Vandaag zou je jarig zijn (Rouw 1) - Miriam Nies
Vandaag zou je jarig zijn - Miriam Nies
Vandaag zou je jarig zijn, maar je bent er niet meer. Het is nog maar – of het is al – een paar jaar geleden dat je plotseling en heel onverwachts uit ons leven werd gehaald. Soms voelt het als een lange tijd, soms lijkt het nog zo kort.
Dat ene telefoontje, ik weet het moment nog precies. Ik was in het revalidatiecentrum. Terwijl ik streed om weer te leren lopen en mijn leven weer te leren leven, na een traumatische operatie, ging jij een rondje hardlopen. Je kwam nooit meer thuis. Ik zat midden in een therapie, toen dat ene telefoontje kwam.
Afscheid
Hoe dan, het was zo tegenstrijdig. Het was ook niet te bevatten. Jij, gezond, even een rondje hardlopen. Ik, een overlever, die met hulp probeerde haar leven weer op te pakken.
Het was zo’n grote klap, de werkelijkheid was niet te bevatten. En soms nog niet. Het was zo schokkend, omdat je er het ene moment nog was, het andere moment niet meer. Het was gewoon niet te geloven. En soms nog niet.
Het had zo’n impact op ons allemaal: m’n schoonzus die afscheid nam van haar man, tieners die afscheid namen van hun vader, ouders die afscheid namen van hun zoon, tieners die afscheid namen van hun fantastische oom. En ik, die afscheid nam van m’n broer.
Reis
Mijn broer, die ik zo vaak belde als ik in de auto zat. Gewoon, even samen bellen. Je stond regelmatig in de file, omdat je het hele land doorreisde vanwege je baan in de sales. En dan belden we elkaar. Even elkaars stem horen, even bijkletsen. Even zeuren tegen elkaar, of elkaar de gek aansteken. Soms maar een paar minuten en dat was dan alweer genoeg.
Een week eerder waren jullie samen nog bij ons. Je was zo enthousiast aan het vertellen over de reis die je had gepland. Om in de zomer naar Amerika te gaan. Je was daar voor je werk geweest en wilde die zomer met je gezin gaan. Je wilde de plekken laten zien waar je geweest was. Je was zo enthousiast en liet de uitgestippelde route zien. De plannen waren gemaakt. De reis kon beginnen. De reis werd nooit gemaakt.
Leegte
We moesten afscheid van je nemen. Het was zo onwerkelijk, het was niet te bevatten. Maar ons brein kon het ook werkelijk niet bevatten.
We wilden als familie maar één ding, bij elkaar zijn. En dat hebben we gedaan. En doen we nog. Elkaar vasthouden, er voor elkaar zijn. Nieuwe herinneringen maken samen.
Bijzonder, hoe de tijd verder ging, terwijl voor ons de wereld stil stond. Bijzonder, hoe er een pijn kan bestaan die nooit helemaal weg gaat, maar waarmee je toch leert leven. Bijzonder, hoe er een leegte kan zijn in je hart en in je leven, terwijl je een gewenning krijgt waarmee je verder kunt. Of is gewenning niet het goede woord? Ik weet het niet.
Ik weet wel dat ik je nog steeds mis. En ik niet alleen, wij allemaal. Op onze eigen manier. Nog regelmatig zit ik in de auto en komt het in me op om je even te bellen. Oh nee, kan niet meer, bedenk ik me dan direct.
Nog af en toe, als ik een verkeersregelaar op de motor zie, schiet er door me heen, even kijken of jij het bent, want dat was waar je blij van werd naast je werk, maar dan schiet er direct door me heen, oh nee, kan niet. Blijkbaar moet mijn brein nog steeds wennen dat jij hier niet meer bent.
Leven
Het dubbele is dat we weten dat je nu op een plek bent waar het beter is dan hier. En dat we je terug gaan zien. Later. Onze bijzondere zoon is nog veel met je bezig. Hij roept dan regelmatig: “Later ga ik ook daar naartoe, waar hij al is”. Dat is een troost. We geloven in eeuwig leven bij de Vader en daar gaan we je terugzien.
En tot die tijd… blijven we elkaar vasthouden als familie. Zijn we er voor elkaar. Blijf je altijd onderdeel van onze gesprekken. Is er ruimte om jouw naam te blijven noemen. Kunnen we weer lachen om de herinneringen die we als familie maakten. Kunnen we weer met elkaar doorgaan. Maken we nieuwe herinneringen. Met gemis, dat zal er altijd zijn, maar ook met heel veel dankbaarheid voor wie je was.
@ Miriam Nies is de oprichter van HELEHOOP waar jongeren met autisme in een veilige, kleine setting kunnen groeien en creëren. Zij is oud-leerkracht in het speciaal onderwijs en autismecoach en woonde en werkte jarenlang op Aruba met man en kinderen.
Miriam maakte een intensieve medische reis door waarbij de weg van pijn en genezing haar een diepe passie heeft gegeven voor heling, verbinding en vergeving - geworteld in haar geloof in God. Miriams motto: waar littekens helen, kan nieuw leven ontstaan.