Blog

<figure id="figure-i5c8voods8mm8zdmor"><img id="i5c8voods8mm8zdmor" src="https://cdn.durable.co/blocks/2ZCB39pExSDRSHWhDDtsl2mSvbXbQCcuTXBDWzhhoJprf6lQSG3AiraVHFU7PPeh.jpg" alt="Lefwijf Rianne van Gerven blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Rianne van Gerven blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2ZCB39pExSDRSHWhDDtsl2mSvbXbQCcuTXBDWzhhoJprf6lQSG3AiraVHFU7PPeh.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Zorg afstemmen: durf gevraagd - Rianne van Gerven</h2><p>Na het aankleden legt ze haar handen langs de zijkant van het matras. Ze meet hoe ver ze van de rand ligt en het klopt niet. Mevrouw geeft aan dat ze meer naar links wil. Ik help haar een stukje naar links. Dat is te veel. Dan weer iets naar rechts. Weer meten. Nog niet goed. Het gaat echt om millimeters.</p><h3>De volgorde, de reden en de boosheid</h3><p>Ik merk dat ik geïrriteerd raak. &nbsp;Niet om haar als persoon, maar ik wil door. Ik heb nog meer cliënten. Mijn ronde in de thuiszorg wacht. In mijn hoofd neem ik de volgende persoon al door.&nbsp;Zij meet opnieuw. En ik denk alleen maar; dit kost onnodig veel tijd. Uiteindelijk doe ik wat zij vraagt. Omdat ik weet dat een discussie nog meer tijd kost. Maar ik merk aan mezelf dat ik het lastig vind. &nbsp;Dat het irriteert en dat ik eigenlijk over mijn eigen grens heen ga. Ik wil niet nogmaals verschuiven. Ik voel zeurende rugpijn opkomen en dat ik al veel meer tijd met haar bezig ben dan ‘zou moeten’.</p><p>Ik moest aan deze casus denken toen ik in Nursing (vakblad voor de zorg) een artikel las over complex gedrag. Over een mevrouw in het ziekenhuis die heel precies wist hoe haar ochtendzorg moest verlopen. Alles had een volgorde. Alles had een reden. En als het anders ging dan zij gewend was, ontstond er boosheid. Werd het bestempeld als een complexe situatie. Heel herkenbaar!&nbsp;</p><h3>Complex gedrag of regie houden?</h3><p>‘Mijn’ mevrouw in de thuiszorg is begin zestig. Botkanker in de rug met als gevolg een dwarslaesie. Geen gevoel meer in haar onderlichaam. Ze is thuis om daar haar laatste levensfase door te brengen en daarbij krijgt ze ondersteuning van de thuiszorg. Voor haar ging dit niet over links of rechts. Het ging over het hebben van regie. Ze kan haar onderlichaam niet voelen. Ze kan niet zelf even verschuiven. Dus als het niet goed ligt, is ze volledig afhankelijk van mij.</p><p>In de zorg noemen we dit al snel complex gedrag. Maar wat is complex? Iemand die duidelijk is over wat hij of zij belangrijk vindt?<br>Of het spanningsveld dat ontstaat wanneer dat indruist tegen onze planning? We willen zorg leveren waar mensen blij van worden. Maar ondertussen hijgt het gevoel van werkdruk in onze nek. In je hoofd heb je al een indeling gemaakt. Hoe de dag goed kan verlopen. Als iemand daarvan afwijkt, voel je de weerstand. Dat maakt deze casussen ingewikkeld en eigenlijk doen wij dit zelf ook.</p><h3>De wensen van zorgvragers versus efficiency</h3><p>Wij zijn natuurlijk precies zo. Ga maar eens op vakantie naar een onbekende plek. In een ontbijtzaal zoek je een plekje. Grote kans dat je de dagen erna weer op datzelfde plekje wilt zitten. En als iemand anders daar zit, voelt dat irritant. Want waar moet je dan gaan zitten? Kan je dan net zo lekker genieten van je ontbijt als gisteren? Of je kiest hetzelfde ontbijt als thuis. Omdat dat vertrouwd is. We zijn gewoontedieren, dat geeft een fijn en veilig gevoel.&nbsp;<br>Bij zorgvragers wordt dat zichtbaar. Omdat zij afhankelijk zijn. En als je afhankelijk bent, zoek je regie in kleine dingen. In hoe je ligt. In de volgorde van wassen. In minuscule details, die onbenullig lijken maar dat niet zijn.&nbsp;</p><p>Sinds die ochtend pak ik het anders aan. Ik bespreek vooraf wat iemand belangrijk vindt. Wat moet echt precies zo? Wat is wenselijk en wat is voor mij haalbaar binnen de tijd die ik heb? Dat kost een paar minuten vooraf. Maar daarna gaat het sneller. Minder irritatie bij mij en meer rust bij de ander.<br>Het betekent níet dat ik overal in mee moet gaan. Het betekent dat er duidelijkheid is. Over haar wensen én over mijn grenzen. Met daardoor een fijne en gemakkelijke samenwerking tussen twee personen.&nbsp;</p><h3>Durf jij af te stemmen?</h3><p>Het is interessant, want dit speelt niet alleen in de thuiszorg of het verpleeghuis. Dit speelt in gezinnen. In teams. In relaties. Iemand wil iets op een bepaalde manier. Jij vindt het overdreven. Of inefficiënt. Of lastig. Voordat je het weet ga je over je eigen grenzen of blijf je geïrriteerd meebewegen.</p><p>De oplossing zit niet in sneller werken, nog beter je best doen of over je grenzen gaan. Maar bij vooraf durven af te stemmen. Kijk vandaag eens goed hoe ver jij durft te gaan met afstemmen waarbij iedere deelnemer aan regie en tevredenheid wint. Niet alleen een kinderhand is snel gevuld… Beheers jij dat fijne spel?<br><br></p><p><a data-mce-href="http://www.riannevangerven.nl" href="http://www.riannevangerven.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>riannevangerven.nl</em></a></p><p><em>@ Rianne van Gerven laat als verpleegkundige, trainer, coach en spreker zien dat kleine aanpassingen grootse resultaten geven. Ze helpt zorgprofessionals grenzen te stellen door duidelijke communicatie en andere keuzes te durven maken. Gedreven door haar eigen ervaringen maakt Rianne de zorg elke dag een beetje leuker en makkelijker.</em></p>

Zorg afstemmen: durf gevraagd - Rianne van Gerven

<figure id="figure-01d5r1n4bfmm4m64t0"><img id="01d5r1n4bfmm4m64t0" src="https://cdn.durable.co/blocks/20q0sph1wuE4XyvWjBfT6q5Hg7ry35jcOVTQTTlHXWzWKicM4R4AtKuendvfdg8M.jpg" alt="Lefwijf Ria de Groot blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Ria de Groot blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="undefined" data-positionY="undefined" data-fullWidth="false"/></figure><h2>De andere moeder - Ria de Groot</h2><p>Toen mijn man en ik trouwden wilden we even wachten met een gezin stichten. Na twee jaar stopte ik met de pil in de verwachting dat ik binnen enkele maanden wel zwanger zou worden. Ik keek er erg naar uit, een kindje van ons samen. Ik vroeg me af op wie het zou lijken en wiens eigenschappen het zou hebben. In de winkels keek ik bij babykleertjes en andere baby-artikelen.</p><h3>&nbsp;Van zwanger naar adoptie</h3><p>Maar maand na maand kwam mijn menstruatie en ik werd ongerust. Die spanning was niet fijn. Na een jaar gingen we naar de huisarts en vervolgens het ziekenhuis waar een serie van onderzoeken van start ging. Zwanger worden werd een project. Het bleek dat de kans dat we zelf een kindje zouden krijgen erg klein was. We besloten een kindje te adopteren.</p><p>En zo zaten wij in september 1986 in het vliegtuig naar Sri Lanka. Daar wachtte een klein jongetje van bijna een jaar oud op ons. Een jongetje met een dubbelzijdige lip-en kaakspleet. We hoorden dat zijn moeder ongehuwd was, wat in Sri Lanka betekent dat je als kind weinig kans hebt om naar school te gaan en een normaal leven te leiden. Voor de moeder zou het haar kansen op een huwelijk heel klein maken.&nbsp;</p><h3>De overdracht</h3><p>Ondervoeding had bij dit jongetje geleid tot twee ziekenhuisopnames. Bij de tweede ziekenhuisopname was hij negen maanden oud. De moeder gaf aan de zorg voor hem heel moeilijk te vinden omdat ze ook moest werken. Hulp vanuit haar netwerk was minimaal vanwege haar situatie. We waren gelijk verliefd op hem.</p><p>Het moeilijkste gedeelte kwam na het uitspreken van de adoptie in de rechtbank. De moeder kreeg van de rechter bovendien een uitbrander over het feit dat zij ongehuwd zwanger was en haar kind moest afstaan. In een busje vond ‘de overdracht’ plaats. Het hele gebeuren raakte me zo diep dat eenmaal terug in het hotel ik enorm moest huilen. Ik voelde geen blijdschap, alleen maar verdriet.</p><h3>Onrecht, adoptie en twee moeders</h3><p>Twee moeders en één kind. De ene moeder had geen andere keus dan haar kindje afstaan. Wat een onrecht. De andere moeder was in de gelukkige positie het kindje te kunnen geven wat het nodig had. Ik voelde me ook verplicht dit tot het uiterste te doen, om de eerste moeder recht te doen.<br></p><p>Adoptie heeft alles te maken met onrecht. Onrecht voor de eerste moeder en onrecht voor het kind. Ik kan dit stukje niet veranderen. Als ik nu, na bijna 40 jaar, weer bij deze adoptie stilsta, voel ik me zo verbonden met deze moeder in Sri Lanka. Wij zijn moeders van hetzelfde kind. En ik bedank haar opnieuw voor haar zoon, die ik mocht opvoeden en mag liefhebben</p><p>Een situatie heeft altijd meerdere kanten. Het vergt moed daar oog voor te hebben zodat je uit het oordeel kan blijven. Durf jij om een situatie heen te lopen en het van verschillende kanten te bekijken? Dat is pijnlijk en kan erg schuren. In mijn optiek doet het recht aan alle betrokkenen.<br>Want wie is volmaakt?<br></p><h3>De andere moeder</h3><p>Moeder van mijn zoon<br>Jij die hem hebt gebaard,<br>hem in spanning hebt verwacht<br>niet welkom in jouw wereld</p><p>Wat heb je gevoeld, gedacht?<br>Hoeveel tranen zijn er geweest?<br>Geen plek voor jouw zoon,&nbsp;<br>Beiden verstoten en veracht.</p><p>Het onmogelijke heb jij gedaan.<br>Je hebt hem losgelaten, weggegeven.<br>Hartverscheurend…<br>Vlees van jouw vlees, bloed van jouw bloed</p><p>Jouw zoon werd mijn zoon.<br>Mijn zoon is ook jouw zoon.<br>Ik lijd jouw pijn, zijn pijn.<br>Ik ben de andere moeder,<br>Net als jij</p><p><em><br>@ Ria de Groot voelt zich voortdurend op ontdekkingsreis met nieuwe stappen en nieuwe lessen waarbij haar zes adoptiekinderen spiegels voor haar zijn. In 2010 volgde ze, na 25 jaar thuisblijfmoeder, de opleiding Contextuele Hulpverlening en had haar eigen praktijk. Daarnaast werkte ze met verslaafde ex-gedetineerden. Het motto van Ria is: ieder mens is kostbaar en heeft een verhaal te vertellen.&nbsp;</em></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>

De andere moeder - Ria de Groot

<figure id="figure-p28881izhsmm0e12uq"><img id="p28881izhsmm0e12uq" src="https://cdn.durable.co/blocks/183HRM1w4POfRBH0lu0mPyKAe5KT7msHLX5Jz7MunQHHCc4wIi6VZV3PbmfYuLFV.jpg" alt="Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" title="Nancy van Os blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/183HRM1w4POfRBH0lu0mPyKAe5KT7msHLX5Jz7MunQHHCc4wIi6VZV3PbmfYuLFV.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h2>Schreeuwend lichaam - Nancy van Os</h2><p>Je voelt dat het niet goed gaat en toch ga je door. Er zijn periodes in een mensenleven waarin je weet dat het niet goed gaat. Niet een beetje moe. Niet gewoon druk. Echt diep van binnen voelen dat iets niet meer klopt. Dat je over een grens bent gegaan en toch nog een stap zet. En nog één. En nog één.</p><h3>Pokerface</h3><p>Ik ken die periode. Aan de buitenkant leek alles gewoon door te gaan. Ik werkte in Amsterdam in een internationale omgeving, met verantwoordelijkheid, druk en verwachtingen. Tegelijkertijd zat ik midden in een scheiding. Mijn leven stond op z’n kop, maar stilstaan was geen optie. Dus ik deed wat ik altijd had gedaan. Doorgaan. Vechten. Functioneren. Ik stond op, ging naar mijn werk, leidde een afdeling, nam grote beslissingen, droeg alles op mijn schouders. Mensen rekenden op me. Mijn werk ging door. Mijn rol ging door. En dus ging ik ook door. Glimlach, pokerface. Zoals ik dat altijd had gedaan.</p><h3>Mijn lichaam praatte</h3><p>Mijn lichaam dacht daar anders over. Het begon met vermoeidheid die niet meer wegging. Slapen hielp niet. Rust hielp niet. Mijn hoofd werd mistig, mijn energie verdween, mijn lijf voelde zwaar. Alsof ik door nat zand liep. Alles kostte moeite, zelfs simpele dingen. Toch ging ik door want stoppen was geen optie. Zo voelde het tenminste. Tot mijn lichaam harder ging praten. Niet zacht. Niet subtiel. Hard. Keihard. Schreeuwen!<br><br>Ik kon niet meer helder denken. Mijn energie was op. Mijn lijf protesteerde bij alles wat ik deed. Ik was als een zombie. En toch probeerde ik nog steeds te functioneren, omdat ik niet wist wie ik zou zijn als ik zou stoppen. Doorgaan was wie ik was geworden. Sterk zijn. Niet klagen. Niet opgeven. Altijd verder. Alleen kracht zonder grenzen breekt je op.</p><h3>Patronen en valkuilen&nbsp;</h3><p>Ik moest eerst door een diep dal voordat ik eindelijk leerde naar mezelf te luisteren. Echt diep. Stilte en leegte. Confronterend. Een enorm zwart gat. In dat dal kwam de waarheid boven. Ik had mijn verleden niet verwerkt. Oude pijn, oude patronen, oude overtuigingen, ze leefden nog in mij. En zonder dat ik het doorhad, stapte ik opnieuw in dezelfde valkuilen. Mezelf wegcijferen. Altijd voldoen aan verwachtingen. Sterk zijn voor iedereen. Dragen, zorgen en doorgaan. Maar niet voelen. Niet luisteren. Niet kiezen voor mezelf. Je gaat door voor je kinderen. Voor je omgeving. Voor je collega’s. Voor iedereen. Behalve voor jezelf.En ergens onderweg raak je jezelf kwijt.</p><p>Doorgaan zit in mijn aard. Vechten ook. Opgeven was voor mij nooit een optie. Dat was hoe ik leefde, hoe ik werkte, hoe ik alles deed. En lange tijd bracht me dat ver. Heel ver. Maar soms, heel soms, wordt je grootste kracht ook je valkuil. Want blijven doorgaan terwijl alles in je schreeuwt om te stoppen, is geen kracht meer. Het is overleven.<br>En ergens, diep vanbinnen, kwam een ander besef. Soms is opgeven niet zwak. Soms is opgeven juist sterk. Opgeven wat je breekt. Wat niet meer klopt en wat je leegtrekt.</p><h3>Luisteren</h3><p>Langzaam krabbelde ik weer op. Stap voor stap. Niet ineens sterk, maar beetje bij beetje. Ik heb mezelf opnieuw leren kennen. En misschien nog belangrijker, ik heb mezelf de ruimte gegeven om te zijn. Te zijn wie ik ben. Mijn plek in te nemen, zonder me kleiner te maken, zonder me weg te cijferen.</p><p>Dat ging niet vanzelf. Ik heb hulp gezocht. Veel hulp. Ik heb mijn angsten in de ogen gekeken. De schaamte gevoeld. De schuld aangekeken en uiteindelijk losgelaten. In dat diepe dal leerde ik luisteren. Echt luisteren. Naar mijn lijf. Naar mijn gevoel. Naar mezelf. Ik leerde dat echte kracht zit in kiezen voor jezelf, ook als dat spannend is.</p><h3>Het vuur</h3><p>En daar was het. Het vuur. Het vuur dat ik zo had gemist. Waarvan ik dacht dat het nooit meer terug zou komen. Maar het kwam. En niet zacht, maar krachtig. Dat vuur brandt nu harder dan ooit. Ik kan de hele wereld aan. En ik pas nu wel op. Pas jij ook op? Wacht niet tot je lichaam schreeuwt. Je hoeft niet kapot te gaan om sterk te zijn. Soms begint echte kracht precies daar waar jij besluit te luisteren. Naar jezelf.<br><br></p><p><a data-mce-href="http://www.nancyvanos.com" href="http://www.nancyvanos.com" target="_blank" rel="noopener"><em>nancyvanos.com</em></a></p><p><em>@ Nancy van Os is financieel expert, ondernemerscoach, spreker en eigenaar van Fi-Nance Consultancy B.V. én oprichter van de Fearless &amp; Fabulous Academy. Met haar unieke combinatie van strategische finance, ondernemerswijsheid en persoonlijke groei helpt ze vrouwelijke ondernemers om écht door te breken: meer winst, meer rust en meer vrijheid, zonder zichzelf te verliezen.</em></p><p><em>Nancy’s missie is helder en hartgedragen: vrouwen financieel onafhankelijk maken, zodat zij hun eigen keuzes kunnen maken, hun eigen pad kunnen lopen en nooit meer klein hoeven spelen. Nancy leert vrouwen hoe ze grip krijgen op hun cijfers, hun money mindset opschonen, slimmer ondernemen en met lef groeien, altijd mét die Fearless &amp; Fabulous-sparkle.</em></p><p><br></p>

Schreeuwend lichaam - Nancy van Os

<figure id="figure-b10jwgpz7zmlxwnibv" class="selected"><img id="b10jwgpz7zmlxwnibv" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl selected" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-mce-selected="1"></figure><h2>Als het donker weer aanklopt - Anja van Aken</h2><p><br>We zagen het donker niet aankomen. Of wilden het niet zien aankomen. Al jaren lang steekt het soms de kop op, en toch leven we vanuit de gedachte dat het deze keer anders is. Had ik het moeten zien aankomen?</p><p>Nu sta ik alleen met de kinderen op een verjaardag, naast een verdrietig kind dat het oneerlijk vindt dat papa niet meegaat. Ik zeg tegen mensen dat het goed gaat, dat balans houden nu even extra mijn aandacht vraagt. Dat er weer andere seizoenen zullen aanbreken. Voor wie doe ik dit eigenlijk?</p><p>Als we thuiskomen zijn de gordijnen dicht, het aanrecht vol en de keukentafel onaangeroerd. Jij hebt je teruggetrokken op de slaapkamer. Moet ik je ruimte geven of zeggen dat dit me pijn doet?</p><p>’s Avonds dient bedtijd zich aan, maar jij blijft langer op omdat je rust vindt. Ik ga alleen naar bed. Vraagt de nacht minder van je dan de dag?</p><p>Het doet verdriet de pijn in je ogen te zien, dat je ons dit niet aan wilt doen. Je wilt het zo goed doen, je moet alles kunnen. Je veroordeelt jezelf, en ik zie je er verder door wegzakken. Ik kan hier niet tegen. Wie zegt dat het niet kunnen geen optie is?</p><p>Ik wil niet harder lopen, maar doe het toch. Voor de kinderen, voor jou en voor mezelf. Mijn eigen ruimte schuift stiekem iets meer naar achteren. Waar ben ik zelf eigenlijk voor op de vlucht?</p><p>Soms ben ik boos of moe, of bang voor wat er gebeurd als ik mijn eigen pijn echt toelaat. Wat als ik omval en de kinderen geen gezonde ouder over hebben?</p><p>Hoe stop ik met compenseren terwijl het gezinsleven gewoon doorgaat? Wat spreek ik uit en wat laat ik liggen? Waar bewaak ik mijzelf? Wanneer vanuit liefde je laten, of uit zorg je terugroepen?</p><p>Al - die - vragen.</p><p>We spreken ze naar elkaar uit. Antwoorden volgen, niet altijd. Wat volgt is de liefde, die aanwezig is als een allesoverwinnende en onverwoestbare kracht.</p><p>Want, lieverd, ik hou in dit donker evenveel van jou. Dit is niet wie jij bent. De schaduw hangt om je heen, maar het licht zit in jou, in wie je bent.&nbsp;</p><p>Ik blijf naast je staan. Je hoeft het niet alleen te doen. En je hoeft het niet perfect te doen.<br>Jij blijft naast mij staan. Ik hoef het niet alleen te doen. En ik hoef het niet perfect te doen.&nbsp;</p><p>Onze liefde blijft. Ik zie uit naar het aankloppen van het licht, naar het moment om samen weer te lachen op een zonnig terras.<br><br></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p><p><em>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><br></p>

Als het donker weer aanklopt - Anja van Aken

<figure id="figure-zh2rqblalbmlrz86bl"><img id="zh2rqblalbmlrz86bl" src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" alt="Lefwijf Joan Hofman schrijft op lefwijf.nl" title="Lefwijf Joan Hofman schrijft op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="25%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 25%;"></figure><h2>‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman</h2><p>'Jij bent een 10.' Toen ik nog in loondienst werkte, werd dit tegen mij gezegd tijdens een voortgangsgesprek. Ik weet nog precies hoe hij het zei. Alsof het een compliment was. Alsof ik me vereerd moest voelen.</p><p>We zaten tegenover elkaar in een klein kantoor. Mijn leidinggevende recht tegenover mij. Hij keek me aan alsof het heel bewonderenswaardig was wat hij zei. 'De collega’s om je heen', vervolgde hij, 'zijn een 5 en dat is ook goed genoeg.' Mijn brein ging meteen denken, analyseren en de verbazing van mijn kant kwam al snel. Hij bedoelde het waarschijnlijk motiverend. Als erkenning. Als bewijs dat ik erbovenuit stak. Dat ik bijzonder was. Maar wat hij niet besefte, was dat hij daarmee óók zei:</p><p>- Dat we dezelfde functie hadden, maar niet dezelfde behandeling.<br>- Dat we hetzelfde salaris kregen, maar niet hetzelfde gewicht droegen.<br>- Dat mijn extra inzet geen uitzondering was, maar een verwachting.</p><h3>De automatische keuze voor de moeilijkste taken</h3><p>Ik was degene die de moeilijke taken kreeg. Niet omdat het moest, maar omdat ik het kon. Engelstalige groepen? 'Dat kan jij wel even doen.' Duitstalige bezoekers? 'Dat is beter als jij dat even doet.' Complexe situaties, lastige vragen, onverwachte problemen? Mijn naam viel automatisch keer op keer. Niet omdat het in mijn functieomschrijving stond. Die was namelijk exact hetzelfde als die van mijn collega’s. Maar omdat ik snel was. Efficiënt. Betrouwbaar. Omdat ik een 10 was.</p><p>In eerste instantie voelde dat goed. Erkenning voelt altijd goed. Het geeft je het gevoel dat je gezien wordt. Dat je ertoe doet. Dat je verschil maakt. Totdat ik me realiseerde dat erkenning zonder compensatie gewoon een andere vorm van verwachting is. Het was de standaard geworden. Dat een compliment soms een vermomde verplichting kan worden.&nbsp;</p><h3>De vraag die alles veranderde</h3><p>Dus ik stelde hem een simpele vraag. 'Als zij een 5 zijn, en dat is goed genoeg… waarom zou ik dan een 10 blijven?' Hij keek me aan. Verrast. Ik zag zijn gezicht wat norser gaan staan. 'Dat is niet de bedoeling', zei hij snel. Maar het was wel de realiteit. Waarom zou ik structureel meer geven, als het minimale al voldoende was? Waarom zou ik de lat hoog houden, als het systeem beloond werd op aanwezigheid, maar niet op bijdrage?</p><p>Dat was het moment waarop mijn perspectief veranderde. Niet uit boosheid of frustratie, maar uit helderheid. Ik begon mijn energie anders te verdelen. Niet minder professioneel of minder betrokken. Maar bewuster. Ik stopte met automatisch naar voren stappen en ideeën initiëren. Hierna gebeurde er iets opvallends.&nbsp;</p><h3>De les die me bijbleef</h3><p>Niemand zei er iets van. Niet omdat het niet werd opgemerkt, maar omdat er een angst was dat ze het vervolgens zelf moesten doen. De meesten bleven daarom ‘onder de radar’ of schitterden met afwezigheid tijdens het notuleren of het te woord staan van klanten. Het was veel fijner om gebruik te maken van iemand die een 10 was en dit dan wel even snel deed.</p><p>Dat gesprek leerde me een les die ik nooit meer zal vergeten. Als je structureel meer geeft dan er gevraagd wordt, wordt dat op een gegeven moment niet meer gezien als extra. Het wordt gezien als normaal. En normaal wordt zelden beloond. Het wordt verwacht.</p><h3>Soms is het krachtigste een stap terug</h3><p>Sindsdien heb ik mezelf een belofte gedaan. Ik zal altijd mijn best doen. Ik zal altijd kwaliteit leveren. Maar ik zal nooit meer geloven dat mijn waarde bepaald wordt door hoeveel extra ik bereid ben te geven. Zeker niet zonder dat het erkend, beschermd en gewaardeerd wordt.</p><p>Want een 10 zijn in een systeem dat alleen maar om een 5 vraagt, is geen eer. Het is een risico. En soms is het krachtigste wat je kunt doen, niet bewijzen dat je een 10 bent, maar besluiten dat je jezelf niet langer laat behandelen als een onuitputtelijke bron.</p><h3>Goed is goed genoeg!</h3><p>Waar in jouw werk of leven blijf jij een 10 geven, terwijl een 5 blijkbaar al goed genoeg is en wat kost jou dat eigenlijk?<br><br></p><p><a data-mce-href="http://www.smartexecutivesupport.nl" href="http://www.smartexecutivesupport.nl" target="_blank" rel="noopener">sma<em>rtexecutivesupport.nl</em></a></p><p><em>@ Joan Hofman (1983) is een gedreven executive assistent en projectondersteuner en ontzorgt op freelance basis CEO’s in hun dagelijkse werkzaamheden. In haar vrije tijd is zij veel buiten in de natuur te vinden om lange wandelingen te maken samen met haar teckel Teun.</em></p><p><br></p>

‘Jij bent een 10!’ - Joan Hofman

<figure id="figure-xrrzjp22obmlrwz6bn"><img id="xrrzjp22obmlrwz6bn" src="https://cdn.durable.co/blocks/2bPOiH0AIlgyqEkdIDOU2kgaYQU7VMTfXCjyLqkbBwMRhZUICOCF0e7d3dcuqGzB.jpg" alt="Lefwijf Bregje van den Hout blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Bregje van den Hout blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="5%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2bPOiH0AIlgyqEkdIDOU2kgaYQU7VMTfXCjyLqkbBwMRhZUICOCF0e7d3dcuqGzB.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 5%;"></figure><h2>Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout</h2><p>Dát moment. Deze week droomde ik dat ik buiten was. De lucht was grijs en bewolkt. Ineens kwam er een brede straal zonlicht door de wolken. Totaal onverwacht, vlakbij de plek waar ik stond. Mijn hart maakte een sprongetje en alles in mijn lichaam gaf aan: dit is goed. Ga er naar toe. Stap in het licht. En dat deed ik. Ik zette een stap naar voren, hief mijn hoofd omhoog en stond in het licht. Dit is hoe het moest zijn.&nbsp;</p><h3>Kiezen voor groei</h3><p>Wat me achteraf misschien het meeste raakte, was dat er geen spanning was. Geen twijfel of aarzeling. Alleen een heldere vanzelfsprekendheid. Het was niet zo dat ik iets overwon; het voelde gewoon als de juiste beweging op dat moment. Als ik was blijven staan waar ik stond, zou alles zijn gebleven zoals het was. En juist dát wilde ik niet (meer). Niet eens uit onvrede, maar vanuit een diep weten dat deze beweging goed voor me was en nodig.</p><p>Een teken niet alleen in de droom maar ook voor mijn dagelijkse leven. Een uitnodiging om niet te blijven staan op een plek die veilig en bekend is, maar om te kiezen voor groei, voor zichtbaarheid. Ook als dat betekent dat er zaken veranderen.</p><h3>Ervaringen delen via Lefwijf</h3><p>De droom blijft ook een weerspiegeling van een beweging die ik afgelopen jaar in het echte leven maakte. Door mijn deelname aan Lefwijf, waar ik mijn verhaal heb opgeschreven, een podcast* heb opgenomen en in het theater heb gestaan.</p><p>Ik heb vaak de vraag gekregen waarom ik aan Lefwijf meedoe. Of ik graag in het middelpunt sta, of dat het gaat om gezien worden? Maar nee, dat is het niet. Voor mij gaat het niet over aandacht maar over betekenis. Over de ervaringen die ik heb opgedaan en die mij hebben gevormd, soms op pijnlijke, soms op krachtige manieren.<br>Door die ervaringen te delen, wil ik iets doorgeven aan anderen. Iets van herkenning, van erkenning. Laten zien dat je niet de enige bent met deze gevoelens, deze twijfels, deze vragen. Dat je niet raar of zwak bent, maar mens. Als mijn verhalen ook maar bij één iemand iets in beweging zet, en gevoel van ‘Ik ben niet alleen’ oproept, dan is het de moeite waard.</p><h3>Durven vertrouwen</h3><p>En tegelijk is het ook lastig. Want deze beweging vraagt iets van me. Tijd, aandacht, ruimte. Ruimte die er niet vanzelf is in een leven dat al gevuld is met verantwoordelijkheden en verwachtingen. Ik merk hoe ik zoek: hoe maak ik hier echt tijd voor, zonder dat het ergens tussendoor gepropt wordt? Hoe neem ik ruimte voor mezelf en voor creativiteit, zonder alles meteen vast te willen pakken of te controleren?</p><p>Het vraagt van mij om te durven vertrouwen. Te vertrouwen dat het goed is wat zich aandient, ook als ik nog niet precies weet waar het naartoe gaat. En om los te laten: het idee dat ik nu al antwoorden moet hebben op wat ik hiermee wil in de toekomst. Misschien is het voorlopig genoeg om deze beweging toe te staan, te blijven luisteren, te blijven schrijven en erop te vertrouwen dat de volgende stap zich laat zien wanneer ik er klaar voor ben.</p><p>En zo blijf ik bewegen. Niet met een strak plan, maar met open aandacht. Stap voor stap, luisteren naar wat klopt. Misschien is dat voor nu genoeg: blijven staan in het licht en vertrouwen dat dit precies is waar ik mag zijn.</p><p>*<a data-mce-href="https://open.spotify.com/episode/2t80nMtauwPNuAv3lXibaa?si=jyiYU7YKQIK9XwIbHFc8ug" href="https://open.spotify.com/episode/2t80nMtauwPNuAv3lXibaa?si=jyiYU7YKQIK9XwIbHFc8ug" target="_blank" rel="noopener" data-mce-selected="inline-boundary"><em>Mijn podcast&nbsp;﻿</em></a></p><p><em>@ Bregje van den Hout is een gedreven changemanager, die mensen en organisaties helpt groeien. Professioneel en flexibel, waardoor zij in zeer lastige en emotionele situaties snel kan schakelen en deze weet om te zetten naar positieve resultaten. Daarnaast is zij warm, betrokken en loyaal – zowel in haar werk als in haar persoonlijke leven als moeder van drie kinderen.</em></p>

Mijn stap in het licht - Bregje van den Hout

LEFWIJF