LEFWIJF Becoming ME · 26 september 2026
Bezoek aan de vrouwengevangenis

Solinda Pikero
Solinda Pikero neemt deel aan Lefwijf Becoming ME.

Eerlijk… ik wist niet wat ik moest verwachten. Maar ik kon eigenlijk niet wachten om naar binnen te gaan. Ik was nieuwsgierig, een beetje gespannen, maar vooral benieuwd naar de vrouwen die ik daar zou ontmoeten.
We kwamen binnen en daar zaten elf vrouwen op ons te wachten. Ik voelde het al bij de ingang: ze stonden echt op ons te wachten. Toen we eenmaal samen waren, gebeurde er iets wat ik moeilijk in woorden kan uitleggen.
Onze verhalen waren anders. Maar tegelijkertijd waren ze ook dieper met elkaar verbonden dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Er was veiligheid. Geen oordeel. Gewoon een vrije ruimte waarin je je verhaal mocht vertellen. Maar wat mij misschien wel het meest heeft geraakt? Hoe stil en aandachtig er naar elkaar werd geluisterd. Geen haast. Geen oordeel. Geen “ja, maar…”. Gewoon luisteren.
Ik zag tranen. Ik zag kwetsbaarheid. Ik zag herkenning. Ik zag erkenning… Maar ik zag óók kracht. De kracht om door te gaan. Om opnieuw te beginnen. Om ondanks alles wat er is gebeurd, toch weer vooruit te kijken. Na afloop kwam één van de vrouwen naar mij toe. Ze keek me aan en vroeg: “Wat was het waardoor jij een andere keuze hebt gemaakt?” Die vraag kwam binnen. Een andere vrouw zei: “Ik kom binnenkort vrij. Dan kom ik naar de boeklancering.” En weer een andere vrouw zei: “Bij mij spreken ze mijn naam ook verkeerd uit.” Twee vrouwen gaven me een stevige knuffel. Alleen maar tranen. Geen woorden. En die waren op dat moment ook helemaal niet nodig. Die knuffels zeiden genoeg.
Terwijl ik dit nu schrijf, voel ik het nog steeds. Ik moest na deze dag echt even bijkomen. Want het was intens, maar zó waardevol. Het heeft me geraakt. Het heeft me geïnspireerd. En het heeft me opnieuw laten voelen waarom verbinding, luisteren en elkaar echt zien zo belangrijk zijn.
Ik ben vooral dankbaar, dankbaar dat ik daar mocht zijn. Dankbaar voor het vertrouwen, dankbaar voor de verhalen die met ons werden gedeeld en dankbaar voor iedere vrouw die zichzelf even liet zien, precies zoals ze is. Want uiteindelijk zijn we zoveel meer dan ons verleden. Meer dan onze fouten, meer dan een label, want achter ieder verhaal zit een mens. Een vrouw met een verhaal. Met pijn. Met dromen. Met kwetsbaarheid. Maar ook met ongelooflijk veel kracht.
En wij mogen daar heel even dichtbij komen.
Reacties
Wees de eerste die reageert
Reacties laden…