Doorbreek het taboe op seksueel misbruik - Nathalie Nicole Daniels
Doorbreek het taboe op seksueel misbruik - Nathalie Nicole Daniels
Daar sta ik dan, met alle ogen op mij gericht, in mijn hoofd allerlei vragen: wat als ik de ander op een verkeerde manier trigger, wat als ik met mijn woorden de grens van de ander overschrijd, wat als iemand plotseling begint te huilen, wat als ik nare opmerkingen krijg, wat als, wat als.
Het taboe van seksueel misbruik
Dan komen de woorden uit mijn mond: ‘een stekende en branderige gevoel in mijn vagina’. Ik ben even stil en maak snel oogcontact met het publiek. Het voelt alsof de wereld even stil staat en iedereen de adem inhoudt. Alle ogen op mij gericht. Op dat moment realiseer ik het nog niet, dat ik het taboe van seksueel misbruik bespreekbaar maak. Een onderwerp zo belangrijk, maar zelden besproken.
Ik kan me nog heel goed herinneringen toen ik als 16-jarig meisje de kans goed afwoog om mijn moeder te vertellen over het seksueel misbruik dat op mijn vierde plaatsvond. Het was een dag dat we samen in de auto zaten, vanuit onze woonplaats Leeuwarden op weg naar Rotterdam. Ik besloot om ergens op de Afsluitdijk het haar te vertellen. We zouden dan geen kant op kunnen gaan, behalve vooruit. Uit het niets begin ik te vertellen: ‘Mijn neef heeft mij verkracht in Suriname toen ik vier was en hij zei dat ik nooit aan iemand mocht vertellen.’
Woorden hebben kracht
Ik kijk vluchtig naar links, naar mijn moeder. Haar ogen worden groot, haar handen strak om het stuur. ‘Je liegt’, zegt ze zachtjes. Ik kijk haar met grote ogen aan, ik voel verdriet en boosheid opkomen. Mijn hart gaat te keer. Ik begin mezelf van binnen uit te schelden. Waarom heb je het gezegd, ze gelooft me niet eens! Je had je mond moeten houden!
Ik zie de ogen van mijn moeder waterig worden. Dan laat ze me weten dat ik niets tegen iemand moet zeggen en dat zij het oppakt bij de moeder van deze neef. Ik voel een steek in mijn hart. De rest van de autorit is het stil.
Woorden hebben kracht, ze bouwen op maar breken ook af. Om woorden te geven aan een gebeurtenis waar je liever niet over praat, vraagt lef. Lef om over je eigen grenzen van schaamte te gaan en de schaamte van de ander te trotseren. Op welke manier moet ik anders het gesprek aangaan dat zo nodig gevoerd moet worden?
Schaamte doorbreken
Wanneer een overlever van seksueel misbruik binnenkomt in mijn praktijk dan staat haar verhaal centraal. Ik zie hoe de worsteling zich ontvouwt wanneer zij haar verhaal vertelt. De woorden die ingeslikt worden of verwijzen naar ‘daaronder’. Schaamte. En heel veel verdriet. En dat mag er op dat moment zeker zijn.
Het duurde een hele tijd voordat ik de schaamte of valse schaamte van mijn seksueel misbruik durfde te vertellen. Wat een zware woorden. De schuldaantijgingen naar mezelf: waarom schreeuwde je niet, waarom heb je nooit iets gezegd. De toxische waarom-vragen. Hoe moeilijk is het om woorden te geven aan een afschuwelijke handeling, waarvan je niet eens weet wat je overkomen is? En op het moment dat je de woorden kent, wil niemand het horen.
Mijn onschuld
Tijdens mijn traject van heling heb ik geleerd om de schuld en schaamte terug te geven aan wie deze toebehoren, de dader. Mijn neef. Ik heb teruggepakt wat hij van mij gestolen heeft, mijn onschuld.
Ik zal de woorden blijven uitspreken waar anderen moeite mee hebben, totdat zij ook op het punt komen om ze samen met mij uit te spreken.
@ Nathalie Nicole Daniels is een gedreven professional met een warm hart voor vrouwen die door trauma’s vastlopen. Gespecialiseerd in seksueel trauma, biedt zij in haar praktijk Creating Eden deskundige begeleiding. Ook ontwikkelt Nathalie trainingen voor bedrijven rondom het thema seksualiteit. Vanuit haar christelijke identiteit ondersteunt zij kerkelijke gemeentes door pastorale teams te onderwijzen over traumaseksualiteit. Nathalie houdt van de rust van de natuur en van autobiografische boeken en inspirerende podcasts.