De prijs van een mooie dag - Miriam Nies
De prijs van een mooie dag - Miriam Nies
Maandag. 'Dag mam! Fijne dag vandaag!' Ik zwaai m’n jongste uit die fietsend naar z’n werk gaat. De oudste vertrekt even later. Fijne dag vandaag! En daar gaat ook hij, z’n werkdag tegemoet. Man is ook naar z’n werk. Ik ben alleen, met de hond. We kijken elkaar aan en ik pak de riem. Hij weet het al en staat al kwispelend bij de deur.
Klein geluk in gewone momenten
We wandelen ons dagelijkse rondje. Ik geef koffie aan de mannen van de gemeente die het groen altijd zo mooi onderhouden en maak een praatje met ze. Vandaag hoef ik even niets. Het is maandag. Ik ben dus alleen thuis met de hond. Ik voel een intens genietmomentje aankomen. De hond voelt het ook. Hij houdt me in de gaten. Met een boek, flesje water en m’n ontbijtje kruip ik op de bank. De hond nestelt zich naast me op de grond. Niets meer aan doen, zal hij wel denken.
Toen ik nog…
Buiten zie ik spelende kinderen in het park, mensen die langslopen en fietsen. Ik bedenk waar ze allemaal naartoe zouden kunnen gaan. En dan gaan m’n gedachten terug. Vorig jaar om deze tijd werkte ik nog in het speciaal onderwijs. Met veel passie stond ik altijd voor de klas. Ik ging met veel plezier, wat heb ik mooie jaren gehad. Op verschillende scholen.
Mijn bekken brak
Eén gebeurtenis bracht daar verandering in. Een zware operatie aan mijn borstbeen een aantal jaren geleden heeft mijn leven voorgoed veranderd. Omdat er bot uit mijn bekken was gehaald en in mijn borstbeen was gezet, had ik niet alleen een borstbeenoperatie, maar ook een bekkenoperatie. De nacht na de operatie brak mijn bekken af. Er zijn fouten gemaakt in het ziekenhuis. Een operatie die klachten had moeten wegnemen heeft meer schade gebracht dan verlichting, werd een trauma met chronische pijn. Dagelijkse pijn waarmee ik vanaf toen moest leren leven.
Leven met chronische pijn
Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en heb ik leren leven met de pijn en de consequenties van het gebeuren toen. Ik heb mijn leven weer opgepakt. Heb leren leven, in plaats van te overleven. Ik heb leren vergeven. De artsen, maar ook mezelf. Het zijn processen die nodig waren om mijn leven weer op te kunnen pakken en door te kunnen gaan.
Loslaten wat niet meer gaat
Gevolg was wel dat ik mijn baan in het speciaal onderwijs niet meer aankon. Fysiek niet meer, omdat het lopen te veel pijn gaf. Mentaal niet meer, omdat informatie verwerken en prikkels verwerken te veel energie van me vroegen. Vanwege pijn slaap ik niet altijd goed en dat is wel een vereiste als je een intensieve baan hebt.
De vrijheid van mogen vertragen
Vandaag is het maandag. Ik zie de mensen fietsen, ik hoor de mensen lachen en praten. Ik zie kinderen spelen. Heel even schiet het door me heen dat ik het onderwijs mis. Maar al snel vullen mijn gedachten zich met een geluksmomentje. Ik hoef niet meer. Ik mag eraan toegeven. Ik mag met een boek op de bank liggen. Ik mag verdragen. Ik mag vertragen.
De prijs van een mooie dag
M’n lief belt: ‘Heb je een fijne dag?’ ‘Ja, ik lig heerlijk met een boek op de bank.’ Hij weet het, hij kent me, we zijn samen door deze jaren gegaan. We hebben een druk weekend gehad. We hebben een surpriseparty georganiseerd voor een van onze zonen. Het was een groot feest en zijn gezicht toen hij al zijn vrienden en familie zag terwijl hij er tot het laatste moment niets van wist was goud waard.
Ik heb veel gegeven om dat feest te kunnen organiseren en dat betekent dat ik vandaag veel pijn heb. In de spieren rondom mijn borstbeen, in mijn been, mijn bekken. Maar ik hoef ook niets. Ik mag liggen, ik mag genieten, ik mag vertragen, ik mag de dag nemen zoals die komt. Ik vertrouw mijn leven in Gods hand, ik ben Zijn geliefde dochter en ook als er een dag is dat ik alleen maar lig of slaap, ben ik net zo waardevol.
Dankbaar vertragen
Vandaag kies ik voor mezelf. Ik ga dus nog even lezen, de hond knuffelen, even slapen, even bijkomen, niet zwelgen in m’n pijn, maar het ook niet wegdenken. Ik luister naar wat m’n lichaam nodig heeft. En ik hoef niets, ik mag genieten vandaag. En dat maakt me dankbaar. Ik hoop oprecht dat jij in jouw leven ook jouw dankbare momenten mag pakken om ervan te genieten. Ik gun het je van harte.
@ Miriam Nies is de oprichter van HELEHOOP waar jongeren met autisme in een veilige, kleine setting kunnen groeien en creëren. Zij is oud-leerkracht in het speciaal onderwijs en autismecoach en woonde en werkte jarenlang op Aruba met man en kinderen.
Miriam maakte een intensieve medische reis door waarbij de weg van pijn en genezing haar een diepe passie heeft gegeven voor heling, verbinding en vergeving - geworteld in haar geloof in God. Miriams motto: waar littekens helen, kan nieuw leven ontstaan.