Blog

<figure id="figure-c8g1v901kxmk6u03eu"><img id="c8g1v901kxmk6u03eu" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="35%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Henna en lijnen die verbinden – Anja van Aken</h2><p>De eerste keer dat ik henna zag, was ik onder de indruk. Ik was direct vol bewondering van de manier waarop de sierlijke lijnen op mijn handen gezet werden. Elke lijn soepel aangebracht. Al had ik toen niet kunnen beseffen wat het me nog zou gaan brengen. De lijnen leerden me anders kijken.</p><h3>Twee jongens, één speelplein</h3><p>Het verhaal begon jaren terug, op de peuterschool van onze jongens. Twee kinderen, geboren op dezelfde dag, in dezelfde wijk. Even groot, dezelfde interesses. Een Somalische jongen naast mijn zoon met hoogblonde krullen. Hun contact zo vanzelfsprekend, eenvoudig en puur.<br>En toch zat het me niet lekker. Ik wist nauwelijks iets van het leven van moeder Hana en haar zoon. Op het schoolplein wisselden we vriendelijke woorden uit, meer niet. Het zette me aan het denken: hoe vanzelfsprekend is mijn eigen wereld eigenlijk? En hoe neem ik een stap daarbuiten?</p><h3>Getekende lijnen</h3><p>Dat gevoel van afstand bleek niet uniek. Ik herkende het om me heen: een straat met vooral tweeverdieners of een vriendenkring gevormd rond eenzelfde cultuur of geloof. Niet omdat ik anderen niet wil kennen, maar omdat ik hen niet vanzelfsprekend tegenkom in mijn leven. Cultuur en gewoonte tekenen stilletjes scheidingslijnen. Segregatie, het gescheiden leven van mensen binnen dezelfde samenleving, vaak niet uit onwil maar uit onbekendheid. Zo ontstaan scheidingslijnen die niemand bewust trekt maar die wel bepalen wie we zien en wie niet.</p><h3>Overbrugbare wereld</h3><p>Ik besloot het anders te doen en nodigde Hana uit voor thee. Het werd een warm en open gesprek. Als moeders onder elkaar vonden we herkenning en inspiratie. Zij vertelde over haar geloof in Allah, ik over mijn relatie met Jezus. Niet het verschil stond centraal, maar de verbinding. In dat moment besefte ik hoe weinig er nodig is om werelden te overbruggen. Niet door over de ander te praten maar door jezelf open te stellen. Ik hoefde niets uit te leggen of te bewijzen. Alleen mezelf te zijn, mijn hart te laten spreken en verbinding volgde.</p><h3>Boodschappen vol contact</h3><p>Die lijn van betrokkenheid trok ik door naar het alledaagse leven. Zo ook laatst op een onverwacht moment, voor de Jumbo. Waar ik in gesprek raakte met een straatkrantenverkoper. We hadden een leuk gesprek over onze favoriete muziek, waarna hij trots filmpjes van zijn familie in het buitenland liet zien. Geen groot verhaal, alleen een moment van contact. Vanaf dat moment delen we altijd even een blik of voeren we een gesprek zodra we elkaar tegenkomen. Dit is waar het voor mij om draait, elkaar zien in contact.</p><h3>Aandacht in verborgenheid</h3><p>Ook in mijn professionele leven zie ik de gescheiden lijnen. In mijn werk heb ik dagelijks contact met mensen in de prostitutie. Een wereld die zich vaak in het verborgene afspeelt. Neonlichten of advertenties zijn misschien zichtbaar maar wie niet verder kijkt, kan er ook net zo goed aan voorbijgaan. Ik ontmoet mannen en vrouwen die vaak aan de rand van de samenleving leven. Geen vrijwillig zelfstandige ondernemers maar mensen die hun woning kwijt zijn (of dreigen te raken) of die door schulden of middelengebruik dit werk zijn gaan doen. Wat zij in hun leven gemeen hebben is overleven in verborgenheid.</p><p>Outreachend werk maakt het mogelijk mensen te zien die anders verborgen blijven. Het draait om het opzoeken van mensen daar waar zij zijn: in een seksclub, in een woning of op straat. Vanuit deze situaties kloppen mensen zelf niet snel aan voor contact of hulp. Ik vind het fantastisch om juist hier contact te laten ontstaan en vertrouwen te laten groeien. Te zoeken naar ingangen voor contact. Ook hier wordt samen koffie gedronken als eenvoudige uitnodiging tot ontmoeting. Alles draait om verbinden, om nabij zijn en nabij blijven. Juist waar levenslijnen elkaar kruisen, ontstaat ruimte voor verbinding.</p><h3>De scheidslijn werd een verbindingslijn<br></h3><p>Het contact met moeder Hana bleef niet bij het theemoment. Later stelde ze me voor aan haar vriendin. Met vaste hand versierde zij mijn hand met fijne lijnen. Voor deze vrouwen staat henna voor samenhorigheid, feest en traditie. Waar het voor mij eerst om versiering ging, kregen de lijnen de betekenis van nieuwsgierigheid, verbondenheid en vreugde van echt contact. Maar ook over het lef om buiten mijn eigen bubbel te stappen.</p><p>Henna op een hand werd een symbool voor verbindingslijnen, als tegengeluid op scheidingslijnen. Gelukkig zijn er geen vastomlijnde vormen voor contact, het gaat vooral om het vinden van de unieke verbindingslijn.</p><p>Twee jongens, geboren op dezelfde dag, in dezelfde wijk. Twee moeders met versierde handen, open naar elkaar. Een vriendschap als herinnering aan hoe eenvoudig en hoe rijk echt contact kan zijn. Soms is een simpel gesprek of een uitnodiging precies wat nodig is om ogenschijnlijk onoverbrugbare verschillen te doorbreken.</p><p>Wie zal ik morgen uitnodigen voor een kop koffie of thee?</p><p><br></p><p><em>@ Anja van Aken woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p>

Henna en lijnen die verbinden - Anja van Aken

<figure id="figure-sy4lin5k3vmjk6gjik"><img id="sy4lin5k3vmjk6gjik" src="https://cdn.durable.co/blocks/7vC3um0i2t7pIz1uHNkcjcm8nCwBXntoIMnvi9bsoSNwgpRjzMae0NOoy58v4faU.jpg" alt="Lefwijf Hannie van Schaik blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Hannie van Schaik blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 20%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="20%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/7vC3um0i2t7pIz1uHNkcjcm8nCwBXntoIMnvi9bsoSNwgpRjzMae0NOoy58v4faU.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 20%;"></figure><h2>Van verlies naar bevrijding - Hannie van Schaik</h2><p>Soms verandert een enkel telefoontje alles. Voor mij was dat het moment op een rustige donderdagavond in mei 2025, toen ik hoorde dat de vader van mijn zoon een ernstige hersenbloeding had gehad. Er was geen hoop meer.</p><h3>De confrontatie met het verleden</h3><p>Wat dit verhaal zo intens maakt, is de complexe voorgeschiedenis. Mijn zoon had al dertien jaar geen contact meer met zijn vader – een pijnlijk maar noodzakelijk besluit om zichzelf te beschermen. Zijn vader droeg zijn eigen onverwerkte trauma's met zich mee; bagage die hem de ruimte ontnam om onze zoon de ruimte te geven in de transitie die hij doormaakte. Ondanks dat onvermogen bleef mijn zoon wie hij is: een prachtig en puur persoon.</p><h3>De doorbraak, pijnlijk én helend</h3><p>Daar stonden we dan, midden in de nacht, aan een sterfbed in een stil ziekenhuis. Jaren van stilte, onbegrip en pijn kwamen samen in die ene kamer. Wat er die nacht gebeurde, was niets minder dan een wonder van emotionele bevrijding. Mijn zoon vond de kracht om te spreken. Hij deelde mooie herinneringen die hij had van zijn vader, maar was ook eerlijk: ‘Dad, you were not nice as a person. But I want you to know that I am okay. Inspite of everything – I do love you. It is all not okay, but it is okay!’</p><p>Op dat moment viel de last van jarenlange afwijzing van zijn schouders. We ontdekten beiden onafhankelijk van elkaar hetzelfde diepe inzicht: hoe pijnlijk dit proces ook is, het is tegelijkertijd zó helend. Door de pijn volledig toe te laten, kreeg het eindelijk de ruimte om te transformeren. De chaos in mijn hoofd maakte plaats voor een diepe dankbaarheid in mijn hart. Dankbaarheid voor de zoon die ik heb en dankbaarheid voor de bewustwording en de kans om het verleden eindelijk op te ruimen.</p><h3>Een wedergeboorte</h3><p>Dit verlies markeerde niet het einde, maar een wedergeboorte. Ik ben opgestaan. Niet uit eigen kracht, maar om een Licht te laten schijnen dat sterker is dan de diepste duisternis. Deze doorbraak heeft mijn leven in een stroomversnelling gebracht:</p><ul><li>Ik heb rust gevonden in mijn verleden. Ja, ik heb hier zelfs kracht uit gehaald.</li><li>Ik leef steeds meer mijn droom door verhalen te schrijven, door te spreken voor groepen en events te organiseren die er écht toe doen.</li><li>Ik ben genomineerd als Lefwijf 2026 en mijn verhaal wordt gepubliceerd in het boek ‘Lefwijf Inspires’.</li><li>Ik mag mijn verhaal delen als bankgast in het Theater in Rotterdam op 31 januari 2026 bij Lucinda Douglas.</li></ul><h3>Jouw keuze van vandaag telt</h3><p>Misschien draag jij ook een verhaal met je mee van afwijzing, onuitgesproken woorden of oud verdriet. Ik wil je meegeven: durf de pijn aan te kijken!<br>Wacht niet op excuses die misschien nooit komen of op een situatie die eerst 'perfect' moet zijn. Jouw vrijheid begint bij de keuze die je vandaag maakt. De keuze om niet langer gebukt te gaan onder andermans bagage, maar om op te staan. Stel je open voor de heling die verborgen ligt in je moeilijkste momenten.</p><p>Het is nooit te laat om de cirkel te doorbreken. Het was voor mij niet te laat om op te staan en te schitteren in de volheid van mijn Schepper. Ik mag worden zoals ik ben bedoeld. En dat geldt ook voor jou!<br>Durf jij vandaag een stap te zetten naar jouw eigen doorbraak?</p><p><br></p><p><em>@ Als tekstschrijver, spreker en evenementenbegeleider ontzorgt Hannie van Schaik bedrijven en organisaties bij het coördineren en uitvoeren van evenementen. Daarbij staat altijd het originele verhaal voorop. Hannie is secuur en toegewijd en houdt van lange wandelingen in de natuur</em></p><p><a data-mce-href="http://www.events-stories.nl" href="http://www.events-stories.nl" target="_blank" rel="noopener" data-mce-selected="inline-boundary"><em>events-stories.nl</em></a></p><p><br></p><p><br></p>

Van verlies naar bevrijding - Hannie van Schaik

<figure id="figure-qh06hajb5dmj5p8exg" class=""><img id="qh06hajb5dmj5p8exg" src="https://cdn.durable.co/blocks/3vPQWrkXnJRUiyCErsIikgpGEXgnXabi8Yy6G5VcV7KfQT76JzWOCReChOOJsEce.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Valerie Kross blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/3vPQWrkXnJRUiyCErsIikgpGEXgnXabi8Yy6G5VcV7KfQT76JzWOCReChOOJsEce.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>'Weet je wel waar je geparkeerd staat?' - Valerie Kross</h2><p>'Is die parkeerkaart van je moeder?'<br>'Heb je die gejat?'<br>'Weet je wel waar je geparkeerd staat?'<br>Soms word ik scheef aangekeken wanneer ik mijn auto parkeer op een invalidenplek.</p><p>Ik heb MS. En nee, dat zie je niet altijd aan mij. Ik loop, lach, doe mijn werk — en toch draag ik elke dag iets met me mee wat niet zichtbaar is. Soms voelt het alsof ik mezelf moet bewijzen om geaccepteerd te worden. Alsof onzichtbare pijn minder echt is dan zichtbare.</p><h3>Frustratie</h3><p>Er zijn momenten in mijn leven geweest.... en eerlijk, die zijn er nog steeds, waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren. Waarin mijn hoofd van de hak op de tak springt, mijn lichaam 'ho' zegt terwijl mijn hart vooruit wil en ik het gevoel heb dat ik moet trekken en duwen aan alles om me heen om maar een beetje beweging te voelen.</p><p>En precies daar ontstaat frustratie. Niet omdat ik zwak ben. Maar omdat ik mens ben. Omdat ik voel. Ik weet hoe het voelt om te vallen, vaker dan mensen denken. Mensen zien vaak alleen mijn kracht. Mijn doorzettingsvermogen. Mijn lach. Mijn praktijk. Mijn stappen vooruit.</p><p>Maar ze weten niet altijd hoe vaak ik onderweg ben gevallen. Hoe vaak ik in stilte moest slikken. Hoe vaak ik moe ben en van alles moet dragen. Hoe vaak ik dacht: 'Waarom nu weer?' 'Waarom voelt dit zo zwaar?' Ik weet hoe het voelt om te balanceren tussen hoop en uitputting. Om op te staan met goede moed… en toch halverwege de dag weer terug te zakken. Niet begrepen worden, dat snijdt het diepst.&nbsp;</p><h3>'Het gaat toch goed met je?'</h3><p>Dat mensen naar je kijken en denken: 'Het gaat toch goed met je?' 'Je doet het zo goed!' 'Je bent zo sterk!' Ja… maar kracht betekent niet dat ik niets voel. Sterk zijn betekent niet dat ik nooit breek. En soms doet het pijn om weer uit te leggen wat er allemaal speelt, om dan alsnog het gevoel te hebben dat het niet echt binnenkomt. Ik weet hoe dat voelt. Die eenzaamheid. Die stilte terwijl je eigenlijk schreeuwt.</p><p>Wat ik door de jaren heen, door ziekte, door vallen en opstaan heb ontdekt, is dat frustratie nooit zomaar uit de lucht komt vallen. Het vertelt je iets. Het zegt: 'Er mag iets veranderen.' 'Er wordt te veel van je gevraagd.' 'Je bent jezelf voorbij aan het rennen.' 'Je hebt een grens bereikt.' 'Je bent aan het groeien, maar het schuurt nog.' Ik heb geleerd om niet meer weg te lopen voor frustratie maar ernaar te luisteren. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&gt;&gt;&gt;&gt;</p><figure id="figure-3g446n0jzdmj62om4v" class=""><img id="3g446n0jzdmj62om4v" src="https://cdn.durable.co/blocks/72vaBMx4m3aiQrL9tRJIUxbfyJmyKBcrT57z3pYrnIPsQ44CcQDircDlpXxXs4bY.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross blogt voor lefwijf.nl" title="Lefwijf Valerie Kross blogt voor lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/72vaBMx4m3aiQrL9tRJIUxbfyJmyKBcrT57z3pYrnIPsQ44CcQDircDlpXxXs4bY.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: center center;"></figure><h3>Opstaan. Moed, groei en heling</h3><p>Want ik blijf opstaan. Daar zit de échte kracht. Niet in perfectie. Niet altijd alles ‘op orde’ hebben. Maar in dat moment waarop je op de grond zit en toch zegt: 'Oké… nog één keer proberen.' Moed, groei en heling. Dat is wat ons mens maakt. Ja, soms is het vallen en opstaan, chaos en frustratie, trekken en duwen en niet begrepen worden. Dat maakt ons echt! En vanuit echt ontstaat er altijd weer een nieuwe stap.</p><p>Soms is het al een overwinning om überhaupt buiten de deur te komen. Ik deel dit niet uit medelijden, maar uit bewustwording. Voor iedereen die leeft met iets wat niet te zien is — weet dat je niet alleen bent.&nbsp;</p><p>En voor wie dit leest en iemand tegenkomt die 'er niet ziek uitziet'; vel geen oordeel maar stel een vraag. Luister. Wees vriendelijk. Dat maakt meer verschil dan je denkt. Zelfs als het om een parkeerkaart gaat.</p><p><br></p><p><em>@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.</em><br><em>Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.&nbsp;</em></p><p><a data-mce-href="http://www.krosshealth.nl" href="http://www.krosshealth.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>krosshealth.nl</em></a></p>

'Weet je wel waar je geparkeerd staat?' - Valerie Kross

<figure id="figure-0vpjvkik8fmj5nawtg"><img id="0vpjvkik8fmj5nawtg" src="https://cdn.durable.co/blocks/29PimbTpXq0faI5eXS7ra7GKDLGrWnQ8dLMwptfbVLNvNx6LF1T83DOefMJ2PEyP.jpg" alt="Lefwijf Annet Doorn blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Annet Doorn blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 10%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="10%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/29PimbTpXq0faI5eXS7ra7GKDLGrWnQ8dLMwptfbVLNvNx6LF1T83DOefMJ2PEyP.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 10%;"></figure><h2>Ik weet het beter! - Annet Doorn</h2><p>Dat klinkt aardig eigenwijs, he? Er zijn mensen die zeggen dat je moet luisteren naar anderen. Ik heb dat geruime tijd gedaan, totdat me opviel hoeveel onzin er soms wordt uitgekraamd. En totdat ik het gezegde over dat er meer wegen naar Rome leiden, beter begreep.</p><h3>Dat brave meisje</h3><p>Ik was als kind niet echt eigenwijs of moeilijk in de omgang. Ik was eigenlijk best een heel braaf kind. Ik deed wat er gevraagd werd, glimlachte beleefd maar had ondertussen wel mijn eigen gedachten over bepaalde zaken. Maar ik zei het niet want brave kinderen hebben ook geleerd om niet te veel hun eigen mening te delen. Er was altijd iemand die het beter wist; mijn ouders, mijn broers of zussen, mijn leraren of mijn tantes. Wat ik vooral aangeleerd had, was dat als je je rustig hield en bescheiden opstelde dan bleef de sfeer gezellig. En dat was ook goed voor de buren! En tja, dat werkte prima. Tot ik volwassen werd. Want braaf zijn is schattig bij een zesjarige, tenminste dat vinden volwassenen maar het is &nbsp;ronduit irritant bij een volwassene met verantwoordelijkheden.</p><h3>Crashcursus in zelfbeheersing</h3><p>Mijn eerste baan was een crashcursus in zelfbeheersing. Ik dacht dat meedenken een compliment was. En wat bleek, meedenken was prima zolang je maar dacht wat zij dachten. Maar dat deed ik niet. Ik stelde vragen, kwam met ideeën maar &nbsp;hoorde steevast: “Zó doen we dat hier, Annet.”</p><p>Ja, en precies daarom loopt het hier dus spaak, dacht ik. Maar ik bleef lachen want ik had inmiddels geleerd dat je nooit hardop zegt dat je het beter weet. Omdat dat voor mijn gevoel nooit serieus werd genomen. Dus ik dacht dat als ik nu opleidingen ga volgen, dan word ik vast serieus genomen. Want als je zegt: “Ik voel dat dit niet werkt”, ben je lastig. Maar als je zegt: “Onderzoek toont aan dat dit niet werkt”, ben je ineens deskundige. “Ik weet het beter”, kun je dan onderbouwen, terwijl als je er goed over nadenkt het dus de onderbouwing is van een ander, namelijk die van de auteur van het theoretische leerboek.</p><h3>Klaar met de diplomatie!</h3><p>Het duurde jaren voordat ik zag hoe diep dat brave meisje in me zat. En mijn werk als verpleegkundige droeg daar zeker aan bij. Altijd rekening houden, altijd vriendelijk blijven, altijd over je grens heen omdat je het anders “ongezellig” maakt.</p><p>Tot ik mezelf terugzag in collega’s. De vrouw die altijd “nog even” doorgaat. Of de vrouw die haar &nbsp;mening inslikt en daarna drie dagen chagrijnig is, of de leidinggevende die zegt dat het goed gaat maar ondertussen kauwgom verslindt als coping mechanisme. Ik keek ernaar en dacht: ik weet het beter. Niet vanuit arrogantie, maar vanuit ervaring.</p><p>Tegenwoordig zeg ik het gewoon. Soms subtiel, soms niet. “Volgens mij kan dit slimmer.” “Of menselijker.” Of gewoon: “Luister, ik weet het beter.” Dan valt het meestal even stil. Sommigen lachen, anderen verschieten van kleur maar iedereen weet ondertussen dat ik het meen. Ik ben klaar met de diplomatie van doen alsof alles prima is. Ik heb geen zin meer om het aangenaam te brengen. Mijn waarheid hoeft niet meer verpakt in bubbeltjesplastic.</p><h3>Ik weet het (niet altijd) beter</h3><p>Ik weet het beter, maar ik heb niet altijd gelijk. Soms denk ik het beter te weten en blijkt het gewoon een slecht idee maar wel met overtuiging gebracht. En dat is oké. Ik leef liever met de gevolgen van mijn eigen keuzes dan met de frustratie van het zwijgen. En weet je wat echt ironisch is? Dezelfde mensen die ooit zeiden dat ik te eigenwijs was, vragen me nu om advies. Ik geef het met liefde en tegelijkertijd hoor ik een fluisterstem in mijn hoofd.“Zie je wel, ik wist het beter”.</p><p><br></p><p><em>@ Annet Doorn is mede-CEO van Good Minds BV, het familiebedrijf dat ze samen met haar dochters runt. Ze helpt mensen en organisaties om met meer lef, rust en eigenaarschap te werken en te leven.</em><br><em>Met haar nuchtere blik, humor en scherpe observaties weet ze precies waar het schuurt en hoe het weer kan stromen. Haar levensmotto? ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’ Want echte verandering begint volgens Annet door gewoon doen, met menselijkheid, moed en een gezonde dosis zelfspot.</em></p><p><a data-mce-href="https://www.goodminds.nl" href="https://www.goodminds.nl" target="_blank" data-mce-selected="inline-boundary"><em>goodminds.nl</em></a></p>

Ik weet het beter! - Annet Doorn

<figure id="figure-0ltjaiihqmiyinjre"><img id="0ltjaiihqmiyinjre" src="https://cdn.durable.co/blocks/33lIQzoAZHd8EAcaZsX16vD9JaOPQhIOzDz7xmY4dhoAY7Rs8ubT2uGpGUA3vrYF.jpg" alt="Lefwijf Shirley Serno blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Shirley Serno blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/33lIQzoAZHd8EAcaZsX16vD9JaOPQhIOzDz7xmY4dhoAY7Rs8ubT2uGpGUA3vrYF.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>Africa is in my soul - Shirley Serno</h2><p>Er is een Afrikaanse gezegde dat luidt, ‘If you don’t know where you’re going, remember where you came from’.</p><p>Deze woorden kwamen onverwacht terug toen ik vanmorgen kennismaakte met een van de meeste moedige vrouwen die er is. Suzanne deelde haar tumultueuze verhaal over haar leven in Zuid-Afrika. Zij was hoofd van de juridisch afdeling van Eskom. Eskom voorziet stroom voor zuidelijk Afrika. Toen zij merkte dat er miljarden verdwenen, trok zij aan de bel. Haar &nbsp;werd 40 miljoen euro aangeboden om haar mond te houden. Uit intense liefde en loyaliteit voor haar land en haar landgenoten sloeg zij dit af. Daarmee begon een periode van bedreigingen, mislukte aanslagen op haar leven en uiteindelijk de beslissing om op 51-jarige leeftijd alles te verkopen, haar leven in haar geliefde Zuid-Afrika voorgoed achter zich te laten en samen met haar dochter te vertrekken naar de Verenigde Staten.<br></p><p>Het luisterde als een film over misdaad en intrige. Ik vond haar verhaal een testament van ongelooflijke moed en kracht doordat zij haar leven riskeerde om op te staan tegen een onrecht van monsterlijk formaat. Terwijl zij sprak, gebeurde er iets in mij dat ik niet had verwacht. Er brak iets open, een oude wond misschien, want ik heb daarna de hele ochtend gehuild.</p><h3><em>"De intensiteit waarmee het continent door je heen ademt"</em></h3><p>Niet alleen haar pijn raakte mij maar ook wat leek op een echo van een element dat alleen mensen kennen die zijn opgegroeid in Zuid-Afrika. Wanneer je bent opgegroeid in een land dat je zo intens liefhebt en dat in elke vezel van je wezen verweven zit, weerhoudt dit je niet om - ondanks alle pijn, verraad en verlies - alsnog je hart hieraan te geven. Wat veel mensen niet begrijpen als ze nooit in een Afrikaans land hebben gewoond, is de intensiteit waarmee het continent door je heen ademt: de zon zo diep en doordringend dat die niet alleen je huid verwarmt, maar je ziel binnendringt; de ruwheid waarmee het leven zich aandient; de extreme landschappen die je soms adem happend doen achterover slaan.&nbsp;</p><p>Africa is in my soul. Het continent tilt je op en slaat je neer, en toch blijf je ernaar verlangen omdat in die extreme rauwe schoonheid een waarheid ligt die je nergens anders vindt. Een waarheid die geworteld is in een onvoorwaardelijke liefde voor het bestaan zelf, een volharding die je telkens opnieuw toelacht zelfs wanneer je wordt vertrapt, vernederd of soms voor dood wordt achtergelaten.</p><h3><em>"De potentie tot grootsheid en veerkracht leeft ook in jou"</em></h3><p>Het is ook de overweldigende schoonheid van Zuid-Afrika die je steeds weer de moed en kracht geeft om door te gaan. Want wat je om je heen ziet, namelijk de veerkracht in de natuur, is een uiting van wat ook aanwezig is in de mensheid zelf. De potentie tot grootsheid en veerkracht leeft ook in jou. Dit besef maakt het soms des te hartverscheurender wanneer macht, hebzucht en menselijke wreedheid die schoonheid lijken te reduceren tot niets.&nbsp;</p><p>Dan is er nog die diepe bijna spirituele verbondenheid met de aarde die ik in mijn 44 jaar nergens anders heb ervaren. Het voelt als een zielsverwantschap met het continent zelf. Het continent laat je woelen. Het houdt je wakker. Het laat je voelen dat je leeft. Juist dat maakt het zo confronterend, omdat je wéét dat het leven verre van perfect was.&nbsp;</p><p>Apartheid is officieel in 1990 afgeschaft en als jong meisje heb ik alleen flarden gezien van een systeem dat ik toen niet echt kon begrijpen. Echter, de naweeën van apartheid waren in het dagelijks leven duidelijk voelbaar. Op school ben ik meerdere malen uitgelachen omdat ik er anders dan mijn klasgenoten uitzag. Tijdens mijn bijbaantje als serveerster was ik getuige van een gezin dat weigerde geholpen te worden door een donkere collega. Vervolgens eisten zij een blanke serveerster ervoor in de plaats. Troosteloos was ik toen mijn ouders vertelden dat ik niet mocht studeren terwijl mijn vriendinnen dat wel mochten omdat het land in politieke transitie zat en het non-Zuid-Afrikanen zo goed als onmogelijk werd gemaakt om te blijven. Ik herinner mij een wereld waarin de extremen voortdurend naast elkaar bestonden: natuurschoonheid die je betoverde, maar ook het vuil op straat, de armoede, de scherpe randen van rassenscheiding die overal zichtbaar waren.</p><h3><em>"Dat je een beeld hebt vastgehouden dat eerder een droom was dan een herinnering"</em></h3><p>Dat is het paradoxale. Je wordt gevormd door zowel de liefde als de littekens. Hoewel je zo diep van het land en de mensen houdt, moet je ook onder ogen zien dat wat je kende nooit helemaal terugkomt. Misschien nog wel het moeilijkste is dat je als volwassene inziet dat je je kindertijd soms mooier hebt onthouden dan zij werkelijk was, dat je een beeld hebt vastgehouden dat eerder een droom was dan een herinnering. Juist het afscheid van dat droombeeld draagt een soort stille rouw in zich, een verlies dat niet scherp snijdt maar juist voortdurend zachtjes aanwezig blijft.</p><p>Henning Mankell schreef in Aan de oever van de tijd: “In Afrika vindt je uiteindelijk je eigen identiteit, wanneer je eenmaal de geheime onderstroom hebt gevonden die alle bronnen verbindt.” Die woorden leggen een fundament onder iets wat ik intuïtief altijd heb gevoeld: dat er in Afrika een onzichtbare bedding bestaat, een diepere samenhang die verder reikt dan persoonlijke geschiedenis of individuele pijn.</p><p>In dat licht wordt vergeving niet alleen een morele keuze, maar ook een manier om ruimte te maken voor die onderstroom. En dat is precies wat nog steeds in mij voortleeft. Misschien zoek ik buiten het continent, nog altijd naar de ervaring van die onderstroom, naar het deel van mijn identiteit dat onlosmakelijk verbonden blijft met de aarde, de kleuren, de dieren en het ritme van het land dat mij zo heeft gevormd.</p><p><br></p><p><em>@ Shirley Serno is cross cultural coach die op pragmatische wijze anderen begeleidt naar een leven met meer authenticiteit, kracht en moed. Zij gelooft in ‘Leren door te doen’, een goed ontbijt als onmisbare start van de dag en is voorstander van meer dankbaar zijn voor de kleine wonderen van het leven. </em></p><p><em><a data-mce-href="https://www.linkedin.com/in/shirleyserno/?originalSubdomain=nl" href="https://www.linkedin.com/in/shirleyserno/?originalSubdomain=nl" target="_blank" rel="noopener">Ontmoet Shirley op LinkedIn﻿</a></em></p><p><em><br data-mce-bogus="1"></em></p>

Africa is in my soul - Shirley Serno

<figure id="figure-vigaupjjxsmix31wq4"><img id="vigaupjjxsmix31wq4" src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" alt="Lefwijf Joan Hofman blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Joan Hofman blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="30%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/3bKlULRVCUUmysOE1LyS3Um56qYNr7EZGHgPvy5O3tNODhUOY6giT0K0I08XqLhW.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 30%;"></figure><h2>Ondernemen met hoogsensitiviteit - Joan Hofman</h2><p>Als kind wist ik al dat ik anders was. Terwijl andere kinderen speelden zonder zorgen, voelde ik alles intenser. Een boze blik van een juf kon mijn hele dag verpesten. Als iemand verdrietig was, kwam dat bij mij hard binnen. Ik herinner me dat ik vaak behoefte had aan rust, terwijl anderen juist energie kregen van drukte en lawaai. Ik hield van stilte, van (rustige) muziek, van mijn eigen wereld. Maar ik voelde me ook vaak onbegrepen. Waarom raakte alles mij zo diep? Waarom kon ik niet gewoon meedoen zoals de rest?</p><h3>De ontdekking: ik ben hoogsensitief</h3><p>Later viel het kwartje toen ik - in therapie na een burn-out - ontdekte ik dat ik hoogsensitief was. Toen ik opgroeide, dacht ik dat er iets mis met mij was. Ik was verlegen, snel emotioneel, en had moeite met harde geluiden of onverwachte veranderingen. Zelfs verjaardagsfeestjes konden me uitputten. Ik voelde me vaak anders en dat &nbsp;kon behoorlijke eenzaam zijn.</p><p>Hoogsensitiviteit is een prachtige eigenschap, maar het heeft ook een keerzijde. Het mooie is dat ik emoties diep voel, dat ik nuances zie die anderen missen en dat mijn intuïtie me vaak de juiste richting wijst. Maar diezelfde gevoeligheid maakt het leven soms ook zwaar. Drukke omgevingen kunnen me uitputten. Conflicten voel ik niet alleen, ik draag ze mee alsof ze van mij zijn. En mijn hoofd? Dat staat nooit stil. Ik analyseer, denk en voel soms tot ik er moe van word.</p><p>Als kind had ik nog geen woorden voor deze ervaring. Ik wist alleen dat ik sneller huilde, sneller schrok en sneller overprikkeld raakte. Nu begrijp ik dat mijn zenuwstelsel gewoon gevoeliger is. Het vraagt om rust, om herstel, om grenzen. Dat heb ik moeten leren.</p><h3>Hoogsensitiviteit als toegevoegde waarde</h3><p>Na een aantal banen in vaste dienst ben ik ondernemer geworden. Ik werk als executive assistant. En weet je wat? Mijn hoogsensitiviteit is nu mijn superkracht geworden. Mijn hoogsensitiviteit laat ik voor me werken. Mijn hoogsensitiviteit is mijn toegevoegde waarde. Het stelt me in staat om aan te voelen wat mijn klanten nodig hebben, vaak voordat ze het zelf uitspreken. Ik zie details die processen verbeteren en fouten voorkomen. Ik merk spanningen in een team en kan op tijd handelen. Mijn creativiteit helpt me oplossingen te vinden die niet alleen efficiënt zijn, maar ook menselijk en verbindend.</p><p>Maar ook hier zijn er valkuilen. Omdat ik zo betrokken ben, wil ik dat alles goed gaat. Dat iedereen zich fijn voelt. Dat is mooi, maar het kan ook leiden tot overbelasting. Daarom heb ik geleerd om niet alleen voor anderen te zorgen, maar ook voor mezelf. Om mijn grenzen te bewaken en mijn energie te beschermen. Dat is geen zwakte, maar een vorm van kracht.</p><h3>Hoogsensitiviteit werkt voor mij</h3><p>Voor mij is hoogsensitiviteit een reis geweest van onzekerheid naar kracht. Het heeft me geleerd dat gevoeligheid niet iets is om weg te stoppen maar om te koesteren. Het vraagt om bewuste keuzes, om grenzen en om momenten van stilte. Soms is het intens, soms vermoeiend maar het geeft ook iets bijzonders: het vermogen om dieper te voelen, om details te zien die anderen missen en om verbinding te maken op een niveau dat echt raakt. Dat is geen beperking, dat is een gave en daar ben ik trots op. Mijn hoogsensitiviteit werkt voor mij. Hoe vermarkt jij jouw hoogsensitiviteit?</p><p><br></p><p><em>@ Joan Hofman (1983) is een gedreven executive assistent en projectondersteuner en ontzorgt op freelance basis, CEO’s in hun dagelijkse werkzaamheden. In haar vrije tijd is zij veel buiten in de natuur te vinden om lange wandelingen te maken samen met haar teckel Teun.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.smartexecutivesupport.nl" href="http://www.smartexecutivesupport.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>smartexecutivesupport.nl</em></a></p>

Ondernemen met hoogsensitiviteit - Joan Hofman

LEFWIJF