMh2Jw2WrfJN9c9suTAnAZh1.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 60%;"></figure><h2>Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os</h2>Ik zit in de gevangenis aan een ronde tafel in een lokaal met kleurrijke stoelen en zitkubussen. Op tafel koekjes, thee en koffie. Verschillende vrouwengezichten passeren. En keer op keer vertel ik mijn verhaal. Over vallen en opstaan, over de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Foute keuzes, goede keuzes, keuzes die niet zo goed voor me uitpakten, keuzes die ik maakte om daar weer bovenop te komen.En iedere keer als ik mijn verhaal vertel, zie ik het in de ogen van mijn tafelgenoten. Verbazing, medeleven, respect en vooral ook herkenning. Dit is voor mij een ‘gewone’ maandagmiddag. En het enige verschil tussen degenen aan wie ik mijn verhaal vertel en ikzelf is dat ik degene ben die aan het eind van deze middag weer vrij door de deur naar buiten kan lopen.<h3>Vrouwen zoals jij en ik</h3>Ja, ik was in de gevangenis, in een vrouwengevangenis in Nederland. De weg ernaar toe was prachtig langs alle mooie grote huizen langs de Vecht, maar eenmaal achter het hek belandde ik in een andere wereld. Ik ging in gesprek met de vrouwen die daar zitten, vrouwen die ook keuzes hebben gemaakt in het leven. Goede keuzes, maar ook soms verkeerde keuzes. Keuzes die ervoor hebben gezorgd dat ze daar terecht zijn gekomen. Maar het zijn vrouwen zoals jij en ik. Gewone vrouwen, lieve vrouwen, beschadigde vrouwen, stoere vrouwen, krachtige vrouwen. Vrouwen met een eigen leven en kinderen.Het zet me weer even met mijn voeten op de grond. Het kan ons namelijk allemaal overkomen. Dat punt in je leven dat je keuzes maakt die misschien niet zo goed uitpakken. Met als gevolg de gevangenis. De vrouwen luisteren. Echt luisteren. Geboeid. Ze gaan mee in het verhaal. Je ziet het en je voelt het. Ze knikken, kijken elkaar soms even aan en dan delen ze hun eigen verhaal. Hun eigen keuzes. Hun eigen momenten. Ze nemen hun gedrag onder de loep, hardop en bloedeerlijk. Zonder enig &nbsp;masker. En wat me raakt, is hoe puur en nederig ze zijn. Geen grote woorden, geen excuses. Gewoon eerlijk. Menselijk.<h3>Deze rust…</h3>Wat me ook opvalt, is wat deze vrouwen zeggen over rust. Dat ze juist hier, op deze plek, rust ervaren. Niet hoeven hollen. Niet constant moeten. Niet voldoen aan verwachtingen van anderen. Niet die druk voelen die het dagelijks leven vaak met zich meebrengt. Ze hebben tijd. Tijd om na te denken. Tijd om naar zichzelf te kijken. Tijd om aan zichzelf te werken.En één van de vrouwen zei iets wat me echt bijbleef. Toen ik haar vroeg wat ze het allerliefste zou willen, zei ze: ‘Deze rust… maar dan ook buiten het hek.’ En dan komt die vraag binnen. Hebben wij het nodig om opgesloten te worden om eindelijk aan onszelf te mogen en kunnen denken?Wij zijn daar als onderdeel van het initiatief van Lucinda Douglas, de Lefwijven. Vrouwen die opstaan, delen en verbinden. En precies dat gebeurt daar, aan die tafel.<h3>Dankbaar</h3>Wat me het meest bijblijft, is de dankbaarheid. De pure dankbaarheid van de vrouwen dat wij de moeite hebben genomen om van ‘buiten’ bij hen naar ‘binnen’ te komen, om met ze te praten, om ze te zien. Niet om wat ze hebben gedaan, want daar hebben we het niet over, maar ze te zien als vrouw, als mens, als moeder, als dochter. En dat is wat we nooit mogen vergeten. Ma afloop van ons bezoek krijgt iedere vrouw een exemplaar van een boek uit de Lefwijf-reeks. Enthousiast vragen ze ons te signeren. Wat een dankbaarheid, wat een mooi en liefdevol gebaar.We gaan naar buiten, naar de andere kant van het hek. &nbsp;Op het parkeerterrein, achter het hek, roepen twee vrouwen die aan tafel zaten. Ze zwaaien uitbundig naar ons en zeggen nogmaals gedag op oprechte en liefdevolle toon. We zwaaien terug en voelen het waardevolle moment, de verbinding. Ik hoop dat wij iets hebben kunnen bijdragen. Aan hun hoop, inspiratie en toekomstdromen.<h3>De dunne lijn</h3>En ergens raakt het me nog dieper. Want terwijl ik daar zit en mijn verhaal deel, besef ik hoe dun de lijn soms is tussen vrijheid en vastzitten. Tussen de keuzes die je maakt en de gevolgen die daaruit voortkomen. Het maakt me stil en tegelijk ook ontzettend dankbaar. Dankbaar voor mijn eigen pad, voor de kansen die ik heb gekregen, voor het feit dat ik iedere dag opnieuw kan kiezen.<h3>De grootste les</h3>En misschien is dat wel de grootste les van deze middag. Dat we niet alleen moeten kijken naar waar iemand staat, maar vooral naar wie iemand is. Dat we zachter mogen worden in ons oordeel en krachtiger in onze verbinding. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde. Gezien worden, gehoord worden en ertoe doen. <a data-mce-href="http://www.nancyvanos.com" href="http://www.nancyvanos.com" target="_blank" data-mce-selected="inline-boundary">nancyvanos.com</a>@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless &amp; Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless &amp; Fabulous-sparkle.

Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os

<figure id="figure-ec3zyifsbmnmxb0oq"><img id="ec3zyifsbmnmxb0oq" src="https://cdn.durable.co/blocks/2dFOCavOUwplsQh7rTWNg3Bj5Jl7G1PCH2f7jWpsVBvkVr4DNc6oGZCx9DoP1Gpu.jpg" alt="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Irene Anders blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2dFOCavOUwplsQh7rTWNg3Bj5Jl7G1PCH2f7jWpsVBvkVr4DNc6oGZCx9DoP1Gpu.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>23 - IRENE ANDERS</h2>En toch… Betekende dat niet dat het daarna ineens vanzelf ging.Het zat ‘m juist in de kleine momenten. De momenten die niemand ziet. Maar waarin van alles gebeurt.Ik weet nog, dat moment. Gewoon een doordeweekse dag. Niets bijzonders. Iemand stelde me een vraag klein en onschuldig bijna. Of ik iets kon doen. Iets kon oppakken.Iets kon regelen.En zonder na te denken hoorde ik mezelf zeggen: Ja hoor, is goed.Alsof er niets was veranderd. Maar nog voordat de woorden echt geland waren, voelde ik het al. Dat kleine, scherpe randje vanbinnen. Dat stemmetje dat ik o zo goed ken.Dit wil je niet.Ik glimlachte. Knikte. Deed alsof het oké was. Zoals ik altijd deed.En precies daar.. Zag ik het.Oude patronen dienden zich weer aan, sneller dan ik wilde toegeven. Alsof ze me recht aankeken en vroegen: meen je dit echt? Of val je straks gewoon weer terug?En dit keer kon ik het niet meer ontkennen. Want ik wist beter. Ik voelde beter.En toch deed ik het bijna weer. Dat is misschien nog wel het meest confronterende. Niet dat het gebeurde, Maar dat het zó automatisch ging.Dat ik mezelf nog steeds kon kwijtraken, Zonder dat iemand het doorhad.Behalve ik.En dit keer deed ik iets wat ik eerder nooit deed. Ik kwam erop terug. Niet sterk. Niet zelfverzekerd. Mijn stem een beetje zachter dan normaal.Eigenlijk…lukt het me toch niet.Een simpele zin. Maar alles in mij voelde het. De spanning. De twijfel. De neiging om het terug te draaien, om het goed te maken.Maar ik bleef.Ik bleef bij die keuze. Bij dat gevoel. Bij mezelf.En er gebeurde…niets.Geen oordeel. Geen afwijzing. Geen drama.Alleen ruimte. En ergens in die ruimte voelde ik het.Dit is nieuw. Dit is wat het betekent. Niet perfect zijn. Niet alles meteen goed doen.Maar het zien. En dan alsnog kiezen.Voor mezelf. Langzaam begon ik te begrijpen dat groeien niet zit in het nooit meer fout doen. Maar in het moment waarop je jezelf terugpakt.Al is het later. Al is het spannend. Al voelt het ongemakkelijk.Ik begon niet opnieuw. Ik bouwde verder.Met alles wat ik had geleerd. Met alles wat ik nu durfde aan te kijken. Met alles wat ik niet meer wilde wegstoppen.En misschien is dat wel het grootste verschil.Dat ik nu blijf. Ook als het schuurt Ook als het spannend. Ook als ik het liever makkelijker maak.Ik blijf. Niet omdat het vanzelf gaat. Maar omdat ik mezelf niet meer wil verliezen in wat van mij wordt gevraagd.En als jij dit leest Herken je ook dat moment Dat je “ja” zegt terwijl alles in je “nee” voeltKom erop terug.Ook al is het later. Ook al voelt het ongemakkelijk. Ook al twijfel je.Zeg het alsnog. Kies alsnog.Want daar In dat ene eerlijke moment Begint het verschil. @ Irene Anders is een creatieve doorzetter met een sterk gevoel voor stijl en een diepgewortelde drang om te creëren. Als creatieve ziel beweegt zij zich door het leven met een open hart en een scherpe blik voor schoonheid, betekenis en echtheid. Doorzettingsvermogen kenmerkt het pad van Irene: steeds opnieuw durft zij te kiezen voor groei, zelfs wanneer de weg ongemakkelijk of onzeker is.

23 - Irene Anders

<figure id="figure-vpq6y8fkkmnmwpeb0"><img id="vpq6y8fkkmnmwpeb0" src="https://cdn.durable.co/blocks/2b4fntCduzT7CyB8IHgTHlnTXW0BYai41IKOrvHh3Adxv5MQ2VyGq9ucnT5GU39p.jpg" alt="Lefwijf Joan Hofman blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Joan Hofman blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 45%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="45%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2b4fntCduzT7CyB8IHgTHlnTXW0BYai41IKOrvHh3Adxv5MQ2VyGq9ucnT5GU39p.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 45%;"></figure><h2>De gesloten wereld - Joan Hofman</h2>Hoe zou het voelen als iemand anders bepaalt wanneer jij weer naar buiten mag? Dat is de vraag die bij mij binnenkomt nog voordat ik het zelf goed doorheb. Op het moment dat ik aankom bij de vrouwengevangenis, schuifel ik een beetje heen en weer voor de hekken en mijn gedachten schieten alle kanten op. Zou de rest van onze lefwijvenclub al binnen zijn? Wat staat ons straks te wachten? Hoe zal het verlopen? Wat vinden de vrouwen van onze verhalen? Zal het ze inspireren? Herkenning brengen?<h3>Geen bereik, geen afleiding</h3>Ik meld mijzelf aan bij de wacht en loop door het hek dat ik direct achter mij hoor dichtvallen. Dit ontgaat me niet. En ik merk dat vanaf hier alles anders aanvoelt. Hier gelden andere regels. Vervolgens toon ik mijn legitimatiebewijs en word ik doorverwezen naar het gebouw waar we in gesprek gaan met de vrouwen die hier soms al jaren opgesloten zitten.&nbsp;Als laatste voeg ik me bij onze groep in de hal, nadat ik eerst mijn telefoon veilig opgeborgen heb in een kluisje, mijn legitimatiebewijs nogmaals gecheckt wordt en vervolgens al mijn overige bezittingen zoals mijn tas en jas door de X-ray gaan. Hier binnen bestaat de digitale wereld niet. Geen bereik, geen afleiding, geen “even snel iets checken”.<h3>Leven met één smaak</h3>We lopen met een medewerker door lange gangen naar een ontmoetingsruimte, waar wat tafels en stoelen staan. Er staat koffie en thee klaar met wat lekkers. Het valt me meteen op dat hier geen keuzes zijn. Het is koffie of het is English blend thee, geen groene thee, geen vruchtenthee. Ik kijk ernaar en het raakt me meer dan ik had gedacht, want thuis heb ik altijd een keuze. Vaak nog te veel ook. Hier is er maar één smaak. En dat is het. En ineens besef ik dat wij leven in een wereld buiten de muren en zoveel kunnen kiezen, dat we het soms niet eens meer waarderen. Hier is veel minder. Maar het voelt op één of andere manier wel echter.We krijgen een korte introductie over wat we gaan doen, wat ons te wachten staat en de do’s en dont’s. We zijn hier om onze verhalen te delen. Niet om te kijken van een afstand of “een ervaring op te doen”. Maar echt contact maken met complete vreemden. Ik voel spanning en nieuwsgierigheid tegelijk.<h3>Veertien vrouwen</h3>Veertien vrouwen hebben zich vrijwillig aangemeld voor een sessie van bijna twee uur. Indrukwekkend denk ik gelijk, veertien vrouwen die oprecht interesse hebben in ons en onze verhalen. Wauw, dit blijft door mijn hoofd gaan. In een wereld waarin zoveel vastligt voor hen, kiezen zij ervoor om zich open te stellen en zich vrijwillig hiervoor aan te melden. Hier hebben zij lijkt het wel een keuze, echter weten ze van tevoren nooit of ze de gehele sessie kunnen of mogen blijven. Soms kan het zomaar zijn dat ze opgehaald worden voor transport.Ik besef direct dat zelfs iets simpels als ergens aanwezig mogen zijn hier niet vanzelfsprekend is. Direct realiseer ik me dat ik altijd ergens zolang kan blijven als ik wil, ik word niet onverwacht opgehaald. Maar hier is helemaal niks van jou, zelfs de tijd niet. De vrouwen komen achter elkaar aan binnen lopen en iedereen stelt zich persoonlijk aan elkaar voor.&nbsp;<h3>Verhalen delen verbindt</h3>Wat me opvalt, is de sfeer. Ik zie geen harde blikken. Geen afstand. Ik voel ook geen afstand. Ik zie openheid, ik zie oprechte interesse, ik zie blije lachende gezichten. Vrouwen maken onderling grappen. Deze vrouwen zijn zo positief, helemaal niet geforceerd, maar echt oprecht positief. Ik zie dankbaarheid in kleine dingen. Begrip voor elkaar. Attentheid in de manier waarop ze reageren. Als iemand praat, wordt er geluisterd. Niet half, zoals ‘in onze wereld’ vaak gebeurd. Maar volledig. Ik merk dat ik daar bijna stil van word.De eerste vrouw met wie ik mijn verhaal uit Lefwijf Inspires deel, is meteen zichtbaar geraakt. Terwijl ik vertel, zie ik haar ogen vochtig worden. Ze knikt langzaam, alsof elk woord bij haar binnenkomt. Ze vertelt dat ze veel herkent in wat ik zeg. Haar stem trilt een beetje wanneer ze uitlegt hoe dicht het bij haar eigen ervaringen komt en hoe &nbsp;het haar diep raakt. Ik neem een moment om stil te staan bij haar reactie en laat haar uitspreken zonder te onderbreken. Daarna toon ik haar mijn medeleven, niet alleen met woorden, maar ook door mijn houding, aandachtig en open. Ik laat haar weten dat het me raakt om te horen wat het bij haar losmaakt, en dat ze daar niet alleen in staat. Verhalen delen is herkenning, is toestemming en die herkenning en inspiratie, die raakt.&nbsp;<h3>Herkenning en erkenning</h3>Ik zie geen gedetineerden. Ik zie vrouwen, vrouwen zoals jij en ik. Het zou zomaar je beste vriendin, je buurvrouw of collega kunnen zijn. Ze hebben in dit leven een andere afslag genomen, een andere keuze gemaakt, bewust of onbewust. En dat heeft hen hier gebracht. Maar we zijn en blijven allemaal mens. Met onze emoties, met onze momenten van twijfel, met situaties waarin het leven anders loopt dan gepland. Het verschil zit soms in één beslissing, één moment, één verkeerde inschatting.Wat mij het meest raakt, is dat achter elk verhaal geen “fout” persoon zit, maar een mens, een vrouw. Iemand die liefheeft. Iemand die gemist wordt. Iemand die zelf ook mist. Ik zie kracht. Kwetsbaarheid. Spijt. Hoop. En misschien nog wel het meest confronterend, ik zie herkenning. Want hoe anders hun situatie ook is, de gevoelens zijn hetzelfde. De behoefte om gezien te worden. Om gehoord te worden. Om niet alleen afgerekend te worden op wat er misging, maar ook op wie ze echt zijn. En op dat moment besef ik dat het verschil tussen “wij” en “zij” vaak veel kleiner is dan we denken.<h3>Terug naar de andere kant</h3>En dan zit het bezoek erop. Bij de kluisjes valt mij op dat ik onmiddellijk mijn binnengekomen berichten en socials check. En daarbij het besef, zij kunnen dat niet. Zij hebben alleen de stilte van dat moment, geen afleiding, geen haast, geen FOMO.. En dat besef raakt me. Een lichte schaamte misschien? Of een ongemakkelijk inzicht dat ineens boven komt.&nbsp;Het maakt me bewust van hoe automatisch het is geworden; hoe snel ik teruggrijp naar dat scherm. Vervolgens merk ik op bij mezelf dat ik soms ook naar die rust verlang. Naar het simpelweg zijn, zonder meteen te hoeven reageren, te checken en te weten. Ik hoor het hek opnieuw dichtvallen, alleen nu sta ik aan de andere kant. Ik mag weg, zij moeten blijven. Dit is een rare gewaarwording. Op weg naar buiten zien we twee vrouwen die we ontmoet hebben van achter de hoge hekken naar ons zwaaien. Wij doen hetzelfde, maar dan in totale vrijheid met keuzes.<h3>De smaak van vrijheid</h3>Deze middag heeft iets in mij verschoven. Het heeft me op een andere manier leren kijken. Hoe dankbaar ik ben om vrijheid te ervaren. Ik heb gezien hoeveel menselijkheid er zit op een plek waar je het misschien niet verwacht. Ook heb ik geleerd dat wij, hier in de buitenwereld, misschien wel het meest mogen veranderen. Meer dankbaar mogen zijn. Meer aandacht voor elkaar mogen hebben. Liever voor elkaar zijn. Minder oordeel hebben.En telkens als ik nu een kop thee pak, denk ik even terug aan de English blend en aan die ene vraag die me bij blijft. Hoe zou het voelen als iemand anders bepaalt wanneer jij weer naar buiten mag? <a data-mce-href="http://www.smartexecutivesupport.nl" href="http://www.smartexecutivesupport.nl" target="_blank" rel="noopener">smartexecutivesupport.nl</a>@ Joan Hofman (1983) is een gedreven executive assistent en projectondersteuner en ontzorgt op freelance basis, CEO’s in hun dagelijkse werkzaamheden. In haar vrije tijd is zij veel buiten in de natuur te vinden om lange wandelingen te maken samen met haar teckel Teun.

De gesloten wereld - Joan Hofman

<figure id="figure-3s5gle9okmnmvy4jm" class=""><img id="3s5gle9okmnmvy4jm" src="https://cdn.durable.co/blocks/34KvOjo1VSAtJmLXz05lo5LUm7yaTkehd4sgx9EPWRXiBJ03fQo5zZ75oHk1CAdi.jpg" alt="Lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/34KvOjo1VSAtJmLXz05lo5LUm7yaTkehd4sgx9EPWRXiBJ03fQo5zZ75oHk1CAdi.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 25%;"></figure><h2>Mijn gevaarlijkste woord - Udritcha Millerson-Richard</h2>Dit is een stuk dat ik lang heb uitgesteld om te schrijven. Een stuk dat ik al talloze keren in mijn hoofd heb geschreven, compleet met scenario’s. Een stuk dat ik soms in kleine flarden heb laten zien, of misschien onhandig heb uitgesproken zonder dat het eruit kwam zoals ik wilde. Een stuk dat mijn ware aard laat zien.Een klein groepje mensen weet dat dit in mij zit en wacht misschien al een tijdje tot het eruit komt. Anderen zien het misschien ook, maar kennen vooral de gedempte versie.<h3>Wanneer klein ineens groot wordt</h3>De afgelopen tijd heb ik veel nagedacht over het woord klein. Voordat ik meedeed aan Lefwijf Inspires betekende dat woord niet zo veel voor mij. Totdat ik dat knagende gevoel kreeg bij elke stap die ik zette tijdens het schrijven van mijn verhaal en het delen daarvan. Ik begon me steeds kleiner te voelen. Gek genoeg plaatste ik mezelf ineens in de categorie: “Ik pas hier niet tussen.”Ik kan je allerlei redenen geven waarom ik dat dacht, maar daar ga ik je niet mee vermoeien. Mijn grootste reden was simpel: ik vond dat ik nog niet de vrouw was die ik wilde zijn. In mijn hoofd was die vrouw iemand met een eigen bedrijf, een koopwoning en zonder onzekerheden. Op dat moment woog het woord klein zwaarder dan ik dacht, en zwaarder dan mijn liefde voor mezelf.<h3>De veilige schuilplaats</h3>Vanaf dat moment bleef klein me achtervolgen. Zelfs wanneer geweldige mensen om mij heen mij lieten zien dat ik er wel mag zijn. Klein werd een barrière. Woorden begonnen te stokken en mijn gedachtengoed werd zwakker op momenten dat ik mijn mond opende. Vroeger raakte ik niet snel geïntimideerd, maar het woord klein intimideerde mij. Niet omdat het verkleint, maar omdat het een schuilplaats kan worden. Een plek waar het veilig is, omdat niemand iets van je verwacht. En ergens is dat ook wel comfortabel. Zo lekker tegenstrijdig met de vrouw die ik eigenlijk wil zijn.<h3>Dat ene netwerkmoment</h3>Stel je voor, je bent op een vrouwenevenement met geweldige, diverse vrouwen die allemaal iets doen waar jij je in kunt vinden, en waar je zelf ook naartoe groeit. Vrouwen die je inspireren en je trots laten voelen dat je vrouw bent (stiekem ook nog eentje van kleur). Je loopt over van lef, moed en inspiratie. Je voelt; nu breek ik los, de woorden liggen op het puntje van je tong. Tot iemand tijdens het netwerken vraagt: “En wat doe jij?” En ineens… komt er geen woord meer uit. Terwijl ik thuis complete TED-talks kan geven in mijn hoofd. Je stuntelt, terwijl je donders goed weet wat je doet en wat je kan. Wat een afgang! Uitermate teleurstellend… maar ook weer typisch ik. Misschien herken je dat moment. Dat je precies weet wat je wil zeggen, maar het ineens niet meer durft. Weg geloofwaardigheid, weg gedachtengoed. En dat overkomt mij dus de laatste tijd steeds vaker.<h3>Wat ik over het hoofd zag</h3>Klein, wat heb ik mij in jou vergist. Zo veilig, maar ook zo belemmerend. Want wanneer ik je even niet laat rondrennen in mijn gedachten, ontstaat er ruimte om te zien wat ik allemaal al heb gedaan. Onbewust ben ik al de vrouw die ik wilde zijn, alleen heb ik haar nooit erkend.Ondanks het verliezen van een kindje toch mijn propedeuse gehaald. Bijna een ander kind verloren, PTSS opgelopen en toch door blijven studeren. Deel mogen zijn van een geweldige familie, een gezin en mooie vriendschappen. Blijven ontwikkelen, blijven werken aan mezelf. En ja, zelfs een eigen bedrijfje starten in dit alles. Maar wat ik misschien nog wel het knapst vind: dat ik na jaren mijn pen weer heb opgepakt. En nu niet meer alleen voor mezelf schrijf, maar ook voor de buitenwereld.<h3>Waar ik mezelf klein hield</h3>Het woord klein heeft meer betekenis dan ik soms wil toegeven. Soms gebruik ik het als bescherming, soms als excuus. En soms als reden om niet te doen wat ik eigenlijk al lang kan. Dat moment waarop ik mezelf ineens kleiner maak dan ik eigenlijk ben. Ik heb dat vaker gedaan dan ik wil toegeven.&nbsp;Maar ik ben daar mee klaar. Niet omdat het ineens gemakkelijk is maar omdat ik het begin te zien voor wat het is. En misschien begint het daar wel. Niet met groter worden, maar stoppen met mezelf kleiner maken. Misschien begint het vaker precies daar. @ Udritcha Millerson-Richard is een gedreven vrouw die gelooft dat iedereen een plek verdient om gehoord te worden. Met haar open blik en achtergrond in sociaal-cultureel werk zoekt ze als mediaspecialist in spé steeds naar manieren om ruimte te bieden aan nieuwe perspectieven en om verhalen tot hun recht te laten komen.

Mijn gevaarlijkste woord - Udritcha Millerson-Richard

<figure id="figure-9ybkbu2b7mnbuw13t"><img id="9ybkbu2b7mnbuw13t" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 55% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="55%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 55% 30%;"></figure><h2>Ik zie je – Anja van Aken</h2><h3>Leven na suïcide</h3>Ik zie je onmacht, ik proef de pijn, ik draag een stukje van je verdriet en ik voel je boosheid.Het is echt en allemaal terecht, want hoe laat je iemand gaan die je nooit kwijt wilde?Ik ervaar wat er niet meer is, stilte die achterblijft, de vraag waarom dit gebeurde, woorden die nooit meer gezegd kunnen worden.Nu vraagt het loslaten,&nbsp; leven met het onbegrijpelijke. Waarom het stil werd, wat je deed besluiten te gaan, hoe je verdween in iets wat wij niet konden volgen, een plek waar niemand kon komen.Woorden die niet gezegd konden worden toen je er nog was, wat je niet horen kon voor je stil verdween, vinden nu een plek om te bestaan, gedragen door de stilte die je achterliet.Oh had je maar kunnen zien door mijn ogen, hoeveel liefde er was op de dag van jouw afscheid, hoe verhalen jouw naam droegen, hoe herinneringen bleven komen, over hoe uniek, grappig en zorgzaam je was, hoe jij, zelfs in afwezigheid, nog altijd aanwezig bent.Maar jouw einde was geen afscheid van die liefde. Het was een vlucht uit dagen die te zwaar werden, uit ochtenden zonder licht, uit een hoofd dat geen rust meer vond.In het afscheid bleek het niet de liefde die ontbrak: er lag een deken overheen. Je zocht stilte, je wilde rust, je verlangde verlichting, een schaduw ontnam je het zicht op de allesoverstijgende liefde die er was.En nu? Ik zie je anders, ik zie je onmacht, ik proef je pijn, Ik draag een stukje van je verdriet en voel je boosheid, de reden waarom je wegging.Ik hoor niets meer, in de stilte zoek ik naar adem. Het doet nog steeds pijn om je los te laten. Maar ik zie hierin, dat jij vooral ook liefhad zelfs toen je ging. <a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener">oprechtstaan.nl</a>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.

LEFWIJF

Blogs, lefwijven vertellen

Omdat wij het waard zijn!- Merari Richardson

Vrijheid achter een gesloten hek - Nancy van Os

23 - Irene Anders

De gesloten wereld - Joan Hofman

Mijn gevaarlijkste woord - Udritcha Millerson-Richard

Ik zie je (Rouw 2) – Anja van Aken