De andere moeder - Ria de Groot
De andere moeder - Ria de Groot
Toen mijn man en ik trouwden wilden we even wachten met een gezin stichten. Na twee jaar stopte ik met de pil in de verwachting dat ik binnen enkele maanden wel zwanger zou worden. Ik keek er erg naar uit, een kindje van ons samen. Ik vroeg me af op wie het zou lijken en wiens eigenschappen het zou hebben. In de winkels keek ik bij babykleertjes en andere baby-artikelen.
Van zwanger naar adoptie
Maar maand na maand kwam mijn menstruatie en ik werd ongerust. Die spanning was niet fijn. Na een jaar gingen we naar de huisarts en vervolgens het ziekenhuis waar een serie van onderzoeken van start ging. Zwanger worden werd een project. Het bleek dat de kans dat we zelf een kindje zouden krijgen erg klein was. We besloten een kindje te adopteren.
En zo zaten wij in september 1986 in het vliegtuig naar Sri Lanka. Daar wachtte een klein jongetje van bijna een jaar oud op ons. Een jongetje met een dubbelzijdige lip-en kaakspleet. We hoorden dat zijn moeder ongehuwd was, wat in Sri Lanka betekent dat je als kind weinig kans hebt om naar school te gaan en een normaal leven te leiden. Voor de moeder zou het haar kansen op een huwelijk heel klein maken.
De overdracht
Ondervoeding had bij dit jongetje geleid tot twee ziekenhuisopnames. Bij de tweede ziekenhuisopname was hij negen maanden oud. De moeder gaf aan de zorg voor hem heel moeilijk te vinden omdat ze ook moest werken. Hulp vanuit haar netwerk was minimaal vanwege haar situatie. We waren gelijk verliefd op hem.
Het moeilijkste gedeelte kwam na het uitspreken van de adoptie in de rechtbank. De moeder kreeg van de rechter bovendien een uitbrander over het feit dat zij ongehuwd zwanger was en haar kind moest afstaan. In een busje vond ‘de overdracht’ plaats. Het hele gebeuren raakte me zo diep dat eenmaal terug in het hotel ik enorm moest huilen. Ik voelde geen blijdschap, alleen maar verdriet.
Onrecht, adoptie en twee moeders
Twee moeders en één kind. De ene moeder had geen andere keus dan haar kindje afstaan. Wat een onrecht. De andere moeder was in de gelukkige positie het kindje te kunnen geven wat het nodig had. Ik voelde me ook verplicht dit tot het uiterste te doen, om de eerste moeder recht te doen.
Adoptie heeft alles te maken met onrecht. Onrecht voor de eerste moeder en onrecht voor het kind. Ik kan dit stukje niet veranderen. Als ik nu, na bijna 40 jaar, weer bij deze adoptie stilsta, voel ik me zo verbonden met deze moeder in Sri Lanka. Wij zijn moeders van hetzelfde kind. En ik bedank haar opnieuw voor haar zoon, die ik mocht opvoeden en mag liefhebben
Een situatie heeft altijd meerdere kanten. Het vergt moed daar oog voor te hebben zodat je uit het oordeel kan blijven. Durf jij om een situatie heen te lopen en het van verschillende kanten te bekijken? Dat is pijnlijk en kan erg schuren. In mijn optiek doet het recht aan alle betrokkenen.
Want wie is volmaakt?
De andere moeder
Moeder van mijn zoon
Jij die hem hebt gebaard,
hem in spanning hebt verwacht
niet welkom in jouw wereld
Wat heb je gevoeld, gedacht?
Hoeveel tranen zijn er geweest?
Geen plek voor jouw zoon,
Beiden verstoten en veracht.
Het onmogelijke heb jij gedaan.
Je hebt hem losgelaten, weggegeven.
Hartverscheurend…
Vlees van jouw vlees, bloed van jouw bloed
Jouw zoon werd mijn zoon.
Mijn zoon is ook jouw zoon.
Ik lijd jouw pijn, zijn pijn.
Ik ben de andere moeder,
Net als jij
@ Ria de Groot voelt zich voortdurend op ontdekkingsreis met nieuwe stappen en nieuwe lessen waarbij haar zes adoptiekinderen spiegels voor haar zijn. In 2010 volgde ze, na 25 jaar thuisblijfmoeder, de opleiding Contextuele Hulpverlening en had haar eigen praktijk. Daarnaast werkte ze met verslaafde ex-gedetineerden. Het motto van Ria is: ieder mens is kostbaar en heeft een verhaal te vertellen.