← Alle blogs

LEFWIJF Becoming ME · 8 november 2026

Ingrid Bisdom en haar geridderde moeder: een dag om te onthouden

Lucinda Douglas

Lucinda Douglas

Initiatiefnemer van LEFWIJF.

Ingrid Bisdom vertelt over haar moeder tijdens het bezoek aan wethouder Araya Sumter in Amsterdam.
Ingrid Bisdom vertelt over haar moeder tijdens het bezoek aan wethouder Araya Sumter in Amsterdam.

Tijdens ons bezoek aan Araya, wethouder van Amsterdam, nam Ingrid Bisdom het woord. We wisten vooraf dat ze zou vertellen. Ze glimlachte en zei: "Een paar minuutjes maar." Een kwartier later was ze nog steeds aan het vertellen. En terecht, want er was zoveel te vertellen.

Ze vertelde over haar moeder, die geridderd werd. Een zwarte vrouw uit Suriname die zoveel heeft betekend in de zorg. Zij leidde jonge artsen op en voedde ze op als het ging om te vroeg geboren baby's. Denk daar even over na: dankzij haar kennis en inzet weten artsen hoe ze de kleinsten en meest kwetsbaren het best kunnen helpen. Een vrouw met een verhaal, en haar dochter vertelde het.

Wat me raakte: op events werd er soms lacherig gedaan over haar ridderorde. Niet uit kwaadwilligheid, maar uit ongeloof. Een soort "hoe jij dan?" of "hoe kom jij hieraan?" Het zijn zinnen die op het eerste gezicht onschuldig lijken, maar ze doen wel iets met je. Ze zeggen: jij hoort hier eigenlijk niet. Doordat ze dat vaak hoorde, besloot haar moeder niet meer naar events te gaan. Dat snap ik. Wie wil er nou steeds moeten bewijzen dat ze er mag zijn?

Maar Ingrid dacht er anders over. De laatste 8 jaar van haar moeders leven ging ze met haar mee naar het feest voor geridderden. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat het ertoe doet. Een moeder die zoveel heeft betekend, verdient het om gezien te worden. En soms heeft ze daarvoor een dochter nodig die naast haar staat. Inmiddels is haar moeder overleden. Dat maakt die jaren, en dit verhaal, des te kostbaarder.

Lef mag niet ontbreken. Soms is het nodig om te staan. En ja, het maakte uit dat haar moeder erbij was.

Lef is niet altijd luid. Soms is lef gewoon: je laten zien op een plek waar je niet vanzelfsprekend met open armen wordt ontvangen, met je moeder aan je zijde.

Araya luisterde, nam foto's en was zeer geïnteresseerd. Ik ben trots op Ingrid. Ze liet haar stem horen en gaf haar moeder een plek in het stadhuis van Amsterdam. Ze hield het niet droog, en dat hoeft ook niet. Emotie hoort bij een verhaal dat zo diep zit. Gelukkig was Franka er om haar te knuffelen. Geen gewone dag, maar zoals Ingrid zelf schreef: een dag om te onthouden.

Je stem laten horen, vertellen en delen: soms voelt het als te veel. Te lang, te persoonlijk, te emotioneel. Ingrid zou een paar minuten vertellen en het werd een kwartier. En het was precies goed. Vaak geef je anderen toestemming door juist jouw verhaal te vertellen. Een vrouw die hoort hoe jij hebt gestaan, durft misschien morgen zelf te gaan staan.

Heb jij een verhaal dat je al te lang voor jezelf houdt? Misschien over iemand die veel heeft betekend, of over een moment waarop jij hebt moeten staan? Je hoeft het niet perfect te vertellen. Je hoeft alleen maar te beginnen.

Ik ben trots op Ingrid en hoop dat het jou aanspoort om jouw verhaal te vertellen. Bij Lefwijf is daar ruimte voor, en we moedigen elkaar aan om zichtbaar te zijn zoals we zijn.

Je bent welkom bij Lefwijf! 💛

Ingrid laat een foto uit het album van haar moeder zien.
Ingrid laat een foto uit het album van haar moeder zien.
Het krantenartikel over de koninklijke onderscheiding van Ingrids moeder.
Het krantenartikel over de koninklijke onderscheiding van Ingrids moeder.

Deel dit verhaal

Reacties

Wees de eerste die reageert

Reacties laden…

Laat een reactie achter

Je reactie is direct zichtbaar onder dit verhaal.